hósdagur 17. september 1987síða 12

Íbúðarneyðin í Havn: VIT IKKI KLÁRA VETURIN Ein familja í Havn hevur í nakrar mánaðar búð í tveimum bussum, sum standa í einum grótbroti innan fyri bygdina Sund. Byráðið hevur åvist teim- um henda ússaliga bústað Øll fólk eru ikki fer fyri at búgva í egnum húsum. Bústaðarneyðin í Havn ger, at ellum hinum heldur ikki eydnast at finna nak- að til leigu. Nekur sum býráðið noyðist eru, og hevur skyldu til at hjálpa Men tann hjálpin kant Eitt dømi er í hvussu er, sum Tórs- vera so sum so havnar byråd als ikkli kann reypa av Í grótbrotinum innan fyri bygdina Sund standa tveir gamlir og illa farnir bussar. Har húsast ein familja, fýra vaksin fólk Ein hundur í eðrum bussinum er einasta lívs tekin at síggja, tá vit koma at vitja. Men so far onkur at rerast í bussi- num, og letu seinni kemur ein kona út, kulsin er hon, og á hostanum hoyrist, at hon er ikki heilt frísk. Mari a hevur einki ímóti at greiða frá, hví tey eru komin soleiðis fyri, at tey búgva í einum grótbroti. — Hevði tað bara hjálpt, heldur hon fyri. Ikki kann hon bjóða ok- um innar at práta. Tað eru umsteður ikki til. Uttan fyri er so mikið lýtt, at vit kunnu standa her og práta. Enn er veturin ikki komin. Flutt fleiri ferðir - Húsini, sum vit búðu í, vórðu tikin niður. Býráðið átti tey. Eina tíð búðu vit á bygd, men komu so aftur og búðu í einum bussi í einum garði. haðani vóru vit flutt út á Marknagils- vegin, síðan út til stødina i Havnardali. Til i rusk- summar búðu sit so bussinum á kamping- plássinum yviri vid Strond, sigur Maria. Tå komu og skuldu nyta kamping plåssid, kundu tey heldur fremmandafólkini ikki vera har longur. By- ráðið kom tá og flutti teimum bussarnar niðan í grótbrotið. — Teir ætlaðu at seta teir dygst upp at befgi- num, men ti vit, sigur Maria. métmæltu Hetta hevur verið teim- um eitt ringt ár, tey eru flutt úr einum staði í ann- að við bussinum. Tey hava roynt at gingið á býraðið fyri at fingið okkurt at búð í, men tað hevur einki úrslit givið. Býráðið held- ikki kunna finna teimum annan bústað ur seg Alopin Tað er ikki bara býráðið, ið familjan hevur ímóti sær. tey vita eisini at siga frá, at summi hava lagt tíðindablaðið tey undir hatur. — Eina náttina, meðan vit búðu á kampingplássi- num yviri við Strond, komu nakrir fullir mans í bilum. teir gjørdu fortreð og knústu rútarnar í bussunum við herverki. Teir bæði hóttu og vildu inn í bussarnar, vit forðað, sigur Maria. Ein lurk hava tey varðveitt sum men tí fingu minni um álopið. Hon og synirnir sóru so snúðin, at tey fingu nummarið á bilu- num og meldaðu hending- ina til politiið. Men síðan hava tey ikki frætt aftur. Tey hava heldur ikki fing- ið endurgjald fyri skaðar- nar av herverkinum. Buss- arnir eru ikki afturgjerdir. Sjálv hava tey bara spent plast og plastposar fyri teir knústu rútarnar í bussunum. Hevur arbeitt í áravís Maria arbeiðir kki í løtuni. Tað ber ikki til, tí tað er so langt at fara til Havnar. men áður hevur hon ar- beitt, minst 20 ár á Baca- lao. Synirnir arbeiða báðir, og somuleiðis vinmaðurin, ið býr saman við teimum í grótbrotinum. Um dagin er Maria van- liga einsamøll. Hon hevur ikki nógv annað at gera Nr. 105 — 17. september 1987 enn at ansa eftir tí, sum tey eiga. Tað, sum ikki rúmast inni í bussunum av klæðum og innbúgvi, stendur í kassum og papp- eskjum undir plasti við bussarnar. Tað er avmarkað hvat tey fáa gjørt av mati í bussinum. Vatn fáa tey úr ánni. Í bussinum hava tey gassbluss, og á tí kóka tey. Hitin frá tí er ikki júst tann besti fyri heilsuna. eðrum Ræðulig tilvera — Her er ræðuligt at vera. Illa fáa vit vaskað okkum, og vit noyðast oman til Havnar fyri at sleppa í bað. Vit plaga at vaska klæðir í myntvaskinum, men okkurt fái eg vundið upp her, sigur Maria. Við bussarnar hava tey spent sær eitt snóragtræ. Synunum dámar lítið at skula búgva soleiðis. Teir hava tosað um at keypt onkur hús í Havn, men hús eru dýr, og Maria ber ótta fyri, at teir orka ikki at gjalda tað, eini hús kosta at keypa. — Hetta er púra vón- leyst, sigur Maria. Ringt er at búgva soleiðis um summarið, verri er í kulda og ódnarveðri. Maria torir ikki at hugsa um at skula búgva ein vetur í grót- brotinum. Ikki fyri fólk — Hevdu vit bara fingið okkurt nekulunda hampi- ligt at búð í. Eg hevði einki lagt í, um tað var langt burtur frá Havnini. Hetta er ikki fyri fólk, sig- ur Maria. Eingin frá býráðnum hevur vitjað tey, síðan tey fluttu inn í grótbrotið at búgva. — Vónandi fer bý- ráðið nú at hjálpa, tá eg havi greitt frá, hvussu vit liva. randi myndir: kalmar Tveir bussar vit sum hava verið familjuni í Soleiðis kunnu halda fram sigur Maria hesin heimið hjá næstan eitt ár. ikki við at liva,