hósdagur 17. juli 1986síða 4

Síða 4 tíðindablaðið okan i fjøruni Havnar Sjonleikarfelag: i LYSING eftir Regin Djurhuus Patursson. Leikstjóri: Elin K. Mouritsen. Leikarar Margreta Næss, Oskar Her- mannsson, Olivur Næss, Gulla Øregaard, Vår B. Jacobsen, Dånjal Gundur Mort Anni Joensen Jacobsen ensen og Páll Danielsen Sunleif Ras Tonleikur Kærleik Hetta var fyri knappliga tjúgu arum mótaorðið síðani. tá sólin eina letu skein á klárum heiðum himmali. Men skjótt noyddist dreymurin víkja fyri veru- leikanum. Ov lítið power var í flower power, hóast alt Blómurnar følnadu og megin hvarv. Kærleikin (Vár B. Jacobsen), ljóshærdur ber- fettur í reyðum kyrtli, fær heldur ikki nekur úrslit í leikinum »I lýsing“ hjá Regini Djurhuus Paturs- soni. Hóast hann roynir dúgliga. Tað sigst um leikin, at boðskapur hansara er tann, at uttan kærleika ber onki til. Heppið, áskoðarin veit hetta frammanundan. Tí leikur- in megnar ikki at fáa egna boðskap sín greiðan fram. Ofta virkar hann sum hurl uttan um knívskornu yrk- ingarnar hjá Róa Paturs- soni. Kanska er hetta munurin á 86 og 68? Litirnir Hevundurin átti eisini part í leikinum »I ånni«, sum kvivikingar gjørdu til tiltakið, sum fekk heitið „Úr upphavi jarðarinnar og út i råmdina« Eisini hesaferå brukar hann litirnar Landið Margreta Næss) skiftir heilum, klædir og lit. Kær leikin er sjálvandi reyður Grótsmiðurin Olivur Næss) finnur reyðan lepa av kyrt Ísakaldur er har hóast hann eitt heilt lív hevur skapað urtur úr gróti. Kona hansara (Gulla Øregaard) hinvegin er onki fyri at ógva kærleika sín nmanum. Hon fer i ein syðan dýnuia 3 er skolaður upp í fjøruna í einum kufferti. Men á aðr- ari hondini hevur hon viólubláan fingraleysan handska. Viólublátt er liturin hjá evundsjúkuni. Kærleikin telir smiðin. Men hann onki burturúr, gerst bara í Hann fær ikki landinum og hav Oskar Hermanns- semjast. Hann og grót- fær erviti son) at Klandur og stríð i rang 3 broytas andi, hin roykjari Ein drongur (Anni Jacobsen & Páll Danielsen) klandrast um. hvenn veg tey skulu draga Feroyar, norður ella suður. Og so hittast tey ell í einum stórum klandri, næstan bardaga. Men hevundurin letur ikki leik- in enda her. Hann hevur aðra loysn. Askoðarin kann so sjálvur avgera, hvussu hann skilur hana. Tá leikurin er liðugur, kallar Sunleif Rasmussen allar leikararnar fram á pallin. Tú sært alt fyri eitt. at hann er kórleiðari, tey kórið. Alt er klárt, hvat munnu tey fara at syngja? Tey anda inn. . Ja. tað er skeivt at siga meira, skuldi leikurin verið sýndur aftur. Men hoyrdi hetta til leikin? Ella var hetta bara eitt snilt hugskot, onkur fekk undir venjingini? Abstrakt og komiskt Tá tú aftaná fór at hugsa um. hvat tú hevði fingið burturúr, bleiv niður- steðan altíð tann sama rættiliga lítið Kanska er hetta slíkur tú krevur at síggja genta og ein leikur fl z 1i€1r1 ferðir. áðrenn tú fatar hann sørt Tad abstrakta kann eisini vera spennandi og er tað ofta Men her er tað ov ífyllu- kent til at gerast spenn- Leikurin er ikki abstraktur viðhvert andi Onkuntíð fær komikkurin ræðið. Og tað er neyvan ætlanin Men góðar letur eru eisini. Tá landið og havið hittast, er dialogurin bein- rakin. tey eru hittinorðað og hevundurin lýsir á skemtiligan hátt viður- skiftunum millum land og hav. So skiljast tey, tað fjarar, billi eg mær inn, og grótsmiðurin kemur inn á pallin, oman i fjøruna. Og her kavar leikurin. Hann kemur ikki upp undan aftur fyrr enn við teimum báðum ungu monnunum, sum hittast við steinar- sum landið og havið ndrast um. Nústaðni Mótsetningar Har eru teir báðir steinar- tann knortluti, mosa- gróni hjá landinum og tann rundi og reini hjá havinum. Teir ímynda mótsetningarnar í leik- inum, kunnu ikki samein- ast Búnarnir hjá havinum og konu grótsmiðsins eru ikki so væl eydnaðir. Í staðin fyri at undirstrika styrki havsins, fær