hósdagur 22. januar 1987síða 11

Nr. 9 — 22. januar 1987 | ——— Hevuðsatfinningarnar móti arbeiðinum á flaka virkjunum hava verið, at arbeiðið er so einstáttað Har lærir eingin nakað. á byrgdin er eingin g meguleikarnir at ávirka irbeiðið enn minni Tað nýggja virkið Bluc North í Kollafirði er prógn um, at tað ber til at hava eitt virki, har fólkið hevur nakað at siga Tá Sosialurin Blue North í viku, vóru tey eini 20 fólk til arbeiðis. Skrivstovu- fólk, nakrir fáir mans gjørdu ymist fyrifallandi, nakrar kvinnur pakkadu, meðan einar 12 kvinnur arbeiddu í sjálvari fram- leidsluhøllini. Er tað nakar her, su mhevur einstáttað arbeiði, eru tað menninir. „Kvinnurnar standa sjálv- + ar fyri framleiðsluni í øll- %um liðum, sigur Jógvan Mørkøre, virkisleiðari. Fólkini eru tey flestu úr Kollafirði, annars úr Hval- vitjaði seinastu so vík, úr Kvívík og av Stykkinum. At fáa fólk til tað nýggja virkið hevur ong- antíð verið torfert. Longu áðrenn virkið læt upp, . spurdu nøkur um arbeiði, og tá lýst varð eftir fólki, kimadi telefonin. Hevði brúk verið fyri 70 fólkum í morgin, kundu vit sett stervini beinanvegin. Tað ringasta er at skula siga ? nei, sigur Jógvan Mørk- øre. Eingi faklig krøv vórðu „Sett til fólkið. At hava ar- beitt á flakavirki var eing- in fyrimunur, tí hetta ar- beiðið hevur als einki við flakavirkisarbeiði at gera Ongar fastar friløtur A Blue North er eingin klokka, sum ringir morg- un og kvøld. Enn hava tey onga stempulklokku, men hon kemur væntandi, tå arbeiðsfólkini verða fleiri. Tey hava heldur ongar fastar kaffisteðgir. Tey avgera sjálv, nær tey vilja hava kaffi. Hetta ber væl til, tí ell kunnu ikki fara frá í senn. Tvær standa við hvert lið í framleiðsluni, og har má altíð ein vera, tí maskin- urnar verða ongantíð steðgaðar, frá tí arbeiðs- dagurin byrjar, til tær gevast seinnapartin. Tær mugu tí avtala sínámill- um, hver tekur sær ein steðg, og hvussu leingi. Henda skipanin hevur hig- artil virkað væl, eru tey samd um. Í erva er kaffistova. Tær avgera sjálvar, nær tær fáa sær kaffi, men meira enn helvtin kann ikki fara frá í senn. Kaffistovuna halda tey eisini sjálv tíðindablaðið — Nú sleppa vit frá at fara á Oynna hvønn dag, siga kvinnurnar, sum arbeiða á Blue North í Kollafirði. Tær hava fingið eitt arbeiði, teimum dámar, og sum nógv onnur droyma um — ábyrgd og ávirkan Nógv er at stilla á maskinunum, og tí ræður um at hava eyguni við sær vggigummi er psagnargrund Gg Duga alt ABluc Norti Frera tey krabbasnelisat ir surin sum er útvaskaður svart kjaftur Krabbasmakku verður it farsið SO VE KTOY an (li Sne1sIr íðrenn sjálv framleiðsl an byrjaði. vóru nakrir japanarar virkinum og legdu teimum lag á. lá tev skuldu læra arbeiðið stóðu tey øll á jøvnun foti. Eingin visti nakað um tað framman undan Farsið fer eftir einum bandi í álum, verður snar- að í sneisar, paprika verð ur koyrt uttan á, áðrenn tað fer í plastikkhylki og verður skorið í sneisar, ið allar eru líka stórar. Ar- beiðið skal gerast Ogvu- liga neyvt. Farsið skal hava sama innihald, sama hita, vætan skal vera tann sama, sneisarnar viga líka o.s.fr. Tí mugu tær hava eyguni við sær og stilla maskinurnar alla tíðina. Allar kvinnurnar í fram- leiðsluhellini kenna øll lið- ini í framleiðsluhellini. Tí ber til at skifta pláss. Tær seta eisini sjálvar maskin- urnar í gongd, tá arbeiðið byrjar um morgunin. Japanararnir skiltu einki, tá teir skuldu læra tær arbeiðið. At japanar- arnir dugdu lítið og einki av enskum, sek. Teir kundu kortini tosa við tær við fingramáli Men at leiðsla og arbeiðs- fólk tosaði so væl saman, vóru teir ikki vanir við Heldur ikki, at tær kundu práta og flenna, tær arbeiddu. Og minst bilsnir vóru teir av, at so litið kvinnunum til. Men tá teir sóu hvussu væl bar til, hildu teir tað gott kortini, siga kvinnurnar var sin meðan IKK! nógv varð vera Strong krøv Tað finst neyvan nakað virki í landinum, sum setir stór krev til reinferi sum Blue North. At hetta var neyðugt, skiltu øll beinan vegin. Hurðin inn til hellina er altíð stongd. At banka á dyrnar gevur einki úrslit, tí ell, sum arbeiða har, hava lykil. Onnur hava einki at gera á arbeiðs- plássinum. Tá tey koma til arbeiðis, fara ell upp á at skifta í ar- beiðsklæði. Styvlar hevur virkið til teirra, og styvl- unum fara tey ikki út í. Í skiftirúminum hava tey øll kittil ella ketildrakt at fara í. Og húgvu, so hår ikki kann koma at veruni. Eingin má hava negla- lakk, oyraringar ella ring á fingrinum, tá tey arbeiða. Tað er heldur ikki loyvt at hava nakað í munninum. At arbeiða við tyggi- gummi t.d. er uppsagnar- | so