leygardagur 30. mai 1987síða 16

Kelling og Trøll Kelling rerdi í teirri stóru grýtuni, sum havragreytur var í, og sang hon hendan sangin: Eg eigi ongan mann. Eg eigi eingi børn. Eg eri einsamøll. Eg eri einsamøll í hesum stóra helli. Ongan til at hugsa um, ongin hugsar um meg, oll eru líkaglað, men ikki mær, o nei. Kelling hevði gjert hendan sangin sjálv, og var hon stolt av tí. Mamma hennara hevði einaferð sagt við hana, at hon átti eftir at verða kend skalda- kona, men hon visti ikki hvat orð mammu sínar týddu. Kelling var yngst av 19 systkjum, og sá hon eisini best út av teimum, um man kann siga tað um hana. Stór var hon, kløn lika sum ein nál, músalitað hár, langa og skeiva nes, og varrarnar vóru ljótar og tjúkkar, eyguni vóru eins og í eini kettu og neglirnar vóru langar og brotnar. Men allir trellmenn í bygd- ini vóru svakir eftir henni, og dámdi henni tað væl, men hon hevði ikki funn- ið tann rætta enn, tí fer nú verr, hugsaði Kelling og át tann góða greyt- in. Trelli var sonur ríka trell, frá suður eysturlandi (ella Mývatnsveit). Hann var stoltur og drakk egiliga nógv, men hann sá væl út, við tí reyða skegginum, ti reyða hårinum, og ørligum grønum eygum, sum skiftu lit, tå ið hann bleiv illur. Hann var 2,90 å hædd. Men tad sum var tad allar søtasta vid honum vóru hornini, sum hann hevði á høvdi- num. Ja, hann var tad besta trøllid i allari bygdini, hugsadu kellingarnar forelskadar. Hann kundi gott giftast onkrari av okkum, men nei, pápi hansara er alt for stoltur og so er hann eisini snobb. Hann vil bara fáa eina ríka damu til Trella. Ha, vit eru líka so góðar sum ein rík kelling. Kellingarnar hugsaðu eina lotu, men so segði ein av teimum: >Stakkals Kelling<, segði hon. Hon er tann ljótasta konan á allari jørdini, og hver hevði viljað giftst við henni? Kellingin flenti, men segði so: „Sjálvandi vil ongin hava hana, hon er jú so fåtæk.« Tað var gott at Kelling ikki hoyrdi tær, annars hevði hon dripið tær, tí hon var øgiliga sterk. Knappliga hoyrdi hon, at onkur bankadi å hellisdyrnar. nei, er tad tu, hon smiltist blidliga til vinkonu sina, sum segði hjålparleys: „Eg eri so forelskað<, segði hon við hana. Trelli sær so gott út, men eg kann ikki giftast við honum, segði hon grátandi. Hví ikki spurdi Kelling. Pápi hansara vil bara fáa eina ríka konu til hansara, segði vinkonan og fór so út. Gud viti hvussu hesin Trelli sær út, hugsaði hon. Sjálvandi vil hann hava meg, tað er nevniliga tíð til komin, at eg fari at gifta meg, hugsaði hon, og tók tað slitna turriklæði av songini, og fór út. Men tá ið hon var komin nokk so langt oman av fjallinum, datt hon so illa, at hon kundi næstan ikki ganga. Og ein av teimum sum sá tað, var ongin annar enn Trellið. Trellið gekk til hennara, og tók hana upp. Allan vegin upp á fjallið helt hann á Kelling, og tá ið tey komu í hellið, legði hann hana blídliga á songina. Sólrun H. Njálsdóttir Í fimm dagar sótu tey bara á songini, | og hugdu hvert á annað, og endiliga tå ið tann sætti dagurin kom, mussaði Trelli Kelling, og so fór han heim til pápa sín. Men Kelling sum var blivin ordiliga svong, tí at hon hevði ikki etið í seks dagar, fór at gera havragreyt. Trellpápi bleiv svakur, tá ið hann hoyrdi, at Trellið ætlaði sær at giftast Kelling, og tá ið hann hoyrdi, at hon var fátæk, bleiv hann púra óður í hevdi- num. Teir fóru tí báðir at berjast, og tað endaði við tí, at Trøllid tók alt tað, sum hann átti, og rýmdi ti IKelling. Í ein mánað vóru tey lukkulig, men aftur mátti Trellið rýma, tí at hann hevði hoyrt frá vini sínum, at pápi hansara og 20 aðrir menn ætlaðu at drepa Kelling. Tey rýmdu, tá ið tað var myrkt, og fluttu út á bygd í fjøllini har. Seinni føddi Kelling 13 børn, og vóru tað alt dreingir, sum hon og maður hennara elskaðu. Men lukkulig bleiv hon ikki, o nei. Trellið átti eina ást- konu, og flutti hann frá Kelling og 13 dreingjum, sum hann var pápi at. Kelling og dreingir hennara máttu tí liva uttan Trella, og vóru dreingirnir líkaglaðir um tað. Og tríggjar dagar seinni sang Kelling hendan sangin: Átti eg mann, sum penur var. Eigi eg óvin sum genta var. Eigi eg born sum eg elski nú, men ikki havi eg mann sum eg elska kann Sega eftir Sólrúnu Hraunfjorð. ær pt Fo Am