fríggjadagur 19. desember 1986síða 22

Síða 22 - - á'aiia a la Á liggjanum Livandi og hugtakandi søgur eftir Hanus Andreassen Jógvan Isaksen ummælir Hanus Andreassen: Hotel Hevst. Stuttsøgur. Ment unargrunnur Studenta- felagsins 1390. 100 KI 140. Perma: Tove Gutte sen lanus Andreassen nevu ður s elK kk 3 óvanligum titl- um. „Dóttir av Proteus«, „Við tendradum lyktum«, 1vegls og nu er so tridja savnið komið. Tað eitur >Hotel Heyst< og hesin tittulin er heldur ikki petti vanligur á føroyskum, hóast vit ell kenna Hotel Djurhuus, men eg haldi hann fellur væl, at tað er ein frálíkur tittul. Hvussu er so vid teim- um åtta søgunum? Standa tær måt? Eru tær, sum søgurnar hjå Hanusi plaga at vera, ella eru tær eðrvísi? Ju, søgurnar standa måt, nei, tær eru kanska ikki so stórt eðr- vísi enn segurnar í teim- um undanfarnu søvnun- um. Og tó. I tí vanligu Hanus Andreassen-stutt- søguni hava vit ein frå- søgumann pallinum, ein sum er vid i leikinum, spákandi á men hesum savninum eru fleiri segur, har frásegumaðurin er uttanfyri søgugongdina eðrum eki y Og a onkrum líkjast tær eisini frá Fyrsta segan hevur tann |] 1 ulin „Deyðans kossur«, og hon hevur ymiskt í felag við „Gerontiskt millun úr „Dóttir av Nevnast kann, segurnar snúgva seg um maktmenniskju „Deyðans kossur« er um Thomas Jóhan Sigis mund, sum hevur sitið á tí ovastu maktini í landin- um, og hann hevur gjegn- um lívið vant seg við at hava maktina. Men knappliga ein dagin ist hann á eftirlen, og hvat nú? Har fór maktin, og hann kennir seg snyttan finnur sjúkrahúsinum so upp á at Har kann hann so kenna seg sterkan og frískan í mun til tey, sum liggja á Johan Sigismund sjúkrahúsinun 1pp! a Sjálvur sjåukhuscåmurin gagnaðist honum. Meðan inn gekk nidan igjøgn- um brekkuna og nærkað- ist útdyrnum, var tað sum hann lætnaði, hann gjerd- ist bragdligari og treyst ari. Hann fór inn igjøgn- útdyrnar, ímóti lyftuni, fann m gong na odkendi luktur hvítum fuku búna, sum aftur og fra tað barst ímóti hon 1 sum ein fyrivarningur um tað, sum var í væntu Hann kom inn á stovuna Her, millum slangur og sondur og hekjur og bind og lýsandi og tikkandi hjarta- og heilamálarar, livnaði Thomas Johan Sigismund upp. Hevuð- burðurin gjerdist reystari. Hárið ývnaði. Eyguni fingu glans. Kjálkarnir smalkaðu. Tær túsund rukkurnar í andliti hans- ara, valdsins rukkur, ið vóru sum ein bók um hansara lív, valdsins lív, gjørdust djúpari og hvass- ari. Málið gjerdist ungt og stælt, og nasagluggarnir skulvu sum á einum rov- djóri, sum rýkur okkurt matkent úti í frumskógin- um. < Tittulin »Deydans koss- ur« sipar til, at hann, tå hann fer frå einum sjúk- hendan å pannuna, bert um teir hava verið figgindar. (Her er ein greid åbending mussar men lingi, um mafia og cosa nostra) Seinni verður hann sjálv- ur soleiðis fyri, at hann verður mussaður á pann- una á sjúkrahúsinum. Hann gerst síðan ein betri menniskja. Kanska. Lesið sjálvi „Frú eitur sega, sum í stuttum snýr seg um at virðismeta tað, tú hevur, meðan tú hevur tað. Tað er í hesari søguni, at ein av okkara kendaru ølklubbum verður nevnd- ur »Café Paradis«. Av- gjørt ikki burturvið. »Deldavatn« er beinleið- Marcus« is endurminning um at sigla vid båti sum små drongur. Hvussu tú spæl ir, at tú ert ymisk skip, o.s.fr. Fråsøgnin er stak livandi, og hon endar við, at hevundin sigur, at hann alt lívið hevur kent, at júst hesi barnaárini vóru kvið Ein stillur humor finst í summum søgum. Til døm- is í »Hanarnir gala«, ið er um studentaskúlanæming sum á miðjari nátt fer at vitja gentu, tí sum skriv- að stendur: >... eina gentu kravdi tú at hava. Tað hoyrdi til. Sum slips- ið, barbermaskinan, urið um skevningin og tendr- arin«. I fyrstani sita hesi bæði ungu og práta og lurta eftir >With your sweet lips a little closer to the phone. . < So spyr gentan, hvat hann ætlar sær at lesa, og tad hevur hann sjålvandi ikki var- hugan av, men okkurt skal hann siga »— Eg ætli mær at lesa verkfreði, segði eg, fastur á málinum. Mær dámar at gera eitt arbeiði, har nak að sæst eftir. Eg fór at tosa eitt sindur um hetta, at umskapa sand og oyði- mørk til gróðrarríkan bø. Eg fekk tunguna á glið. Eg sá meg sjálvan, í hvít- ari ketildrakt, undir breið- skuggaðum sólhatti, skip- andi fyri, í lívsins and- gletti. Svong bern hugdu at mær við vónríkum eyg- um. Mettar fjøldir takk- aðu mær. Tá vit hevdu tosað eina góða letu um framtíðina, og nakrar Aswan-byrging- ir vóru fingnar frá hond ini, víðahvar í tí niðurund irkomna partinun av heiminum, vitnisburðir um mítt hugflog og áræði, avgjerdu vit at fara og leggja okkum.