leygardagur 21. februar 1987síða 19

UN Nr. 22 — 21. februar 1987 7 i Javnadarstyri og tey kristnu Tað verður javnan lagt eftir javnaðarfólki, javn- aðarflokkum og javnaðar- styrum, sum verða skyrd antikristin og vilja krist- indóminum til lívs. Næst- an hver grein í tí mest ultrahegrasinnaða — blad- num i Vesturheimi undir skrivað av Óla Jákupi Rólantson og Óla Breck- mann hevur til endamál at endurtaka rædumyndina við tí antikristiliga javn- aðarflokkinum Hóast Óli Breckmann roynir at tváa sínar hend ur við at gera ferðir til Afghanistan og har taka verjuleys børn upp í føvn- ingin, so skerst ikki tann sannroynd burt, at hesin sami persónur manipuler- ar við fólkameiningini her heima. Hann ger seg til talsmann fyri tey mest diktatorisku og hegra sinnaðu stýri í heiminum Vit minnast, hvussu hann ferð eftir ferð hevur tikið undir við Pinochet í Chile, sum »tibetur« og rat tað var í tøkum tima« (citat Oli Breckmann) at Allende fekk sekkin Hvi nú hesi krokodillu- tár úr Afghanistan, tá tú um somu tíð speirekur og stingur knívin í ryggin á táverandi demokratiskt valda Allende í Chile Hvar er logikkurin? Men tað var henda greinin úr danska kristi- liga blaðnum »Udford- ringen« oktober, sum eg fegin vildi havt Sosialin til at endur- prenta. Hon sigur ikki so liti um, hvussu avnadar- stýri viðra demokratiid og i hesum førinum seta sitt álit til kristin fólk fra Javnadarfolk Sveriges kristne so- Den anden cialdemokrater, ster er Ulf Lønquist, som »Broderskabet«, fik bliver idræts ung et skulderklap da domsminister statsminister Carls- son sidste tirsdag Nu også en ommeøblerede rege- 1. de ringen. miljøminister Sverige fik samtidig et mi socialdemokrater, Geor yrk. Det ble er Andersson, er Birgitta Dah i S Sc det at tage Hun har allerede SI er mé a - Ci s KrF 1 Barse som I kk ské ø St Ír ( S vertog ring esten Læ er det på Oluf Pa gik af € 21 árs tjenest« i skiftende regeringer Hewri heit nye mini Ófrættapressan — skip og eginpe Vit hava frá einum undr- andi »Skarvi« fingið áheit- an um at endurprenta greinina — Ófrættarpress- an — skip og eginpening- ur. Skarvur sigur, at hann er bangin fyri, at fólk meguliga kunnu fáa ta skeivu fatan, at Oyggja- tíðindi, sum í leiðaragrein fríggjadagin tann 13. februar 1987, tekur sær ognar- og einkarrættin til heitið »Ofrættarpressan«, við síni skriving fríggja- dagin er við at leggja lunnar undir eitt annað »image« enn tað, sum blaðið annars er kent fyri at hava — eitt image, sum gevur ábendingar um ein journalistik, sum ber at tí reina, tí ósvikaliga, tí sanna, tí rættvísa, eitt blað, ið kann samanlíkn- ast við tann fuglin, sum við fjaðraleysum hálsi sveimar oman Bellum heimsins kestum, slúkar í seg alla heimsins óhumsku, soleiðis at vit onnur kunnu anda. Skarvur vísir á, at tað ikki bert kann vera tað, at tað var fríggjadagur tann 13., sum er orsekin til, at Oyggjatíðindi umtalar »ivasom « projekt og skortandi vilja hjá leg- manni at hjálpa uppá hesi somu av teimum sjálvum skýrdu »ivasomu projekt- um<. Serliga tá sami legmaður undan valinum seinast — í andglettinum — visti á nettupp tað »iva- sama«. Skarvur leggur aftrat, at hann heldur tad er av évart, at standrætturin å Oyggjatíðindum leggur fyri