týsdagur 18. november 1986síða 23

Nr. 130 — 18. november 1986 Í Flakakvinnan Tann timalønta arbeiðarafjeldin 5. partur: Gleðisboð til eina móður við bernum ella ? Hvekki við klokkan er vorðin hålvgum átta — morgun Lýði á hvat TEIR siga | úr Sortudíkinum Veðurtíðindi og tíðindi tíðindi, tíðindi — uttaneftir, innanoyggja alt ein vavgreytur — ei hoyrist redd stjórans eingin stjórnarovasti myrdur Kunngerðir: Varpið ber mær boð: Kvinnurnar meta klokkan tíggju fyrrapart — afturpart fyrrapart meðan mannfólkið teir sterku skulu meta eins og øll tey »rættvisu« fastløntu klokkan åtta — morgun Eg — ein timalønt ella akkord »gredingur«? Nu er HANN mettur smoyggir sær avstad Pamparavaldsins leigusveinar Eftir siti eg við børnunum tey skulu avstað í veggustovu, barnagarð, skúla Gudur Sortudíksins hevur talað Eg havi góða tíð Kvinnan er jú so fjølbroytt Manskynið er so einstáttað Pegasus Danmark Millumbylgju 1467 kHz kl. 19:80—19.45. Norskar sendingar eru á stuttbylgju, 31 metra-bandi- num hvenn dag kl. 8.00. ið lår dú sé tvangeliska Røddin k sendinrir fr i Í På g kl. 15,4 FM I likudagin 191 talar Har kimar Poulse I k Sí Ebenezer-} i S Lesið og lítið Jólavættrarnar »Jolavættrarnar fara i by- in« kallast frásegubók til småbørn, sum Ella Smith Clementsen hevur givið út á egnum forlag A nni Arge Jacobsen Le hevur teknað myndirnar. sum bernini kunna lita |= Bókin kostar 40 kr. heft i og hon fæst í flestu bóka búðun SUÐUROYINGAR Nakrir veðrar, sum viga 30—40 kg, verða nú seldir fyri avheintingarprís kr. 30,-/kg Fa. Suduroyar Kjøtsøla v/ Rudolf Tausen, Tlf. 73 247 TRYGD BARNANNA Lesnadur til alla Síða 23 "7 Beethoven spælir fyri blindari gentu Ein roynd at endursiga yrkingina hjá norðmanr tá ið Beethoven við »månalvsissona frá 199 Ira 1929 immun søguni um, 1 frå ti undursama tór 8 turlatin fur erða afturlatin fyri I uni< greiðir blindari gent skjótt fór um, tí hann gjørdist alt de heimi r neimi, sum Kvirt er í stovuni har vit sita tveyeini bæð og halda skýming Tagnaður gangur og óljóð frá degnum og dagslýsið farið av durum Tað, hesi skýmligu bróstini fevna gamla klaverið og stólur tín har tað er tann heimur, tú kennir og elskar men aldri sær Fy ri uttan bróst og gluggaglar er annar heimur, tað veitst tú við getum og ferðslu og fólki Men handan alt hatta har úti, hygg, undurfagrastu dalar og fløtur í skyggjandi lívi og ljósi ein heimur, har vættrarnar dansa á velli í perlandi dogg og mánalýsið sum lær teir ævigu dreymar, sum øllum dámar, men eingin sær Eg leiði teg inn í velduga ríkið eftir krókaðum tónarásum Hver sorgin, teg nívdi, hver gleðin, tú kendi tær bræðast og renna so saman í tónar og leg Har ljómar eitt lív millum feigdarlúður og klokku, sum biðjandi slær og sí, tað er vakrari skapað enn verðin tann, sum eygað sær Hoyr fragdarljómin og pínslugrátin Fjart hoyrist suðið úr erva. Eingilin stillar sær himmalherpu millum glampandi stjernur í skýleysum lofti Og tekkir tú lagið, so kennir tú málið í honum og ellum, sum er og sum var og tað er tann Drottur, sum ell munnu gruna, men eingin sær Nú saknar tú ikki stovr a hjá tær | og alt tað, tú hevur her inni | Ég reisi av foldini tónastiga | umvundnan av dreymablómun |