leygardagur 4. apríl 1987síða 15

Nr. 40 — 4. apríl 1987 Framhald av síðu 10 lærari fekk eg 100 kr. um mánaðin. Tá eg fór frá fekk eg 100 krónur um tíman sum serlærari, leggur Wenningsted bdros andi afturat Við skålabørnum Jåkup Wenningsted hevur gjørt manga ferdina til Danmarkar við skúla- bernum. Fyrstu ferð, hann var við, var í 1938. Tá vóru ikki færri enn einir 100 næmingar við. Hesar ferðir máttu fyriskipast so bíligt sum gjørligt, og ikki kann sig- ast, at ferðast varð á fyrsta klassa. Sum oftast fingu vit eitt rúm umborð á Tjaldrin- um. sum vanliga varð nýtt til post, men hóast tær ikki serliga góðu um- stødurnar og sjóverk, vóru bernini væl nøgd. Tað var ikki vanligt at ferdast tå, og hetta var ein av teimum fåu møguleik- unum, sum skúlabern hevdu at koma av landin- um at ferðast. Eg haldi at hetta var eitt gott tiltak, tí tað var Frá skúlabarnaferðini í 1939. Ein av teimum utt- astu til hegru á myndini er Wenningsted og undir liðini á honum Hans Andr. Djurhuus. Mið- skeiðis á myndini sæst Jógvan við Ánna, sum eisini var við sum ferða- leiðari (Myndina eigur Kathrina Jacobsen) so lítið av pengum millum fólk. Hjá mongum stóð á at skaffa bernunum so mikið av klæðum, at tey óskammað kundu koma við Ivaleyst hevur upp runaliga ætlanin við hes um ferðum verið at givið teimum bernum, sum ringast vóru fyri, megu- leikan at vera við, men tað bleiv tað tíverri ikki til. Hesi hevdu rætt og slætt ikki ráð til tess, tí eingin hjálp fekst nakra staðni frá. Hvussu nógvar skúla- barnaferðir, ið Wenning- sted skipaði fyri til Dan- markar, minnist hann ikki, men hann var við til seinast í sjeytiárunum og hann letur sjálvur sera væl at hesum ferðum. Hó- ast bernini vóru mong, var lætt at halda skil á. Men onkuntið var strævi- ið. Tá vit fóru onkustaðni máttu vit telja og tað gjørdu vit eisini, tá vit komu aftur frá onkrum túri, fyri at tryggja okk- um, at øll vóru við, heldur Wenningsted fyri Skúlabarnaferðirnar vóru altíð til Danmarkar og hesum fanst onkur at Orsekin til at vit ferðastu tann vegin hevur helst verið tí ferðasambandið hevur verið frægast tann vegin og at vit hava havt avtalur við skúlafólk har. Annars setti eg meg eina- ferð í samband við skúla- verkið í Íslandi, men teir hevdu so ongan áhuga tá í hvussu er, sigur Wenning- sted, og leggur afturat, at tað týdningarmesta var at tíðindablaðið koma av landinum. Hvar, hevði ikki so stóran týdn ing Ein koppur av kaffi av og á — tað var lønin Jåkup Wenningsted sat i mong år i likningarnevnd- ini i Havn. Tå var likn- ingarnevndarlimur fólka- valdur, og arbeidid var stórt og ikki ein króna varð latin í løn fyri hetta arbeiðið. Hver einasta sjálvupp- gáva skuldi gjøgnum- gangast, so tað tók sína tið. Oftast langt út á náttina. Lenin var ein koppur av kaffi av og á. — Men tað var einki at gera við tað. Vit vóru valdir og arbeiðið mátti gerast. Eg trúgvi aldri, at vit nakrantíð heittu á bý- ráðið um nakra samsýn- ing, sigur Wenningsted. Hann leggur afturat, at onkuntið dró so langt út, at tá teir góvust í líkn- ingarnevndini var tíð at fara beinleiðis til arbeiðis W enningsted varð vald ur í líkningarnevndina fyri kriggið. Tá var lítið av pengum millum fólk, so lítil skattur var at heinta frá mongum og fólk royndu sjálvandi at sleppa sum lættast í sketti. Tað kom meira enn so fyri, at vit máttu kalla fólk inn at geva frágreiðing um tað, tey hevdu givið upp, men í flestu forum kundu vit tosa okkum til rættis. Vit grópaðu ikki í sálini hjá fólki. Vit sóu á teimum, at tað var ikki við nakrari óndari ætlan, at tey høvdu gloymt at uppgivið nakrar krónur og sum oft ast fóru tey toluliga væl nøgd frá okkum aftur, sigur Wenningsted Mourentius var ein rættur javnaðarmaður Jákup Wenningsted hevur ' altíð verið sannferdur javnaðarmaður, greiðir hann frá, og minnist aftur á tíðina, tá javnaðar- rerslan tók seg upp her hjá okkum fyrst í hesi eldini. Hann kom nógv saman við teimum, sum tá gingu á odda, og pápi hansara, Hans Marius Jacobsen, var eisini blað- stjóri á Sosialinum í tvey ár — frá 1933 til 34. Hann gjerdist blaðstjóri eftir Mourentius við Stein. - Mourentius var rættur javnaðarmaður, og legði alla sína arbeiðsorku í sítt arbeiði. Mourentius var eisini ein av undan- gongumonnunum fyri at stovna keypssamteku í Havn, sigur Wenningsted og minnist aftur á ta hann, saman við Mourent- iusi fór út til fólk at tekna limir og at fáa tey at seta pengar í. Tað eydnaðist at enda. men striltið gekk, leggur hann afturat. Jákup Wenningsted hevur gjøgnum árini gjørt mong sjálvboðin og ólent arbeiði. M.a. hevði hann roknskapin hjá Sosialin- um eina tíð. — Tað vóru ikki tær stóru inntekurnar, so har Síða 15 var næstan nóg mikið við ti einu kolonnuni í rokn- skapinum, leggur Wenn- ingsted brosandi afturat tor.- — Tá eingin len kundi latast fyri serundirvis- ing var eitt at gera. Tað var, at gera hetta arbeiði ókeypis