hósdagur 21. mai 1987síða 16

Síða 1 6 Framhald av síðu 11 fuglunum, ið sótu minst 100 favnar uppi. Ein hevði steðugt kenslu av, at næsta fylling fór at sleingja bátin inn í eina av teimum mongu holunum, ið havið hevur máað úr berginum, men bakbrotið sló okkum altíð útfrá aftur. Ein slákan náttúru- leik við slíkum leiktjeld- um unnist einum kanska ongantíð aftur at síggja í lívinum. Eingir bjarga- menn vóru har nú, kortini, men 3 vóru longu í ár omandotnir. Teir nýttust hverki at líða ella verða jarðaðir. Tær skínandi hvítu bringurnar vísa fuglar, ið sita á rókum, skortum, skútum og knallum, ið ikki eru heilt reglulig at síggja millum tey fastari løgini í bergini. Teir fuglar, ið hava vorpið, síggjast ikki so væl, tí teir venda sítt svarta bak móti havinum. Ein má fyrigeva tí fákunna fuglinum, at hann heldur seg vera tryggan á so smelum hillum 100-200 fetur undir streyrrætta berginum. Tað skal vera diarvur maður, ið torir at gera seg inn á teir, men ein má hava sæð tað sjálvur, fyri at fáa rætta fatan av tí — og kunna greiða eðrum frá. Tá vit gjerdu av at venda heimaftur, var heilt óslætt, tað reyk inn yvir REG båtin, og vit máttu oysa við hvert. Men 2 1/2 tíma seinni komu vit, heldur vátir og troyttir, men væl negdir, umborð. Meðan vit hevdu verið burtur, hevði manningin havt bátavenjingar, og nú tók- ust teir við at skifta úr mersræir. Eisini dagin eftir hevði eg givi åbod um slíkar venjingar, men kl. 12 bað manningin um loyvi til at lata seg í grýlu- klæði fyri at halda Claes- dagin (fornavnið á næst- hægsta manni umborð). Við miklum kæti gingu teir nú skrúðgongu við tónleiki og einum krígs- galnum yvirmanni á odda, men íspegilin umborð, ið var skrúðgonguleiðari, hevði klætt seg í keipu- mynd av føroyskum búna. Hetta sá grúiliga stuttligt út. Sunnudagin fyri høvdu vit havt hundraðvís av vitjandi, og tey hevdu dansað ein >ringpolska< — tjóðardans í 3/4 takt við sangi og orðum og stundum reystmansligum rerslum og rópum. Teir hevdu verið í svertum, longum vaðmalstroyggj- um, knæbuksum, ið høvdu eitthvert prýði við knæið, bláum ullintum hosum, og í staðin fyri skógvar hevdu teir fótbúna av uppbrettum húðum, ið riggaðu væl til teir smáu føturnar. Á hevdinum hevdu teir seymaða vað- malshúgvu, skapað sum Við PIRELLI fæst besta vegtakið — minsti dekk- larmur — bestu bremsievni — og flestu tryggu kilometrarnir. Til sanna stáskoyring nýtist ongum longur at keypa bil »yvir evni«, tí við PIRELLI veita allir hampa-bilar sanna Porsche-, Ferrari- ella GTI- koyrigleði. Og turbo'ina kunnu tygum gloyma — hana hevur PIRELLI í dekkunum. Tí er PIRELLI sjálvsagda dekkvalið hjá ikki færri enn 31 »ståsbilaframleidarum« kring allan heimin. Gerið sum PIRELLI — setið størstu krøv til trygd og koyrigleði. Skiftið til tað besta — skiftið til PIRELLI! lítil muffa, men so heg, at toppurin fall niður. Yvirmenninir hevdu hesar dagar lært at kenna embætismenninar í Tórs- havn, ið bæði av sið- menning og nátúr vóru framúr blíð menniskju. Har hevdu teir mangt kveldið sitid væl. Fyri at sýna blíðskap afturímóti, buðu teir til degurða tann 8. Hetta var tó ikki sum at siga, tí feskt kjet fekst ikki til keyps. Kríatúrini vóru jú nýliga komin á beiti — gróður var ikki komin í fyrr enn í juni, og tí vóru bara rakneyt og - seyður, ið eingin vildi selja, sjálvt fyri hegan prís. Helst hevði hetta ikki verið gott kjøt heldur. Men tann matur, ið fekst, varð væl tilgjørdur og væl niðurskolaður. Tað var í øllum førum væl meint, og menn vóru vist vælnegdir — teir mundu ikki hava væntað so nógv. Umframt amtmannin komu »sorinskrivari« (démari) hansara — Korck, fúti — islending- urin Finsen, sum eisini krevur inn skattir, assessor, ið næsti