sínar lesarar uppskot um, at hann verður av- rættaður við skjóting — hann heldur tað er í ov órættvíst, tá ið hann bert hevur spurt um tað lóg- liga í at eitra og esa fer- oysku fólkasálina við heil- ningur um og hálvum lygnum, manipulatiónum, pá- standum, illgitingum, dil- eriskum fantasium ella bara av vanligari býttheit. Og her er so greinin, og hesuferð vónandi uttan tær prentvillur, ið hava fert til meguliga image- skiftið á Oyggjatíðindum: Tað hevur allar dagar ver- ið neyðugt hjá feroying- um at sigla, og partur av fólkinum hevur tí altíð gjert ílegur í skip og bát- ar. Sum nú er, kann okk- ara fólk — grovt sagt — býtast upp í tveir partar. Tann parturin, ið setur pening í skip, og tann parturin, ið ikki setur pen- ing í skip. Tann parturin, ið livir av at halda hesi skip gangandi og fær sína »fløgu« forrentaða við at sigla við teimum skipum, teir soleiðis í flestu forum eru minoritetsánarar í. — Hin parturin av okkara fólki, ið neyvan heyði havt tann økonomiska karm, ið tey hava uttan at tað sigldu skip — tað veri seg fiski- ella farmaskip. Viðvíkjandi teimum fyrru kann sigast, at tað aldrin ella sjáldan hevur verið roknað við, at tann kapitalur, ið settur verður í skip, í sær sjálvum gevur nakað annað avkast av sær enn eitt meguligt ar- beiðsloyvi. Fyri hin partin av fólkinum, har skipini eisini eru ein fyritreyt fyri at lívbjarga sær, verður tað í flest ellum ferum roknað við vanligum og í vissum førum óvanligum avanca av tí kapitali, ið innvolveraður er. Undan- tikin eru sjálvsagt lentak- arar, sum kortini óbein- leiðis eru við til at mynda umkostningsniveauið hjá nærsagt ellum fyritøkum, ið hava sítt tilknýti, bein- leiðis ella óbeinleiðis, til skip — annaðhvert tað eru servicufunktiónir, t.d. skipasmiðjur, radiohandl- arar, onnur serviculið ella tey virki, tað veri seg góðskingarvirkir ella selu- virkir, ið virka og umseta tað, sum skipini leggja uppá land av undirbetalt- ari ráveru ella avansu- farmi. Sostatt: Nærum alt og ell í okkara samfelag livir, lukrerar, anir av at vit her í landinum hava skip, so- leiðis eisini ófrættarpress- an og Hilmar Kass. Nekur av okkum gjalda alt ið vit sjálvi og okkara forfedrar hava forvunnið og tíðum tað vit máttu forvunnið afturat so leingi vit liva — fyri skip! Í nýggjari tíð kann hetta seinra meguliga verða orsakað av kollissi- ónini við teldurnar og teldupassararnar í JJ. Broncksgetu. Ein skipan, ið er vorðin so bureaukrat- isk, so flekt, so innviklað, at grannskoðaravirksemið er ekt fleiri 100% seinastu kautionistar gerast tíðum eftirsteðufólk hjá skatta- valdinum. Sveimar tú oman á vatninum, so finna hesir — saman við „og so rætt- visu« ófrættablaðstjórum — æeinahverja lóg ið ger handan mannarættin suspektan, fyri ikki at siga beinleiðis ólógligan. Svimur tú undir vatnin- um, so skal uttan iva eis- ini finnast einhver krypt- isk formulering, vísandi til ein ella annan para- graff, aftur vísandi til petti dit ella dat, ið ger tað suspekt ella beinleiðis ólógligt at svimja undir vatninum — útinnandi telduvaldið hevur eisini fert við sær sálarliga av- makt. Hjá tí partinum av fer- oyingum, sum beinleiðis ella óbeinleiðis livir av, at aðrir føroyingar hava sett og seta pening í