hósdagur 16. juli 1987síða 19

Vit eru føroyingar, Nr. 1 — 4. ianuar 1986 serstøk tjóð, nevan … Eg siti her vid mini morg- unsigar, kaffi frå Lisu og rundstykki frå Gunnleivi. Tad er leygarmorgun og eg riggi meg til at fara nidan i SMS at keypa inn og lata meg siggja, men fyrst skal eg lesa avis- irnar. Henda góða leygar- morgun snýr kjakið í blød- unum seg um hatta ameri- kanska skipið USS McCloy. Myndir eru av kravgongufólkunum, eg kenni fleiri av teimum aftur. Sum gamal krav- gongumaður kenni eg meg ikki sert ernan av teimum. Sjálvur tori eg ikki at ganga kravgongu longur. Havi eitt sonevnt »liberalt« starv, og tori ikki at lata kundar mínar síggja meg við skelti í hond, rópandi og ýlandi út eftir Molanum. Hvat hevdu teir hildið um meg tá. Og nú ið legreglan er farin at fotografera fólk, kundi man jú komið í okk- urt arkiv eisini. Tað hevði heldur ikki verið gott fyri salgið. Men hasir eru jú flestallir fastlentir, so teir hava einki at missa. Vit liva jú í einum demokrat- iskum samfelagi, ikki satt? Oført kaffi. Eg må minnast til hatta tilboðið í morgun í SMS. Ja, hvar kom eg nú til. Jú, tann góði Pauli Ellef- sen, sum so fegin vil verða løgmadur aftur, skrivar um »åføroyskar føroying- ar, sum våga sær at mót- mæla hervaldinum<. Og víðari sigur hann: >Teir bestu eginleikar, sum vit sjálvi og okkara samfelag hava, stava frá okkara for- fedrum her heima í Fer- oyum«. Nú rennur mær í huga mangan skúlatíma í fer- oyskari segu, har man sat og krimpaði tærnar saman, hverja ferð lærarin fortaldi um teir gomlu fer- oyingarnar, sum runnu sum lortar niðan fjallið og lótu konurnar eftir til neyðteku og barnið sum varð dripið í vøgguni, hverja ferð eitt ófrætta- skip, tað veri seg ein turk- ur ella ein onglendingur, kom inn á fjerðin. Og tí var eg ikki sert errin at frætta, at hesa ferð runnu foroyingar ikki niðan fjall- ið, men fóru í hernað móti útlendinginum, fyri at verja konuna og barnið í vøgguni. Men nu sigur Pauli, at hetta er eitt óferoyskt til- tak. Og hann sigur at enda í greinini: »Mundi okkara samfelag, og vit sum eftir vóru í friði, ikki bæði fíggjarliga og andaliga hava tað munandi betur, og ikki minnst friðarligari, um hesir leitaðu sær burtur, har teir kundu fingið teirra sermerkta óferoyska tørv dekkadan?« Man må vóna, at Pauli Ellefsen dugir væl at renna. Og hvat sigur kona hansara til hetta? Í Sosialinum, henda deiliga avís, siga teir: >Út við USS McCloy«. Og teir siga: >Hóast landsstýrið hevur sagt donsku ríkis- myndugleikunum frá, at USS McCloy er óynskt í føroyskum sjógvi, tá vissa ikki kann fáast fyri, at kjarnorkuvápn eru um- borð, liggur skipið nú við bryggju í Havn. Og hóast landsstýrið aftur vendi sær til ríkismyndugleik- arnar og bað um eina frá- greiðing um hví føroying- ar ikki verða gingnir á meti, hirdu ríkismyndug- leikarnir ikki at svara. Og tað varð samtykt aftur at senda eitt nýtt skriv til teir. Tað er nú gott at Post- verkið fer føroyskt, so fáa vit um ikki annað nakrar krónur burtur úr hesum í postgjaldi. Annars kenni eg eisini væl Niels Bent- sen, ríkisumboðsmann. Fittur maður. Eg ivist ikki i at hann hevði tikið telefonina, um onkur ringdi til hansara. So nú er kaffið aftur kelnað. Sum gamal tjóð- Minnist veldismadur hevur hetta málið rippad upp í kenslur, sum eg ikki helt at eg hevði longur. Og tí havi eg gloymt at skonkt upp í aftur koppin. Sofaveljarin í mær biður meg sissast. Fá tær ein kopp av kaffi afturat og minnst til hatta tilboðið uppi í SMS. Teir lata aftur klokkan tvey. Víðari stendur í Sosial- inum, tann deiliga avís, at býráðið í Havn hevur ikki víst landsstýrinum sam- huga í hesum máli. Í staðin er amerikanska flaggið vundið á stong uttan fyri býráðið. Poul Michelsen heldur tað ikki vera nóg mikið at vinda flaggið á stong. Hann hev- ur eisini bjóðað skiparan- um o.g. til morgunmatar. Gud viti hvat kona hans- ara sigur til tað. >Og um landsstýrið er ímótis, sigur hann, »at eg bjóði skiparanum á býráðið, kann tað venda sær til min«. Nu eri eg i ørviti. Er tad ikki Atli Dam, sum er løgmadur? Ella hava teir valt Poul Michelsen til legmann, meðan eg var til bingo í gjárkveldið? Tað hendir so nógv í Havnar Kommunu í letuni, at tann meinigi borgarin illa fær fylgt við. Kanska skuldi man eisini sekt um hatta starvið sum kunningar- stjóri, so hevði man eitt sindur av innliti í hvat ið fer fram. Men eg dugi ikki at standa á skí, so har er nokk einki at gera. At enda sigur Jógvan Durhuus — hann er vara- løgmadur — (og tjóðveld- ismaður sum eg), at leg- tingið kundi gjert eina samtykt um, at skipið ikki skal fáa keipláss. Men Jógvan heldur ikki at tað er rætt at nýta henda framferðarhátt. >Vit hava valt at brúka rettu mynd- ugleikarnar fyri at fáa at vita um skipið hevur kjarnorkuvápn umborð og nú til ta fáa tað úr fer- oyskum sjógvis, sigur hann víðari. Og hann haldaragjaldið heldur fram, »at meiningin má vera at fáa danir at virða okkara legtings- samtyktir, og at svara fer- oyingum aftur, tá ið teir verða spurdir. Síða 19 Eg má heldur ringja niðan til Bentsen, áðrenn ímóti ordrum frá hægr eg fari i SMS. Tað kann myndugleikun g Í ikki vera annað enn rími- hagar, eg fái boð lugt, at Jógvan fær eitt lara«, sigur hann at enda svar Ein rættur maður, ein Skiparin á USS McCloy ordiligur Rambo, hasin sigur, at hann vil ella kann skiparin hvørki siga, um kjarn- At enda Sosialinum orkuvåpn eru umborð á tann … tit vita, mótmæla skipinum. Og hann hevur frætt, at Feroyar eru lýst- ar at vera kjarnorkufríar. Men hann veit hverki hvat tað merkir, ella hvat tað fevnir um. Annars heldur hann, at McCloy hevur fingið góða mótteku í Feroyum. >Ég taki bert so mætir menn sum Anker Jergensen og Jóannes Dalsgaard hesum herskipi í føroyskum sjógvi. Ég fái ikki stundir at lesa hvat teir siga. Nú má eg also fara niðan í SMS. Klokkan er nú hålvgum tvey Bjarki Hejgaard Kredittir Útlán felt 090 ja Skuld: Innlán følt 0 Bænpeningur at Skuld talt 858.400 3.008.962 461 5.261.788.048 3.111.663.831 - 393.092.765 '5.261.789.048 FOROYA BANKI