leygardagur 21. juni 1986síða 8

tíðindablaðið Síða 8 0 Nr.69— 21. juni 1986 Mina Reinert: Hvussu hevur kvinnurørslan tad i Føroyum? Vit ha íð 5 ' Si m av hesum mær: ræðslan lýsir úr fyr ndigu r Kv an fyribrigd ekkóar tann eygum teirra, og reddin r Nord: s og strad alaði spurningurin til skelvir av samankroystari g kis ø K' kkara: Hvar vart tt í vreidi yvir hesi ússaligu e < sað yn trongd tína hjálp kor, hendan systir teirra q k rers SK Setas du Og svara til s má liva undir) u sk k kas „Men hvar er maður tin? 3: r rvilig SK Ras Hjålpir hann tær ikki i sjúk 3 Læs S s s.fr. Tað « få: húsinum?< Jú, hann plag- k i y E ið I F ar at dustsúgva, og tað er sidade r g ding KVM ar um dagin og so oftast hann, sum hevur rðir K ovddist eg at halda degurðan kláran, tá eg ør 5 i I ifr ð at arbeið g komitilhús t i 3 ong íð pp hús. 7 £ rå Ger hann ikki annað? . k rðið eð | ð? Nei. sf K Kast ð ft upp undir sjálvar kju SK 1 eðr € ið g x ður iður klóraði sær pp ið er 1 ð okk i iniarbeið k ð } í Í ð at lata ha 8 he på ø SE ) ýð h 1 g a pp PI} hóast Vit ør Tad 3 kað K g DØrnu ska klæðir £ 3 i jarta høvdu havt hug IK er ðu ( K ið idrað g at gjørt tad sama vid ki da 1 sige al + HH sten j pris áðreni . Nelson å Traflagar Squar« og umvent, og bæði kun! fekst, var altíð: »Mamma rísur úr eystri kvinnurerslan { London tev sæta sítt merk k har ger onki, hon er Dara inn Gongutúrurin úti i hag- |] vil in barnið. BARNIÐ HAR ant Fad er eitt sindur ann anum, sum læknin segði er soat siga einki hent. Jú AFTURe MÓTI KANN frar arleiðis okkara degum at tú skuldi fáa tær hvenn vit hava nakrar kvinnu Hvat kunnu vit LÆRA TEY VAKSNI trúarlæru Tær flestu kvinnur starv ast úti, li nú mugu tær hjálpa til við at vinna pen- dag móti um blóðtrýsti, ringum stress, ov heg 3 ligar prestar, læknar, sak førarar og politikarar, men gera vid hetta? AT MINNAST TI BARNIÐ * TEIMUM Kvi nervum og æðraknútum flytur tú teg eitt sindur út Vit kunnu halda áfram við SJÁLVUM! Kvinnan og | ing, skulu tær hava ein s„jerdist ongantíð til yvir hesi VIP-størv og at stríðast fyri einari góð- maðurin kunnu sama! i honum lýðir góðan bústað. Men Í annað enn eina ætlan — tu niður á stødid hjá tí »van- ari sek. Fleiri av okkum læra barnið at byggja up; Í vska k naost vit 1 dag hava allar = hevði ikki tíð til tað. Allir ligu« feroysku kvinnuni, duga at skriva so latið tann form. sum san Í fingið tug meguligar hentleikar at fundirnir. tú so avgjert so situr hon sum undir- okkum skriva! Fleiri av felagið vil hava tað at fara alpa ykkum 1 húsinum sjålvum ætladi tær at taka lut i, leiðari ella bólkformaður i okkum fáast við eitthvert í, tá tað einaferð skal stíga gre — sår t 2 um fridarrørslur, barna onkrum starvi i dag og listarligt so latið okkun inn í vaksna heimin sum maðurin ger. er g SÆr IKkI SO nogv annar. ansing og kor teirra brek- hon kemur ikki longur! taka okkum fram innan Virðingin fyri okkun að ræt dis. Jú, hon sleppur frå aðu, flutu fram við borð- Hon liggur kleimd millum listina sjálvum er ógv uliga týdn F øgari av hesu at standa og fiska kókandi | ;num, og tú vart tilendans tað niðasta og tað næst- Tað snýr seg ikki um at ingarmikil. Hon må gra r "mið ur 3 heit klædnaplegg UPP Ur so von við, at teir gloppu ovasta lagið í eini pyra- vit eru minni verdar enn ast fram undan ellun oe r frå trúarlæru "ni