skip, og síðan við insolidum kauti- ónerum halda skipini gangandi, er hetta at seta pening í skip vorðið nakað ivasamt, nakað skitið, nakað kriminelt, nakað sum hevur við »snyt og bedrag« at gera, nakað sum ger at samfelagið (vit sjálvi), verður snýtt fyri eitt ótal av skattakrónum. Tað faktum at hver skattakróna hevur sín uppruna í somu skipum, telur ikki við. Tann eginpeningur, ið liggur til grund fyri fer- oyska flotanum, hann veri seg læntur ella tikin av kistubotninum, er/verður í flestu ferum, fleiri ferðir brúktur/mistur og nýggj- ur peningur og nýggjar kautiónir skulu til. { Kortini verður tað hildið áframt at satsa, og tað til alla lukku, tí bráður endi hevði skjótt gjerst ein veruleiki fyri allar partar, um øll satsaðu í obliga- tiónum, bankaaktium, settu inn á bundna bók — leggja undir seg jerð, ella bara rokna sær toppvinn- ing av ellum aktivitetum — íkomin av — og í sam- bland við okkara skip. Hús og heim, jerð og alt, verður veðsett. Skipini (tey flestu) sigla víðari, og tit liva víðari. Um nú tað hendi, at tann parturin av okkara fólki, ið tað nú uppá tað nærmasta verður spýtt eftir, gevur skarvin yvir — hvat so við hinum part- inum av Feroya fólki, ið beinleiðis ella óbeinleiðis livir av tí, ið skipini — ikki geva — men leggja uppá land av — sum áður nevnt — undirbetaltari ráveru ella farmi, til tykkum at virka og skapa sær vinn- Vit eru vælvitandi um, at vit hava åvirkan å handilsjavnvågina, bæði á pluss og minus-síðu. Vit eru eisini klárir yvir, at okkara partur á minus síð- uni er ílegur í flytbar ak- tivir — tað evugta av t.d. einum framleiðslubygn-- ingi á landi, ið torferur er at flyta til útlandið. Við hvert hugsa vit um, at vit eisini beinleiðis hava ábyrgdina av yvir 90% av tí, ið stendur á pluss síðuni! Nekur í okkara samfel- ag liva av at leggja onnur av okkum undir lupp. Onkur við einum glori- ficeraðum »Freud'iansk- um yvireg's-komplexis,o tvingar onnur í rættin at forsvara seg ímóti lok- umsjournalistikki, fyri síðani sjålvi at verða demd, men hóast tað — uttan fyrilit og íhald, halda fram við at eitra ta feroysku fólkasálina sam- bært verstu fascist-nazist- tradition — við heilum, hálvum lygnum, hatri, spliti og óvissu, soleiðis at hesin kloakkroykur hong- ur húsanna millum, til óbótaligan skaða fyri okk- ara lítla sárbara samfelag, sáðandi hatur og mis- trivnað millum grannar — millum konu og mann, millum foreldur og bern, og eisini í vissum førum hevur kostað lív. Tað er lítil, ja eingin uggi og troyst í tí: at dómsvaldið gevur tílíkum devulssettum yngli ein klams. Tað hjálpir ikki uppá sindraði heim, skiln- að millum foreldur og bern, millum konu og mann. Tað hjálpir ikki uppá tann orsakað av »svertu manipulati6nini« avsagda fólksins dóm. Henda sáðan av eitri heldur fram. Eitringin tekur lív og ivaleyst kost- ar hon í sindraðum mannalagnum, meira enn stersti dreparin í samfel- agi okkara annars. Tað er lógligt at læna eginpening, tað er lógligt at fáa skip til landið innan logligar karmar, tað er lógligt, men torfert, at fá- ast við skip. Spurningurin, ið eftir stendur, er hesin: Er tað lógligt, so leikandi lætt, at eitra feroysku fólkasálina so nógv, at tað førir til sjålvstekt og sjálvsmorð? Skarvur