hósdagur 4. september 1986síða 2

tíðindablaðið Loppumarknaðurin var eitt tiltak, ið heyði stóran áhuga. Rósa tær ei av fedranna æru, ti hver hevur sina Miðskeiðis í seinri helvt av aðru eld eru vit komin saman her fyri at gleðast og minnast Minnast tá forfedrar okkara lagaðu fyrstu grundina til fyrstu búsetingina í nýggjari tíð Gleðast um teirra áræði, vón og treysti Og undrast um øll tey sjónligu og ósjónligu verkini Henda stóra og vakra be Allar træðirnar tit veltu ferð eftir ferð. Øll tonsini av teð og tara fiskaslógvi og grindarovum tit veltu undir flag Alla avgreðina tit fingu til heldar. Allar torvheiðarnar tit skóru. Enn standa bjørgini og Asmundarstakku ið gav tykkum fong. Allur fenaðurin tit fjálgaðu og mentu Tykkara óteljandi fótaspor. Enn sæst farvegurin av rásum. Men kjalaverrarnir eru horvnir. Standa tó ítini eftir. Nakrir bátar í neystunum. Segur um ferðir og fiskarúgvur standa eisini. Fólkið fjelgaðist. Fólk kom eisini úr eðrum oyggjum. Fólk fóru hiðani í aðrar. Fólk fóru hiðani so víða. Um ell heimsins høv. Sjálvsagt vóru tit sjálvbjargnir. Fingu tit nakað fyri einki. Hvat fingu tit frá tí stóra samfelagnum ? Ein part av einum presti. So við og við ein heilan lærara. Eini skúlahús. Eina kirkju. Og tríggjar dansistovur bygdu tit sjálvir. + Stødin brovttist til lendingar og kajur Vegirnir longdust við ferð skóru seg at enda gjøgnum fjallið Bátarnir vuksu seg sterri og sterri at enda flutu teir alt árið á fjorðinum Handtøkiligir lutir úr træ og jarni handfarast enn. Frásegukynstrið at taka til orðanna var tykkum í kjeti borið Festi seg eisini á pappír Summarmorgnarnar tá stólin stóð mitt í fjørdinum Hin himin blái fjørdur speglandi allan himkalin Hitt stilla sjóðið frá lánni og fuglaljóði. Tá var gott at fara til verka. Tá var vakurt at vakna hjá børnum, meðan Eggin varð verandi tåmleys Og dalurin allur fyltist við friði. Men eisini óveðrið á vetri. Tá hann stóð so altråur inn á fjerðin. Brotini hveldu seg hvell móti melini so húsini ristust vindeyguni hvítnaðu var gaman at liva fyri óvitan. So ymsar drykkir tit drukku teir setu eins væl og teir beisku So ymsar bitar tit tugdu: teir setu eins væl og teir beisku. Og segurnar eru so margar. Hin stóri sandurin rúmar teimum ikki. | á hátiðar- Á: Nr. 99 — 4. september 1986 degnum Væl av fólki leitaði sær til Sandvíkar leygardagin at hátíðarhalda 175 ára dag in fyri búseting í bygdini Dagurin byrjaði við fólkafundi, har Steinbjern B. Jacobsen helt rødu, og Tveroyrar Hornorkestur spældi Aftan á var tivoli og loppumarknaður Seinnapartin var eisini ein ógvuliga skemtiligur fótbóltsdystur í dalinum Tað vóru sandvíkarkonur, sum spældu móti hvalbi- arkonum. Hvalbiarkonum vóru tær stinnaru og vunnu dystin við fýra mál- um móti tveimum Borðhald var ætlanin at hava úti, men veðrið lovvdi tí ikki, og tí varð í staðin borðreitt i Ranhøll Um kveldið var foroysk- ur og enskur dansur í Ran- hell Sunnudagin skuldu vera ymisk tiltøk, men tey vórðu ell avlýst fyri veður Men ein dagin tit stóðu á vegnum virkisfúsir doyði grind á Miðvágssandi Tá var alt í einum Nykbrandur og Norðlýsi róðu út fjørdin. Fýra tímar seinri mettu tit blíðskap og grind á Miðvágssandi. Sekstan tímar seinri settu tit upp í Skálavík. At vera ein morgun millum neytakonur og aðrar óvitar fara skóleysur um døggvåtan haga. Titandi millum fuglareiðrini millum teirra prát og sang Birthe Nielsen vardi málið hjá sandvíkarkonum manniliga, men kortini settu hvalbi- arkonur fýra mál í netið. og hjartaligan glaðan látur Sita sum ein livandi túgva súpandi við hornskeið ta snjóhvítu froðu tá vart tú meir enn menniskja So mong ymisk hátta ólegir hvoldi inn yvir bygdina, men altíð reistist hon aftur. Framyvir hon verða skal reiður. haðani floygdir fuglar flúgva við sterkum vongi og sangi í tí treysti vit seta stevnu. Steinbjern B. Jacobsen