týsdagur 10. mars 1987síða 16

EA AA AA AA AA dr — Nr. 29 — 10. mars 1987 Kongdøtrarnar tolv Fyrsti partur Einaferð vóru 12 prinsessur, sum vóru vakrari enn allar aðrar konur. Tær búðu heima í einari hell, sum kongurin pápi teirra átti. Tær livdu sum prinsessum semir, svóvu altíð til kl. 12, og sovorðið. Men okkurt var galið. Hvert kveld, tá ið tær vóru farnar í song, var kamarið hjá teimum altíð stongt, men hvussu bar tað til, at skógvarnir hjá teimum vóru slitnir hvenn morgun? Tá ið tær vórðu spurdar, hvat tær gjørdu um nåttina, søgdu tær altíð: »Vit sova sjålvandi«. Ongantíð hoyrdist nakað um nåttina, men kortini vóru skógvarnir hjá teim- altíð slitnir. At enda segði kongur- at kundi onkur prinsur vita, hvussu hví skógvarnir hjá prinsessunum al- eimum til konu, umframt góða løn. Nógvir prinsar komu, men hvenn morgun var altíð ein burtur, og skógv- arnir heilt slitnir. Tá ið 11 prinsar vóru burtur, fóru hinir heim, heldur keddir, og kongurin helt, at ongin fór at loysa loyndarmálið. Men í hellini var ein maður sum elskaði ævintýr, tað var Mikal sum arbeiddi í garðinum. Eina nátt kom ein álvakona til hans- ara í dreymi, og vísti honum tær vekru prinsessurnar í hellini. Morgunin eftir ætlaði hann at fara til hallarinnar, tí hann helt at genturnar í bygdini vóru ikki vakrar longur, og hann vildi onga gentu hava longur, ið hvussu so er ikki í bygdini. Ongin saknaði hann, tí bæði foreldrini hjá honum vóru deyð, so hann kundi bara fara. Mikal fekk arbeiði á garðinum, og tað fyrsta hann gjørdi um morgunin, var at geva prinsessunum blómur. Prinsess- urnar gingu fram við honum uttan at hyggja, men tann yngsta prinsessan Lina hugdi at honum og segði: >Ér tann ungi drongurin penur<, so gekk hon framvið honum. Men Lina hevði tikið hjarta hansara, og nú vildi Mikal onga aðra gentu hava uttan hana. Men tað mundi fara at verða ringt, tí hann var onki, hann bert arbeiddi í garðinum. Mikal var ikki farin til høll- ina uttan grund. Bert fáar dagar eftir at hann var vorðin skotin í Linu, kom NONQINnI nøkur illi trø, men hinari hondini hevði hon gullfet, silkihand- klæði og gullrifu. »Mikal,« rødd var øgiliga blíð, >tú skalt gróður- seta hesi treini, og skalt tú geva teim- um vatn, turka tey við hesum hand- klæði, og skalt tú vera góður við tey. Og tá ið tey eru vorðin stór sum ein 15 ára gomul genta, skalt tú siga við tey: Vekru tre, eg havi altíð givið tykkum vatn og verið góður við tykkum, og so skalt tú siga tað sum tú ynskir tær.« Álvakonan fór, og tíðliga næsta morg- un gjørdi Mikal sum álvakonan hevði sagt. Fáar dagar seinni vóru treini blivin sum ein 15 ára gomul genta í hædd. Mikal segði so blídliga: >Ég vil at ongin hennara Síða 17 Sólrun H. Njálsdóttir kann síggja meg, vís mær hvussu eg geri.« Næstan beinanvegin sá hann eina lítla hvíta blómu, ið hann sleit av og setti á jakkan hjá sær. So gekk hann innar í kamarið hjá prinsessunum, utt- an at nakar sá hann. Har settist hann og bíðaði eftir teimum. Skjótt komu prinsessurnar innar, og hurðin varð stongd, men í staðin fyri at fara í song, fóru tær í síni bestu klæðir, fóru í silkiskógvarnar, og tóku blómur í hendurnar. >Til reiðar,< segði tann elsta og klappaði hondunum tríggjar ferðir. Tá fór ein hurð upp í gólvinum og tær fóru niður har. Men Mikal var < naskur, at hann steig á kjólan hjá Linu »Onkur kemur aftaná okkur segð mær, « ;Tvætl í teg,« segði elsta systirin, ert altíð bangin, og hver skuldi verið her? Sært tú nakran ?< Lina segði einki og tær gingu víðari. Skjótt sá Mikal eina hurð, sum tey fóru igjøgnum, tey hevdu gingið leingi, tá ið tær komu at einum stórum vatni, prinsessurnar fóru allar bátar, og Mikal fór í tann båtin, sum Lina var i. Í øllum bátunum var ein prinsur, og Lina spurdi prinsin, hví tey sigldu so seint. Prinsurin var undrandi og segði við Linu, at hann skilti hatta als ikki. Framhald