búnin teg heldur at hugsa um ein gosbrunn í Tivoli. Og ein arbeiðskjóli, ein kittil, hevði riggað betur við ketildraktini saman hjá grótsmiðinum enn hasin serkurin. Leikstjórin, Elin K. Mouritsen, hevur skilliga valt at brúka ta stuttu tíð- ina, sum var til venjing, til uppsetingina. Hon hevur helst ikki lagt í at gjert so nógv við sjálvan leikin. Uppsetingin er einfeld við fáum effektum. Leik- ararnir hava allir verið á palli fyrr, fleiri ferðir, og spæla allir væl, javnt væl, ongin skarar framúr. Leikurin »I lýsing“ er stuttur, varar bert ein tíma. Men kortini virkar hann longri, tí hann í steðum er so keðiligur, at áhugin úti í salinum hevur lyndi til at vikna. Grótsmiðurin megnadi ikki at gera nakað við steinarnar hjá landinum og havinum. Men ivaleyst dugur hevundurin at hegga leik sín betur til, fær hann stundir til tess Hegni Djurhuus Nr. 80 — 1 7. juli 1986 oto: Ásmundur Poulsen Leikurin hjá Regini Djurhuus Paturssoni hevur fingið í Havn. Framhald av forsíðuni summarið, tí onki fólk fæst til arbeiðis. Hann skjýtur eftir avgerðini at keypa Morten Mols (Nú Smyril) í 1975 og nýggju frítíðarlógini, sum er við til at máa grundarlagið undan samfelagsvælferð- ini. Birgir Danielsen vísir á, at fólk, ung og vaksin, streyma av landinum í summarfrítíðini. Og sam- stundis floymir fiskurin upp á land. Flakavirkini klára seg við skulabørnum og fremmandafólki. Skúla- bernini arbeiða bert nakr- ar fáar vikur, tí tey skulu út at ferðast. Og fremm- andafólkini eru verri enn so altíð tann besta arbeiðsmegin, heldur fiskaselustjórin Byrjaði við Mortani Mols Birgir Danielsen sigur m.a. í oddagreinini í Okk ara millum leikur álvara í 1975. Ein nýggji „Hesin byrjaði av samferðslupolitikkur var lagdur við keypinum av 'Mortan Mols er at fara út Onevåurt hvat sidani er hent Nettoúrslitið er, at virk isleiðslan runt um i inum blóð veruni sum best. Fram leiðsluætl: eri kki sveittar seg fylgdar, orsakað av at neyðugt er at hurra fiskin igjøgnum sum skjótast, fyri at hann ikki skal mis- farast. Ónegd er millum kundar okkara uttan- lands, partvís tí teir ikki fáa tær verur, sum teir hava roknað við, og sum kanska í ávísum førum er teimum lovað, partvís tí góðskukrevini ikki eru fylgd.« Flogfør eisini vandi Birgir Danielsen heldur, tað kann fáa øgiligar av- leiðingar fyri vinnulív okkara, yvirtaka vit flog- ferðsluna: „Menningin innan ferð- ingina heldur fram, og skuldi tað hent, at vit foroyingar sjálvir yvir- tóku flogferðsluna millum Feroyar og útheimin, so er lítið at ivasts í, at hóp- ferðir í sterri mun enn hig- artil verða gjerdar frá Ferovum og beinleiðis til ymisk frítíðarpláss, eins £ fremmandafólk vil verða flogið beinleiðis frá sum plássum í útheim- im til Føroya. Hetta kann fáa katastrofalar fylgir fyri vinnulívið í okk- ara lítla samfelagi.« Og vísmaðurin á Fiska- seluni endar oddagrein ir iA 1 sína við hesum mergjaðu rá Í lýsi fekk betri ummæli í Reykjavík enn hann „Ein tanki til umhugs- unar kundi kanska verið at lagt summarfrítíðina til aðrar árstíðir. Tey, sum vilja út at ferðast og fáa sól, kunnu líka so gjarna ella betur gera hetta á vári ella um heystið og sostatt longt um summarið ella havt 'summarið tvær ferðir. Skúlafrítíð og arbeiðstíð skuldu sostatt verðið broytt samsvar- andi. Eitt er vist: Tann leið, vit nú ganga, kann ikki halda fram. Nýtslan av peningi til stuttleika øk- ist, inntekutíðin verður stytt, eins og grundar- lagið undir samfelagsvæl- ferðini verður máað burt- ur. Hetta er bert enn meira álvarsamt við tí nýggju frítíðarlógini, viðtikin á tingi fyri stutt- um Ráðini eru: Betur fyri- varin enn eftirsnarin.« Okkara millum verður sent viðskiftafólkum og limum Fiskaselunnar Men øll kunna fåa blaðið. Tað er bara at venda sær til Fyrisitingar deildina hjá Feroya Fiska selu, postsmogu 68 | Havn, ella ringja 14960 hd