týsdagur 11. november 1986síða 7

Nr. 126 — 8. november 1986 bíða i åravis eftir endurgjaldi I he døgn verðu og sad um ortopedi og mt d € VI x x K IKt < 1 1 ett Jes I kip ð en era Og 20 6 á a laa hesi viðurskiftið, ongantíð ov skjótt Tad er ræðuligt, at sc mong doyggja av ferðslu ávum Men hvussu við teim.ið hava fingið varandi mein, tey hoyra vit einki um Ein sera góð ungdóms sending var fyri stuttum um hetta evnið. Men har kom ov lítið fram um »eft irvirkningarnar<, kanska tí at tíðin var ov knepp Leingi havi eg ætlað at tríva í pennin , men nú skal tað verða Vit. sum eru vorðin offur í ferðsluni, hava tagt alt ov leingi Tað er ikki stuttligt at hava tær »royndir« av ferdslu-/sjukrahus-/rættar- mynstrinum, ið eitt ferðsluoffur hevur Tá eg fyri nøkrum árum síðani var fyri álvars- somum ferðsluóhappi, ið eg var ósek í, var eg sera takksom, at lív mítt varð spart. Tá eg vaknaði á sjúkra- húsinum, varð eg greið yvir. at eg var sloppin nari van vinum og sum . varð eg alt takka tyri Læknar, og starv sfólkið vóru sera fyrikomandi og sjukrasystrar annars, fryntlig Men eg lá uml. 10 dagar, áðrenn tey funnu uppá at leggja meg undir skurð. Likamsvenjingar fekk eg teir fyrstu dagarnar, síðani fann onkur út av, at eg als ikki mátti venja enn, 2 dagar seinni fekk eg aftur boð um at gera lik- amsvenjingar. Eg hugsi, tað vóru eini 5 ella 6 ymiskir læknar um meg tann mánaðan, eg lá á sjúkrahúsinum. Tá avgjørt varð at leggja meg undir skurð, varð tað sum áhugin var sera stórur hjá ungum lækna, og eftir hvat eg frætti, vóru fleiri »åskod pp á b einin SKJOLI sum læknarnir spádd í gekk tað kor Í el og framgongdi týðilig tann fyrsta mán aðin eftir skurðviðgerðina Eg var úr arbeiði mánaðar So við eitt varð eg »dømd« at vera fer fyri at fara aftur til arbeiðis, koyra bil, sleppa høkj unum og eðrum hjalpar- Hetta var sera knappliga, og eg varð eitt sindur bilsin, men tó glad, tálum tí mær logdist ómetaliga aftur til arbeiði mitt Ein spurningur, sum eg havt alla meðan eg var hver skuldi húsinum men har fekk eg greið boð, at tá ein hevur ein raskan mann og einki barn, fær hevði tíðina, sjúk, var, taka sær av (reingerð o.t.) ein ikki heimahjálp Ein annar spurningur var endurgjald fyri per- sónskaða, klæði og aðrar lutir Bilin, klæðini o.t tú skjótt seta pris á kanst hvussu nógv er eitt mer iskja vert? Pá 1/2 år var liðið, varð eg bara heilt byr ærum sjál hjálpt í klæði og annað rad er Kanska ram vid logið at koma men vit alla hesa tíð, og uttan at seta kynslívið í hásæti, so var hetta eisini við til at gera alt enn truplari. Tað er jú ein kærleikans ávekstur. Tíðin gekk og eingi nýggj framstig sóust, bert ein »evindalig« pína og óliðiligir limir. Eg mátti fara til egnan lækna, tí læknin, ið regluliga kann- aði meg á sjúkrahúsinum, segði bert, at eg var ov erkvisin og átti ikki at lata mannin forkela meg so nógv. Viðhvert royndi eg at gremja meg sera illa, og einaferð svaraði hann mær, at eg hevði fingið so harðan stovt, at tað mátti merkjast onkrastaðni. her í blaðnum, høvdu einki kynslír try Eitt ferdsluoffur sigur sína søgu um van! ndi læknahjálp og at Hjá eg 5 ; fekk ( gr k tr i ) að Øl 3 r né ( ið æð et PKT o Ikki fyrr enn 3 år vór liðin, og vit fingu ein vggjan kommunulækna, slapp eg til ortopedi. Sum eg eri ógvu- liga takksom fyri í Ikki tí at eg nú eri frísk, als ikki; fekk meiri at um, hvussu steðan var. Tað sum hinir læknarnir ikki kundu siga fyri vist, men altíð bíðaðu serlækna dag men ti eg vita eftir hvat tíðin fór at vísa, tað fekk eg beinleiðis og uttan nakra sum helst »innballing« at vita. >Tú ert invalid og tað fer tú altíð at verda« Heorð orð, kanska. Men fyri meg tað var eins og himmalskt balsam Tað er ófatiligt. hvussu nívandi óvissa tung og kann vera fyri eitt menn iskja. Hjá var tað eins og