hósdagur 5. mars 1987síða 2

Síða 2 Eldur í mikunáttina: Helst er eldurin kyknaður í loftinum yvir gongini uttan fyri rúm nummar 121, niðan fyri restauratión- ina. Í loftinum eru káplar og leiðingar. Maðurin, sum búði á nr. 121, hugsaði so langt, at hann læt ikki upp hurðina. Í staðin ringdi hann til avgreiðsl- una og segði, hann fór út gjøgnum vindeygað. Gongin er illa farin og opið er upp í gjøgnum fleiri metrar yvireftir. Ongin visti í gjár at siga, hver orsøkin var til eld- in. Men tveir teknikkarar hjá løgregluni í Keyp- mannahavn komu við flogfarinum í gjár og teir skuldu hjálpa løgregluni í Havn at kanna m. a. loft- ið í gongini uttan fyri nr. 121. Eldurin var bara í hesi gongini. Men roykurin fór um mest alt hotellið og roykskaðin er umfatandi. Tað eydnaðist eftir stuttari tíð at vekja og fáa út allar gestirnar. Alt riggaði, sum tað skuldi, sigur ho- tellstjórin, Jørgen Andersen. Brandåvaringin ringdi og tær sjálvvirkandi hurðarnar millum lonir- nar eisini. — Slekkiliðið kom einastandandi skjótt og eg haldi, tað var rættiliga skjótt, teir fingu tamarhald á eldinum. Men roykurin var nógvur, sigur Jørgen Andersen, sumhevur verið stjóri á Hotel Borg í fimm mánaðir. Hnn var tí eisini har nýggjársaftan, tá ein rakett festi í flagtakið og einir 30 fermetrar indad sosialurin N Opið aftur mikumorgun brunnu. Tann ódámligi lukturin av royki fyllir nasarnar, tá tú kemur inn í forhellina. Men nærri tú kemur av- greiðsluni, blandast lukt- urin av sterkum lúti uppí. Fleiri kvinnur eru longu farnar at vaska. Av- greiðslan skal vera klár sum skjótast, tí fólk hava biðið um rúm mikudagin 4. mars. Og tey hava ikki fingið avboð. Telefonin ringir. Uttan fyri steðgar flogrutan sum vant á veg vestur. Tveir gestir gjalda og fáa eina sótuta kvittan. Teir fara ikki svangir. Morgunmat- ur er í fundarhelinum við forhellina. Og ljósið spælir í vatninum í listaverkin- um hjá Tróndi Paturssoni. Hotel Borg hevur streym og vatn. Hotel Borg virkar aftur. Sluppu væl — Samanumtikið má sig- ast, at vit eru sloppin væl, sigur Jergen Andersen, stjóri á Hotel Borg. Hann var sjálvur á hot- ellinum, tá fólkini i av greiðsluni um midnáttina varnaðust royk og stutt eftir eld. Eldur var í takin- Roykurin var øgiligur og er farin um næstan alt hotellið um uttan fyri restaura- tiónina. Tað gekk egiliga skjótt og roykurin var skjótt nógvur, greiðir Jergen Andersen frá. Hann sigur, at alt virkaði, sum tað átti. Tað gekk skjótt at boða ellum gestunum frá og kanna eftir, at ell vóru sloppin út. Jørgen Ander- sen heldur, at tað gingu einir tiggju minuttir til øll vóru úti. Summi fingu alt við sær. Onnur lótu viðfer- ið standa eftir. Men onki hjá gestunum hevur fingið skaða. Jergen Andersen sigur, at tað gekst væl at fáa teimum 28 gestunum inni- vist. Nekur fóru á Hotel Hafnia, onnur á vallara- heimið Fráhald og onkur slapp at gista hjá fólki í Havnini. Ávirkar raksturin Jergen Andersen sigur, at sjálvandi ávirkar elds- brunin raksturin hjá hot- ellinum. Men hann kundi ikki í gjár siga, í hvussu stóran mun. Hotellið tek- ur tó móti gestum, men helst verður neyðugt at avlýsa stórar veitslur eina tíð. — Eg rokni við, at vit um ein ella tveir dagar hava fingið ein rímiligan rakstur aftur. Nr. 27 — 5. mars 1987 ou Við bretskari ro — Brandávaringin vakti Martti Jakobsson úr Finn- landi. Hann hugdi út í gong- ina, sá roykin, læt hurðina aftur, pakkaði kuffertið, læt seg í og fór so út gjøgnum vestaru dyrnar á hotellinum Martti Jakobsson úr Hel- sinki búði á nr. 107 á Hotel Borg. Hann svav, tá brandávaringin ringdi — Eg vaknaði við, at einklokka ringdi. Fyrst hugsaði eg við mær sjálv- um: hvat er nú á vási? Er hetta festulávintsskemt ella hvat ? Síðani tendraði eg ljósið og sá, at tað var brandávaringin. Eg fór á føtur og læt varliga hurð- ina upp. Tá sá eg roykin og læt hurðina aftur. Eg koyrdi so í kuffertið hjá mær, læt meg í og fór út á Í gongina. Eg sá ongan eld 2 t Dara roykK. Martti, sum tók steðuna við slíkari bretskari ró, sigur, at hann sá tveir aðr ar gestir úti í Hesir hevdu skund og høvdu ikki givið stundir at latið seg ordi liga í. — Men eg segði við teir, at teimum nýttist ikki at hava slíkan øgiligan skund. Ongin eldur var at síggja, bara roykur. Tað ríddi eisini um at lata seg væl í, tí kalt var úti Martti Jakobsson fór út gjøgnum tær vestaru dyrnar og tá hann kom út og sá alt rokið uttanfyri gongini sær gjørdist hann greiður yvir, hvussu álvarslig steðan var. Hann sigur, at hann fór til starvsfólkið á ho- tellinum og segði, hann var komin út í ellum góð- um. Martti fór heim við flog- farinum í gjár. hendingin mikunáttina skakaði hann ikki. Men hann svav íkki nógv afturat ta náttina kanska ein tíma Orð: hd Myndir: Kalmar 1 ES