týsdagur 7. oktober 1986síða 2

Síða 2 Thomas Arabo: Nr. 112 — 7. oktober 1986 Ósannindi og lygusøgur grundarlagið undir øsingini móti inntøkulogunum — Henda øsing hevur havt til endamáls, annaðhvort at fáa fólk at keypa í panikki, ella syrgja fyri, at brúkarin heldur, at hesar hækkingar eru so stórar, at tað ber til at seta ein storri vinning uppá vøruna, tá lógin er samtykt, enn avgjaldid veruliga gevur grundarlag fyri, skrivar Thomas Arabo tingmaður í ehsi greinini. Hann vísir á, at úrslitið av skrivingini í Dagblaðnum varð at nógvir »panikkhandlar« vórðu gjørdir. — Vit mugu nú vóna, at brúkarin ansar eftir, at pris- voksturin í handlunum ikki verður størri, enn hann eigur. Verður hann hægri, so mugu vit taka málið upp gjøgnum Prísráðið. — Hverja ferð skatta- ella tolllógir verða broyttar, verður roynt at fremja ávísa spekulatión til fyri- muns fyri nakrar fáar, og oftast uppá »bekostning« av teimum nógvu. Til dømis minnast vit í vár, tá legtingið samtykti lógir, ið kanska koma at taka eina helvt av speku- latiónsvinningi av selu av handilsbygningum, um 0.ø., 50% av eini virðis- øking, ið samfelagið hevði skapt, og sum er bundin at nekrum samfelagslig- um viðurskiftum. Hetta samfelagið, sum vit øll hava goldið fyri. Hetta vóru nakrir heilt fáir, ið sita á ognarlutunum, við loyvi frá tí almenna, ógvu- liga firtnir um. SKIp- Spekulatión Tað er soleiðis við eini skattalóg, at tú kanst verja borgaran ímóti, at samfelagið missir alt ov nógvar pengar í spekula- tión í tíðini, lógin er til við- gerðar, við at siga, at lógin er galdandi frá framlegu- degnum. Í summar vórðu so sanniliga eisini nógvir sáttmálar gjørdir, aftaná at lógirnar vórðu lagdar fram, treytað av at lógir- nar fóru at falla í tingin- um. Oli og Sundstein gjørdu sær ógvuliga stór- an ómak fyri at fáa lógir- nar at fella. Jú, rættar- trygdin var frammi og tár- in vóru næstan í eygun- um, tað var so synd so synd, men samgongan stóð saman og samtykti lógirnar. Ødrvisi er við toll- og av- gjaldslógum. Har ber ikki til at seta lógina í gildi, soleiðis at hon er at galda frá framlegudegnum. Toll- verkið skal virka og peng- arnir skulu koma javnt inn í landskassan. Sostatt er tað ikki meguligt at seta lógirnar í gildi, fyr enn tær eru samtyktar Øsing Reglurnar i nyggju ting- skipanini eru, at ein log, sum kemur i tingid, må liggja i tinginum eina viku, áðrenn hon er enda- liga samtykt, og hetta gevur so tíð til at upp- byggja eina esing ímóti einum lógarkompleksi. Henda esing hevur til endamáls, annadhvørt at fáa fólk at keypa í panikki, ella syrgja fyri, at brúkar- in heldur, at hesar hækk- ingar eru so stórar, at tað ber til at seta ein sterri vinning uppá veruna, tá lógin er samtykt, enn av- gjaldið veruliga gevur grundarlag fyri. Lógirnar eru nú sam- tyktar í tinginum, og her var veruliga esing. Tær gomlu vælkendu reddir- nar, Óli og Sundstein, vóru aftur frammi. Nú var tað tann vanligi maðurin, ið kom at bera tær tungu byrðarnar, pensiónistar, sjúk og gom- ul. Tað vóru ikki tey orð, ið hesir báðir yvirklassans menn ikki nýttu at rera hjartastreingirnar hjá hverjum mansbarni í Før- oyum. Gloymt var alt tos um privat hospitalir, gloymt var alt um sjálv- pensionering, gloymt var alt um teir ótýdligu sosial- ráðgevarar, ja alt var bert neyð og elendigheit. Hetta var nú væntandi Fakfeløgini! Men so koma aðrar røddir uppí. Fakfeløgini byrjaðu at gera vart við seg, og tað er heilt náttúrligt, tá av- gjøld verða åløgd, at fel- egini gera hetta. Tað gera tey eisini aðrastaðni, men beinleiðis at byrja at syngja í kóri við Óla Breckmann, tað er rættu- liga ótrúligt. Persónliga havi eg tað soleiðis, at um eg síggi, at eg verði alt ov samdur við Óla Breck- mann, so hyggi eg viður- skiftini aftur igjøgnum og hugsi, at her má vera okkurt skeivt. Annars er tað ikki ofta, at eg komi á teir tankar, sum nærkast hansara. Men tað eydnaðist fyri Óla Breckmann. Vit sóu tann dagin í tinginum eina sjáldsama