týsdagur 23. desember 1986síða 17

Nr. 146 — 23. desember 1986 Síða 17 Gamla konan og músin Eina ferð fyri langari tíð síðani búði ein gomul kona og ein gomul grá mús í einum húsum í skóginum. Tann gamla konan var lammað og fekk bara rørt høgru hond og vinstra fót, og ikki hevði tann gamla ráð at keypa hekjur at styðja náttina, tá gamla konan svav. Men so ein dagin, tá ið kavin lá tjúkkur, hoyrdi músin, hvussu gamla konan súffaði og venaði seg av pínu. Hús- in hættaði sær tá fram úr holuni og hugdi uppá gomlu konuna. »O, góð Gud, hjálp mær, hjálp liga at henni og bað hana koma nærri. Og músin so gjørdi. ini brævid og segði henni, hvussu hon skuldi gera, og ådur enn konan | seg vid. eini neydars gamlari Konan tók pappír og visti av, helt músin til | Músin sum búði í eini konu, sum ikki eigur blýant og skrivaði hesi beins. Fleiri tímar seinni | holu, var hålvblind av matartugguna í husin- orð: »Harra keypmaður, kom keypmaðurin sam- | elli og hon hevði einki um,« hoyrdi músin ta eg eri her í húsunum i an við músini við hópin | annað heim enn húsini gomlu konuna siga skóginum. lygum av mati. Músin og konan hjá hesi gomlu konuni. Músin tók dik á seg og kenna meg, tí eg havi gjørdu sær tilgóða við í Músin visti av royndum, rann yvir at songini, har keypt frá tygum við- ellum tí eiggilig: tin- | at gamla konan mátti tann gamla konan lá, og hvert. Eg eri deyðkomin um, sum vardi leingi Og ikki síggja hana, ti hon hugdi uppá han: i hungri. Vilja tygum eftir henda d: Oru hataði allar mýs og fór stórum eygum og h' el at fáa mær gamla konan og sin | at beina fyri henni, um hart. Tá sá gamla | in bita mati í húsið? altíð bestu vini | músin kom fram úr hol- músina og músin gjørd- Músin vísir tygum veg- Sólrún H. Njálsdóttir FO OLLLOO:5 2 uni hjá sær. Tí kom hon bara framúr holuni um ist sera bilsin, tí tann gamla konan hugdi blíd- Tú stjórin, nú mást tú ikki halda, at stóra skrivstovuni hjá tær in. Síðani gav konan mús- To ..……—Rg i tríggir aðrir pápar á Tað er umráðandi Til stjóran hjá babba Eg var á skrivstovuni hjá tær í dag og skuldi tosa við teg, men gav teimum smyrji- og eg í býnum fyri at mín fortaldi mær, at Tað er ikki vegirnir, teir sum eru Telefon-Bertha hjá tær breyð og ein te-munn, keypa ymist til jóla- mamma hennara segði, tað snýr seg um ? segði, at tú vart farin men hví brennivín; pynt, og hóskveldið — at „jólafrokostar< vóru Tað snýr seg um vegirnar, ið ikki longur eru. til Danmarkar og kom ikki aftur til jóla. Eg varð eðiliga kedd, tó so skrivi eg til tín í blaði okkara, tí eg veit, at tú lesur tað, eisini tá tú ert i København, minnist tú ikki tú segði mær, at tú altíð fór á »Hovedbanan« at keypa tað. Góði stjórin, nei, tað er ikki beint av mær at siga góði, tí eg eri ikki góð við teg í etuni, og veitst tú hví? Tad er tí, tú heldur hesar »jola- frokostar< fyri babba og hinum á skrivstov- uni. Ja, stjórin, tað hevði verið gott, um tú bara veitst tú ikki, at tað er illamansa urt (dugi ikki at stava tað ordiliga). Abbi Lang sigur hetta um brennivínið, og hann sigur ongantíð ósatt, og tað passar, tað veit eg, tí babba er ikki komin heim til okkara enn, hann hev- ur verið burturi í 4 dag- ar, og mamma hevur reyð eygu og roynir at smílast. Eg kann onki siga við hana um babba, tí Anna systir (tú kenir hana), hevur lovað at banka meg, um eg taki babba uppá tunguna. systir, sum er so fitt, er ein gívur heima. Nei, hon vil ikki, at mamma skal gerast meira kedd, bara tí. Veitst tú stjørin, mikudagin vóru babba skuldu vit so taka tað gamla jólapyntið fram, lappa uppá tað, mála okkurt umaftur, fáa segur og holukekur og so, so var ongin babba. Gubbi og fastur komu, vit gjerdu jólapyntið í ordan og eisini eitt sindur av nýggjum. Mamma bakaði holu- kekur sum vant og vit royndu at hugna okk- um, men tað er so ringt uttan babba. Man hann fara at koma heim jólaaftan? Og veitst nú nakað meir, nei. Eg vil ikki slatra, men bara siga, eru heldur ikki komnir heim enn. Stjórin, mást tú endiliga geva fólk- unum brennivín, kanst tú so ikki bíða til aftan- á jól. Ein skúlavinkona frá, nei eg tori ikki skriva tað ljóta orðið, eg sigi tær fyrsta bók- stavin og so prikki eg, altso >jólafrokostar- nir< eru frá h av prikkunum kanst tú telja, at tað er ikki himmiríkið, og gitar tú ikki, so er staðið, har illimaður býr. Nú má eg enda og eg ynski, ja tað má eg, eg ynski tær eini gleðilig jól, men vit heima hjá okkum fáa ongi gleðilig jól. Lítlasystirin hjá Onnu Tað er ikki tað, teir hava bygt, tað snýr seg um. Tað snýr seg um tað, teir hava brotið niður. Tað er ikki húsini, tað snýr seg um. Tað snýr seg um pulsin millum húsini. Tað er ikki treini, tað snýr seg um. Tað snýr seg um returnar, ið vórðu avkvettar. Tað er ikki minnini, ið heimsekja teg, tað snýr seg um. Tað er ikki tað, tú hevur skrivað, tað snýr seg um. Tað snýr seg um tað, tú hevur gloymt, tað tú mást gloyma, tað, tú noyðist at halda áfram at gloyma alt títt lív. Tað snýr seg um at vera íðin, íðin at gloyma. Tað ræður um ikki at vera einsamallur við síni samvitsku. Í gjár tyktist tað, sum at húsini, trøini, vegirnir hevdu fastatekur á tær I dag kanst tú óttaleysur líta inn í eyguni á barni tínum. Tað er umráðandi.