« „Borg og småtta« er millum annað um eina velduga borg við tornum og bumbukjallara og olju- tangum upp í rúgvu sum tiltikin fiskiklógv byggir sær ovarlaga í Havnini. Og hinumegin hava vit fjalahúsini hjá børnum, og er tað kanska ikki akkurát har, tann rætti hitin finst, so er tað í teimum smáu kjallaraíbúðunum hjá mammunum at bernun- um, sum hava bygt hesi húsini. „Seinasta ferðin hjá Concordiu« er um at hava ein vinmann og at missa hann, og allikavæl hava hann hjá tær alt lívið. Í „Ein vatnsøga« byrgja bernini hyl at svimja í. vaksnu royna at skræða niður, men bernini laða áhald- andi upp aftur, so hylurin verður verandi. Ein dagin ætlar ein vaksin kvinna sær at svimja, og bygdin fer á gos, tí hverjum líkist tað? Hendan kvinnan verður nevnd Øra-Sigga, ikki tí hon er er, tvertur- ímóti er hon klókari enn onnur, men hon er eðrvísi Her er eitt brot úr esing- ini, ið fer um bygdina, tå svimjiætlanirnar = frætt- ast „Tíðindi ferðast skjótt í tí lítlu bygdini. Skotini trong, millum hús- sær em Tey eru anna er reipslongd, ofta Nr. 144 minni, handil, tun, bakki og fjera tingstaður har fólk hittast Skalt tú fáa seinastu frá eru dagliga søgnina um standin bygdini, er mangan Dara ra hevdið út ígjegr um keksvindeygað. Hesu ferð spyrjast tíðindini ikki ferð ne 1 um bygdina, sun borin á arnaveingjun sum tá eldur fer brakandi igjøgnum skorpnaðar nævuskrukkur. Øra-Sigga ætlar sær å blåman nu beinan Maður hevur ikki verið útií í ti vegin lítlu bygdini tað nakar minnist. Og nú eitt konufólk! Nakað spyrst burtur úr hesum tíðindun- um, hurðar bresta upp á víðan vegg ella ríkja á stirvnum hongslum, úr ellum húsum koma fólk, tysja eftir getum og veg- um móti einum miðdepli, halda eftir hættisligum snarvegum, klúgva upp um garðar og stik, vassa gjøgnum óslignan be, ung, gomul, menn, kvinn- ur, summi bleikan blund- andi móti eini sól, sum ikki hevur kínt teimum í ártíggir, hesin tjansurin má ikki fara framvið, líggjar og teppibukarar og kvíslir og vaskibrettir liggja mannleys, tveitt sum best ber til, tekin um at onkur egilig og skak andi hending er farin un bygdina.« Seinasta søgan er tittul segan »Hotel Heyst- Hon er um lívið á eini pleygudeild, har fyri steðukvinnan avgjert ikki dámar broytingar. So tá ein ung hjálparkvinna fer undir at lætta um lívið hjá stytta tíðina, so teimum eldru og teimum um gerst fyristødukvinnan heilsuveik. Tað henni tó rættiliga skjótt at reka ta ungu gentuna burtur, og so verður hon eydnast 19. desember 198t æ = Deyðin VI HANUS ANDREASSEN sjålv aftur frisk Søgar er greidliga skrivad einum sum kennir pleygudeild væl og virdiliga. Og tad rer Han Andreassen JU gomiu KENSIU bornar og bornar av stór Onkur yndin Der eisini av, t.d il Demmus bara sita úti á aðrastaðni, tí gongini, hann vil fer fram onga síggja alt sum Sum hevundin sigur »Demmus vil vera úti á streymasjogvi« Søgurnar i »Hotel Heyst« eru eitt sindur eðrvísi enn tær í teimum undanfarnu sevnunum. Og ikki bara tí fráseguhátturin í fleiri fer- um er ein annar. Tilfarið er eisini eðrvísi. Elli og deyðin eru frammarlaga „Deyðans kossur« (vitjan- ir å sjúkrahúsinum, hjartaslag), >Frú Marcus« (sjálvmorð), »Hanarnir gala« er ikki ólík eðrum segum hjá hevundanum um líkamliga ást, men í tittulinum býr eitthvert ófrættakent (Pætur ápost- ul, reyði hanin, v.m.), „Seinasta ferðin hjá Con cordiu« (vinmaður doyr ungur), og >Hotel Heyst< er sum áður nevnt um eina pleygudeild, bíðað verður eftir deyðanum, og har har tú heldur ikki sleppur it gera annað enn júst tað Segurnar eru tó ikki á nakran hátt svartskygd ar viðhvert kanska merktar av einum dámi av sorgblídni, og eitt er ikki broytt í mun til skriving ina hjá Hanusi annars, og tað er tann málsligi meist- araskapurin. Eftir mínum tykki eru segurnar framúr skrivaðar, og millum tað allarbesta, sum verður skrivað í Feroyum í dag Jógvan Isaksen A LKAA—A—T—TaÚ———