leygardagur 19. september 1987síða 10

Rálllbbóllló: > lll (br — 5 BAÐ 5 00 43 (5, Á Broytingaruppskotið til býráðssamtyktina 4. juni 1987 við frammanfyri nevndu viðmerkingum í broytingaruppskotinum, skal umfata: 1. Halda fast við ver- andi byggisamtykt. Framhald av síðu 8 Valið — propagandan Óli Breckmann fór hesu- ferð til val við orðunum: Fólkaflokkin ella sosial- ismu! (- Og sosialisma, tað er sambært Dagblað- num neyð, ófrælsi, trælk- an, religiónsforfylging, hungur osfr. osfr.). Tvs. veljarin kundi velja mill- um Fólkaflokkin (Breck- mann) — ella >tað ónda-. Góðu Victor og Nils! Hetta var ikki so. Veljarin hevði 6 (seks) ymiskar flokkar at velja ímillum. 6 ymiskar stevnuskráir. 6 ymisk sjónarmið. Hví halda tit, Nils og Victor, at Breckmann málar veru- leikan svartan og hvítan, tá hann í veruleikanum er 2. Partur av byggingin! verða vardar íbúðir, hvar vaktcentralurin á rektar- heiminum Lågargardur kann nýtast. At meirilutin í býráð- num ikki tekur hetta kompliseraður? Er tað í grundini ikki at lumpa fólk? Tað haldi eg. Og eg haldi eisini, at tað hevur sína orsek. Eg haldi, vit finna hana í hesum brotin- um úr stríðsriti Hitlers, „Mein Kampf«: „Det herer med til en stor Ferers Genialitet altid at kunne fá selv spredte Modstandere til at se ud, som om de herte til een Kategori, fordi Er- kendelsen af flere for- skellige Fjender hos svage og usikre Karakterer kun altfor let ferer til Tvivl om deres egen Sags Ret- færdighed. Naar den vakl- ande Masse ser sig i Kamp mod altfor mange Fjender, indfinder Objek- tiviteten sig straks og op- kaster det Spørgsmaal, broytingaruppskot til eftirtektar er hugsandi, tå hugsan krevst, og her er posin tómur, men vónandi góðtekur Føroya lands- stýri ikki meirilutaavgerð- ina á fundi 4. juni í ár. Fer- oyingar hava ongantí verið >hedefolk<, men eru tvingað við býarplanin- um, og skal man ogna sær eki nærhendis býnum, liggur kostnaðurin um kr. 7-800.000,-. Ingi Mohr Tekk allir javnaðarveljarar Hjartans tokk oll somul fyri mikla stuðul tykkara á fólkatingsvalinum tann 8. september. Við javnadarkvødu Jákup Mondrad Joensen, Vilhelm Johannesen og Norðoya Javnaðarfelag om alle de andre virkelig har uret, og kun ens eget Folk eller ens Bevægelse har Ret…« Góðu Victor og Nils! Vilja og tora tit at síggja, hvussu óhugnaliga nógv hetta brotið minnir um... Ja, hvat? Verið nú ærligir, Victor og Nils!!! Meining — og meiningsloysi Kæri Victor á Lakjuni! Kæri Nils J. Absalonsen! Nú fari eg at biðja tykk- um lesa yrkingina, eg byrjaði við, eina ferð enn. So bíði eg her ímeðan... HEY AFTUR! Nú Nils og Victor! Kendu tit tykk- um aftur? Eru tit, tá til stykkis kemur, ikki mein- ingsleysir menn? Roynið einaferð og setið tykkum spurningin: hvat meini eg í grundini? Hvenn spurn- ing seti eg í grundini til verðina. Hugsið tykkum, um Dagblaðið varð tikið frá tykkum eina tíð. Hevdi tað ikki verið tað sama sum at tikið meining tykkara frá tykkum? Eg stóð nevniliga einaferð, har tit nú standa. Ná, men koma tit til Havnar onkuntíð, so eru tit vælkomnir niðan í Grenulíð 10 at práta um hesi viðurskifti. Ein kaffi- munn skulu tit eisini fáa. Alt tað besta og blíðar heilsur, Sjúrður Skaale Nr. 106 19. september 1987 Stóra framgongdin hjá hegraveinginum til fólkatingsvalið fekk meg at hugsa um hesa yrkingina hjá Berthold Brecht, Deutschland, bleiche Mutter. Brecht rýmdi í 1933 úr Týsklandi og í hesi yrkingini greiðir hann frá, hvussu syrgin og skammfuktaður hann er yvir skilið í heim- landi sínum: Tyskland (Lat bara onnur tala um sina skemd, Í eg tali um mína.) O, Tyskland, bleika móðir ! Situr tú dálkað millum tjóðir. Millum tey óreinu skarar tú framúr Av synum tínum liggur tann veikasti dripin. Meðan svongd hansara var øgilig, hava hinir synir tínir lagt hond á hann. So er frætt. Við teirra hevjaðu hondum, hevjaðar móti bróðuri teirra, ganga teir nú frekir um hjá tær og flenna tær upp í eyguni. Tað vita oll. Í húsum tínum verður tað geyla hart, sum er lygn. Men sannleikin má tiga. Er tað ikki so? Hví prísa kúgararnir tær allastaðir, men tey kúgaðu ákæra teg ? Tey eyðrændu ganga og peika eftir tær, men eyðrænararnir lova teirri skipan, sum í tínum húsi er íkomin. Og harvið síggja oll, hvussu tú fjalir tað hornið á kappa tínum, | sum er blóðdálkað av blóðinum av bestu synum tínum. Hoyrandi taluna, sum treingir út úr húsum tínum, flenna tey. Men hver tann, sum sær teg, trívur eftir knívinum, sum tá hann sær eitt ránskvendi. O, Tyskland, bleika móðir! Hvussu hava synir tínir tiltuskað teg, at tú skalt sita millum tjóðirnar sum eitt spott ella sum ein skrímsla ! Týtt 1984 Thorben Johannesen A " F