hjálparmaður amt- mansins (landsskrivari), Djurhuus próstur og Bosjen rektari. Læknarnir í býnum tyktust ikki vera til — hetta var sjáldsamt, tí skíkir kallar plaga at vera væl uppfostraðir bæði so og so í Keyp- var mannahavn. Eftir kaffi og sigarir fylgdu vit inn- bjóðing frá próstinum at drekka te í Sandágerði, sum var tvers inn av skipinum. Har var vakur fossur, ein kelda, sum rann tvertur um túnið, eitt vakurt ross, hugna- ligar stovur við besta út- sýni og nógvur blíðskapur. Í urtagarðinum fekst einki træ at vaksa, tí eystur- ættin er so trá. Eg fór tíð- liga umborð aftur, men hinir fylgust inn í býin og vórðu bodnir inn á gólvið hjá nekrum av embætis- monnunum. Fuglur og fiskur Hóast eg, síðan vit komu til býin, ferð eftir ferð hevði roynt at fáa feskt kjet til manningina, so vildi hetta ikki hepnast. Einaferð ein keypmaður lovaði mær at royna úti á bygdi, vildi hann vita, hvenn prís eg vildi bjóða. „Ja, hvat kostar kjøt hef?< — »Veit ikki«. — „Vita tygum ikki á leið, hvat tey plaga at gjalda fyri kjøt i Føroyum?« — »Nei, eg havi aldri hoyrt um nakran, ið keypti kjøt«. Einki kom burturúr, og harvið mátti vera. Kanska var hetta fyri bestum, tí um veturin hevði fóðurið trotið, so neytini vóru rak og illa fyri, høvdu enn ikki etið holdini á seg. Seyðurin er altíð rak hesa ársins tíð, lítið enn, og lomb. Men grasið er ærnar hava lombini vóru ov smá at taka. Tó, í staðin fyri kjet kundu vit keypa fisk. Sjálv hongdu tey fiskin upp á sneri, ið hingu undir ellum húsaveggjum, og hetta var toskur, ið dugdi, vá 1/2-1 skálpund. Stund- um bar til at lokka piltar- nar í býnum at selja okkum smáar reyðfiskar og skrubbur fyri einar tveir markar. Menn komu eisini at selja fugl fyri góðan pris, t.d. 4 skill ingar. Eg stappaði mær ein sonevndan lunda út. Men ikki bar til at fáa í lag regluligan flutning av fiski umborð. Tað var so sjáldsamt við teimum toskum, vit fingu á sneri, at teir vóru heilt fyrilagstir, tá teir komu undan kavi, og ein morgunin bar so á, at ein slíkur jassur slepti onglin- um, meðan teir bíðaðu eftir glúpinum, sum eg hevði latið gera til hetta endamál. Tann óhepni ánarin fór til yvirmannin, ið hevði vakt, og bað um loyvi at flota bát eftir fongi sínum. Men av tí at yvirmaðurin helt ikki rími- lig líkindi vera til at fáa hendur á fríum fiski á hendan hátt, og eingin bátur tí varð settur á sjógvin, gekk nærum eitt korter, til toskurin, ið rak - Nr. 57 — 21. mai 1987 . sjónum, kundi takast. Eg sá fongin og át sjálvur hevdið, so satt er tað, umenn tað ljóðar sum veiðimannaskregg. Men latum okkum halda vegin fram. Tåa var júst tað, vit allir so smátt hevdu hugsað. Tá eg segði farvæl uppi á landi, kom hann av útsynningi og veðrið ruskaði. Rættiligar hvirlur tóku seg upp, og tað fór at regna so illa, at vit tektu ikki land. Dagin eftir linkaði veðrið, og eg gav boð um at gera skipið klárt og tryggja alt, ið tryggjast skuldi móti ill- veðri. Somuleiðis fekk eg amtmannin umborð til tann degurðan, eg hevði ætlað honum. Hann segði farvæl við skálreðu, yvir- menninir fylgdu honum í land um kveldið, og endaðu har sínar vitjanir, meðan eg tók annað akk- erið upp og gjerdi klárt at sigla. Leygardagin 11. fóru vit avstað — hetta er føding- ardagur Fríðriks og navnadagur Elinar, um eg so má siga. Ein eygna- tænari hjá amtmanninum, Zakaris, beyð sær til at loðsa okkum út. Tá eg bað meg undan, fór hann at tutla við tann útróðrar- mannin, eg hevði biðið vísa mær leið, so hann fimlaðist, broytti meining og vildi sigla suðureftir. Framhald á síðu 14 Bre - so er alt sagt um góð dekk! Shell service 100 Tórshavn - á Frælsinum - em he Góðskan hin besta — prísirnir teir réttu og koyrieginleikarnir teir bestu. Tlf. 12112