blanding av fakfelagsleiðarum, >Vilja- fólki“, sosialráðgevarum o.s.fr. Nú heldur onkur, at undirritaði er ógvuliga firtin um at vera kritiser- aður fyri lógir og avgerðir, sum verða tiknar í tingin- um. So er ikki. Tað, sum hent er, er at henda esing- arkampagna, ið altíð vil koma frá hegru ímóti slíkum lógum, sum rakar »prosentkallad« virksemi i hesum landi, hon varð styrkt av tí, at fakfelags- leiðarar púra kritikkleyst stóðu og tóku tel uppaft- ur, sum Dagblaðið skriv- aði um Urslitid vórðu nógvir »panikk- handlar“ gjerdir. Fólk hevur keypt timbur til hús, tí Dagblaðið skrivaði, at húsini komu at dýrka kr. 100.000,- í tilfari. Ein og hver seljari kann jú vísa á, undirforstaðið at fakfelagsumboð meintu jú tað sama sum Óli Breck- mann í hasum ferinum. Pensionisturin, ið kanska fer at keypa sær til ein kaffimunn nú, hann góðtekur kanska, at kaffi hækkar einar 5 krónur fyri kilo, tí sosialráðgevarar hava sagt, at nú fer alt á húsagang av avgjaldslóg- unum. Eg kundi hildið fram við fleiri, fleiri døm- um. varð, at har Prísirnir Hvat er so veruleikin um tað árin inntekulógirnar hava í samfelagnum! Jú veruleikin er tann, at olju- prísurin nú sambært lóg er hækkaður til eina krónu undir ta legu, hann hevði síðsta ár, og bilprísirnir eru umleið teir somu. Nek- ur fá bilsløg verða nakað dýrari. Matverur, vanligar brúksverur, eru hækkaðar við eini 2% og ongin í hes- um samfelag fer á heysin av tí, t.d. eiga mjølprisir o.t. at hækka við 5 oyra kg, kaffi við 25 oyru pr. kg. Thomas Arabo: — Hugstoytt at síggja, hvussu fakfel- agsleiðarar púra kritikkleyst stóðu og tóku tel upp- aftur, sum Dagblaðið skrivaði um Nú vóna, at brúkarin tekur hesar upp- lýsingar til eftirtektar og ansar eftir, at prísvekst- handlunum ikki verður enn hetta Verða teir hægri, mugu vit taka sakir gjøgnum Prís- ráðið uppá hesar handlar, er so al urin i størri so fåa vit at síggja Givið er, at tendensurin til at hækka prísirnar meir enn tað er grundarlag fyri, hann er ektur munandi av rættiliga stórum ábyrgd- arloysi frá fakfelagsleið- arum, ið kasta seg út í »popputar« påstandir, sum einki grundarlag hava í veruleikanum, ella taka nekur punkt burtur- år, sum eru ikki vanlig fyri heildina. Ein má siga, at skulu vit hava fak- felagsleiðarar í Feroyum, og tað skula vit, so er at verja sínar limir, og lata okkum sleppa av við hetta at persónligir mótsetning- ar stýra gerðum og steðu- takanum. Fakfeløgini kunnu ikki standa modell til hetta, og nevndirnar eiga at seta sinar formenn uppå plåss og syrgja fyri, at tad, sum teir fara i fjølmidlarnar vid, hevur »dekning« i nevndini og er samsvar- andi veruleikanum. Halda okkara lyfti Sum javnaðartingmaður er tað greitt, at okkara uppgáva er partvís at arbeiða fyri okkara lokalu politisku málum, og eisini landspolitiskt. Vit lovaðu áðrenn valið at fáa hetta landið upp á fetur aftur. Tað ætla vit at gera. Vit hava lovað, at tað skulu verða lenarhækkingar í hesum landi, meðan vit sita við ræði, og tað lyfti halda vit. Tað hava verið realløn- arhækkingar hetta sein- asta árið, og skal hetta ikki vera avloyst av einum reallønarfalli, so er neyðugt at seta hesar av- gjaldslógir sum nú eru komnar áðrenn jól, og at gera aðrar inntekulógir Vit hava lovað tað, vit vilja halda tað. Tað hjálpir ikki, at fólk, tað veri seg javnaðarfólk og onnur byrja at hugsa sum sam- bandsmenn, ið ongantíð síggja longur enn til í ovurmorgin. Tað halda teir er framtíð. Okkara uppgáva er at byggja eina góða framtíð upp, eina framtíð vit kunnu vera negd við og sum vit ætla at liva í. Hon skal vera fyri eina heild. Mín ráð til eitthvert javnaðarfólk og tey, sum siga seg umboða tey veiku í samfelagnum: tann dag tit eru samd við Dagblað- ið, tá er okkurt galið, tá mugu tit hugsa tykkum væl um, tí tað kompagniid vil ongantíð arbeiða fyri einum góðum samfelag fyri tey nógvu. Teir ar- beiða fyri einum góðum samfelagi fyri tey fáu og einki annað. Virðingarmest Thomas Arabo