týsdagur 17. mars 1987síða 17

— ——— Prinsessurnar tólv Annar partur Tá ið tey høvdu siglt nokk so leingi, so Mikal eina holl, og tá ið tey fóru úr bát- inum, sá hann, at hatta var dansleikur. Prinsessurnar dansaðu við prinsun- um, meðan Mikal hugdi at teimum, hann helt at Lina var vakrast av teim- um. Tónleikurin vardi alla náttina, og tá ið morgunin kom, steðgaði tónleikur- in og alt fólkið settist og byrjaði at eta. Mikal hugdi at skógvunum hjá prins- essunum og sá hann, at teir vóru so slitnir, at prinsessurnar máttu fara úr teimum. Tá ið øll høvdu etið, sleit Mikal eina grein av silvurtrøunum, sum vóru har. Mikal rann av stað heim, og tá ið hann skuldi geva teimum blómur, læt hann greinina í blómurnar hjá Linu. Lina sá tað og ætlaði hon tá at tosa við hann, men gjerdi tað ikki, men gekk bara víðari. Næstu nátt hendi júst tað sama, men nú varnaðist prinsessan, at tað var ein annar við í bátinum hjá teimum. Tá ið dansurin var, royndi Lina at finna Mikal, men hon kundi ikki síggja hann. Tá ið tey fóru igjøgnum skógin á veg heim, tók Mikal eina lítla træ-gullgrein. Elsta systirin hoyrdi tað og spurdi, hvat hatta var. Lina segði tá, at tað mundi bara vera ein lítil fuglur, sum sang. Dagin eftir var lítil gullgrein í hond- ini á henni, hon skundað sær tá og spurdi Mikal: „Har hevur tú fingið hatta?« „Tað veitst tú væl, prinsessa,« segði Mikal. „Hevur tú tá elt okkum?< „Ja, Lina min.« »Jamen, hvussu kundi tú gera tad?« „Eg krógvaði meg,< segði Mikal og hugdi at gentuni sum hann elskaði. Lina segði aftur: >So veitst tú um loyndarmál okkara. Men sigur tú ong- um frá, hvar vit eru um kveldarnar, so skal eg geva tær nógvar pengar.« „Ég selji ikki tøgn mína,< svaraði Mikal og fór. Næstu tríggjar næturnar lurtaði Lina eftir onkrum ljóði, men hon hoyrdi einki. Men fjórðu náttina hoyrdi hon okkurt, og dagin eftir var grein við dia- mant-blómum í hondum hennara. >Tú veitst, at pápi mín gevur tær nógvar pengar, sigur tú honum frá loyndarmáli okkara? segði hon við Mik- al í garðinum. „Ja, prinsessa,< svaraði hann. „Ætlar tú tær at siga honum tað?< spurdi Lina. »Nei, Lina min.« »Hvi ikki, ert tå bangin? Mikal svaradi vid at mussa hond hennara. Hinar systrarnar skeldadu hana og spurdu argar, um hon ætladi at giftast vid einum manni, sum arbeiddi i gardinum fyri påpa teirra. Lina bleiv kedd, og segði teimum, at Mikal visti alt. »So mugu vit sleppa okkum av við hann, og tað beinan vegin.« »Jamen hann hevur vitað tað í fleiri dagar, og hann hevur ikki sagt nakað enn.< Lina var bangin um Mikal, tí tað var ongantíð at vita, hvat elsta systirin kundi finna uppá. »Blakar tú hann í fongsul, so skal eg sjálv siga pápa frá loyndarmáli okkara. Nei, vit mugu heldur royna hann á sama hátt, sum vit royndu hinar prins- arnar, sum nú eru dansifelagar okkara í hellini. Vit skulu bjóða hann við okk- um, og geva honum heksadrykkin, so hann gloymir alt.« Hinar systrarnar hugdu at Linu, og smiltu. sk