vaskigrýtu, skola tey! tær úr hondum, at tú ikki midu, sum er so snildisliga mannfølkid. Í og fyri seg ruskinum og setast á nevniliga kvinnan sk fimm legum av køldum longur gav tær far um tað. uppbygd, at hon fer at snýr tað seg einans um rætta stad aftur ga í samkomuhúsinur áðrenn hon blatryst Tað einasta, tú hevði halda lika so leingi sum menniskju og um tað at Tann stersti vandin vit Eg n s 3 A um armar og hendur kann nóg mikið av orku eftir til sfinx'urin í Gizeh liva saman í einum sam- kunnu koma í. er tann ma nín plagdi a sleppa at vinda tey Og at gera, var at smekka Vit hava hypnotiserað felagi. Hverji virði vilja sum ell kvinnurerslan í stákast í køkini, bera mat Pelngja tey ut á Snórin. endan niður í ein bleytan okkum sjálvar til at vitleggja í samfelagið við londunum rundan um okk stovunl Men so sanniliga ovmikið at gera hevur hon so stól, taka stokkarnar í hondina (so trúgva uppá, at maðurin kann alt mannin? Hvat vilja vit um eitt bil strandaði á syrgja fyri at gestirnir m gjørdi tú nógv betur enn gera, og hvat eru vit til nevniliga hatur. Hatur og pápi ikki manglaðu + %' h anga | klokkustrong- nyttu, meðan tú sat, um vit, og sjålvt ikki visinda- reiðar at geva til gagns fjøtrar teg. Hatar ti nakað. men sjálv fekk hon Mum fyri at náa alt tað, ikki annað) og flóta burtur lig prógv kunnu sannfera fyri hesa samveru? Vilja mannin. hevur tú knýtt sær at eta úti í køkini sum allar tær fullautom- í eskapismunar og mani- okkum um okkara egna vit arbeiða saman. ella teg fastari at honum »Men hetta hevur onki við undirbrotligheit at ringklokkurnar siga henni frá, at hon nú skal gera atisku pulatiónanna myndaflóð og orðavavstur, sum líð- virði. Vit halda longri á enn hann. Vit tola meira vilja vit slíta sundur? Vilja vit arbeiða fyri eini Elska hann og lat hann fara, elska tað mannliga gera« veit eg, at hon heyði andi smeyg sær út úr 26 pínu enn hann. Vit eru betri tilveru fyri allar elementið í náttúruni sagt, um eg segði tað við tummars skerminum. meiri praktiskar enn hann. partar? uttan tað missa vit og hana. >Ég eri ikki undir- Onkuntíð hevði tú kanska Vit eru skilabetri enn Kvinnur eru menniskju. heimur okkara javn trýst<, hevði hon sagt Hvussu reagera styrki til at keypa tær eitt hann. Menn eru menniskju. vágina. | >Tað liggur best fyri á vit uppá vikublað ella eitt roman- Hvenn einasta dag Bern eru menniskju Kærleikin er altíð eitt hendan hátt. Mær dámar kvinnurarsluna? blað — snegt og lættligt síggja vit, hvussu okkara Kvinnur hava fyrimunir þetri vápn at nýta. Alt eisini best at vera í kek- : at lesa, onki kravdi tað av mannligu leiðarar gera fram um menn. Menn okkara univers er gjørt av ini« Tað er ikki sert av sam- tær, inn gjøgnum eitt síni mistøk, men vit bera hava fyrimunir fram um kærleika. Og kæreiki hev- Tá var markið millum vitskubiti, sum togar í eyga og út aftur gjøgnum yvir við teimum, tí viteru kvinnur. Bern hava fyri- ur enn ikki teknað seg fyri kvinnu- og mansarbeiði meg og óivað fleiri við hitt fór tað. skrásettar til at bera yvir = munir fram um kvinnur og ein einasta ósigur í heims- grótfast. Maðurin for- mær — tå kvinnurørslan Nú er óivað onkur sum við tápuligum mannfólki = menn seguni j syrgdi konuni og børn- verður nevnd. Onkustaðni sigur (eg síggi tær fyri og børnum. Vit hava óivað Hesi trý sleg av menn-