ein tung byrða, við mær eitt var lyft av mær Harvið er ikki sagt, at alt nú er sum ein dansur á rósum ikki, um eg nakrantíð skal uppliva at Eg veit g fáa nýggjan mjadnalið og mjød, tað eri eg alt ov ung enn STIKI ker heilt galið Men við orki eg ikki leingi afturat hesari pinuni Eg hoyri ofta fólk siga, at samfelagssystemið er so rotið, tað havi eg aldri hildið fyrr. Nú veit eg, at tað í hvussu er gongur syndarliga seint fyri seg, allastaðni. Tú mást bíða og bíða og aftur bíða, tað er eins og eingin torir at taka eina avgerð í dag. Nú eru fýra ár síðan óhappið hendi; men enn rekist ikki fyri nøkrum endurgjaldi frá trygging- ini; teir bíða eftir úttalilsi frá okrum, sum aftur bíðar at taka steðu, til ein annar hevur avgjert, hvat hans- ara meting er, og soleiðis kundi eg hildið áfram at nevnt ráð, stovnar og onnur, ið ikki kunnu finna út av, hvussu nógva og rr 3 in sir hverja hjálp ein Fyrstahjálpin er avbera er nakað góð í dag; men samband millum hvussu nógv verður nýtt til fyrstu- og neyðhjálp, og so ta hjálp. id givin verður aftaná. Fyri mær sær tað út sum at einki er ov dýrt, tá tað ræður um at yvir- liva. Men er tað eitt »liv« Vit bjóða attana Ein ferð um hetta, at vit gera alt fyri at hesi illa lestaðu menniskju skulu yvirliva »Man kunne selv, til hvad?!! Higartil havi eg »bert« havt fyri neyðini at fingið viðgerð hjá skurdlækna, ortopedkirurgi, fysiotera- viðkomandi maður segði eina sperge sig síða 7 peut tannlækna kiro praktori og gynækolgi Men við hetta lag noyð ist eg helst skjótt at fara til sålarlækna eisini Ju, sanniliga: Ein må vera sterkur fyri at vera sjukur idag. Journal nr. xxx Aftursvar til gølu- blaðið Oyggjatidindi Hóast undirritadu ikki eru heilt á einum máli um, um dálkingargreinin í nevnda blaði er verd eitt svar summi okkara halda sum so. at stersta vanvirðing tú kanst visa tilikum per- sónum er, at teir verða tagdir í hel kortini mótmæla skitnu skriving Sjálvandi so vilja vit hesari kemur Ovggjatidindi, eins og øll hini foroysku bleðini, her skúlan, so øll hava møguleika at lesa tey Ikki kann sigast annað enn. at bæði næmingar og lærarar eru harmir av at siggja hesa útspilling av okkara dámliga nýggja Ragnar Magnussen Fyrra stjóran noyddust vit av við vegna ta mannajagstran, ið sama blað setti í gongd. og tað fyri gerðir sum óivað hava havt heilt lítið uppá seg, um vit samanbera við mangt annað, sum dag og dagliga fer fram allastaðni rundanum okkum, uttan tó at vera átalað. Okkum skulu tit íkki leggja í at taka synd í, uttan so, at vit ikki fáa ar- beiðsnáðir fyri tykkara út- spillingarherferðum, og kanska spæla okkum av við henda nýggja stjóran eisini. Vit vóru góð og væl- nøgd við fráfarna stjóran, sera stjóra, og fyri okkum er Ragnar helst einasti persónur, ið kann fylla út plássið eftir Heðin Tá umræður kvalifik ationir, so er Ragnar eftir okkara tykki væl fyri Umframt útbúgving sum fólkaskúlalærari tók hann í 1980 progv sum handils skúlafaklærari árini hann hevur starvast og tey ið við Handilsskulan, hevur hann verið á skeiðum fyri handilsskúlalærarar. tá hovið hevur verið til tess Lystiliga prentar i Gøtu, tlf. 41085 Vit gera hvat vit kunna og kunna tað vit gera NÚ er at spenna BELTINI Apropos kvalifikatión ir. hvussu man so vera vorðið við kvalifikation- unum hjá einum ávisum blaðstjóra her í Feroyum, sum dámar sera væl at grópa í viðurskiftum hjá 99) eðrum Ein skal ikki blaka við gróti, tá ein sjálvur býr í glashúsi Vegna næmingarnar á Føroya Handilsskula Næmingarráðið FOLV KEMUR NÚ AFTUR Eftir drúgvan steðg kemur jólablaðið FØLV nú aftur. Jóla- blaðið FØLV kom út á fyrsta sinni i 1940 og kom toliliga regluliga út til 1979. Blaðið kemur væntu- liga í bókabúðirnar um 20. november. Tað eru Niels Nattestad og Os- kar Hermansson, sum standa sum ritstjórar.