leygardagur 28. november 1987síða 15

Nr. 136 Framhald av síðu 10 Kryddaríini vigaðu vit á eini fínari apotekaravekt. Epli fyltu vit í ein vett ella ein handska og vigaðu Smerið kom í smáum kaggum. Vit hevdu eina smerskeið, sum var ruflut innan og slett uttan, og við henni koyrdu vit smerið yvir á pergamentpappir, vigaðu, pilkaðu burtur av ella løgd eitt sindur afturat. Við grensápu gjerdu vit upp á sama máta. drittlum, 800 krov yallinum ! KI CIn VOLt Ciid vigaðu evði hann bygt sær hjall, 800 krov hevði hann ngandi har á hverjum ári. Havnaríólk áttu ikki kjøt, men máttu keypa. Vit tóku avroðini upp, temdu tey, men sluppu frá at skola. Tað máttu tey gera, sum keyptu. Tað kjøtid, sum ikki varð turk- að, skuldi skerast sundur til skinsakjet. Ein stór vaskigrýta var í kjallaran- um at kóka í. Skinsakjetið varð lagt út í handilin at selja. Rullipylsur gjørdu vit eisini i handlinum. Seinni komu tveir mans afturat i handilin, Jens Dam og Kristian Weihe, og síðan eisini Ísmar Joensen úr Fuglafirði. Tá gekk so væl... Poulina var so hjartagóð Lamba-Jóannes var skipari, ein tí gamla slagnum, sum hevði alt at ikki lukku- honum ímóti. a Poulina var siga. Tað var gt at siga Kona hansa Funningi. Hon var so hjartagóð. Eg minnist, tá vit stóðu við grýtuna og løgdu skinsakjøt upp á eitt fat, so kom hon, pakk- aði kjetið inn, stakk tað inn undir fyriklæði, fór út um skivuna og gav teim- um gomlu konunum. Tað dámdi okkum, tí tær hevdu kjetið uppiborið. Mólu korn undir krignum — Haðani fór eg í Lands- handilin at arbeida. Tå æt handilin Færøernes Offentlige Vareforsyning. Tað var í 1939, og alt byrj- aði við, at landið gjørdi henda handilin, sum helt til úti í Tinganesi. Teir 28. november 1987 innfluttu mjel úr Polandi í 200 punds sekkum. Mólu tað við dumbum og ellum i bygninginum, har Landsskrivstovan nu er Vit sleipaðu sekkirnar heilt upp á loftið og koyrdu í traktina. Myllan sjálv stóð í neðra. Handil- in var eisini í eðrum bygn- ingum, m.a. har Fiski- vinnustovan nú er. Á loft- inum var arrestin. Albert minnist, hvussu tað var, tá luftalarmur var. Hurðarnar inn til fangarnar vórðu tá la ur Mi ålit å hvørjum ødrum Tad var Edvard Mit ens, sum bad meg verða lagurforvaltara. Kanska ti eg hevði fingist so nógv við tílíkt arbeiði. Og glað- ur var eg. Men tað var eitt hart arbeiði. Salti komu teir eftir, og nógv fólk skuldu til at grava ella skjóta saltið leyst og koyra tað víðari. Men eg hevði so gott fólk at ar- beiða við mær. Teir dugdu tað, teir vóru bidnir um. Úti við 200 mans kundu vera til arbeiðis í senn. Tað kom eisini væl við hjá fólki. So við og við, sum tað bleiv minni vandamikið at sigla, komu fleiri skip við veru. Men einki bleiv broytt í Tinganesi fyri tað. Tað var líka trongt og krókut alla staðni. Landshandilin fekk stríðið Færøernes Offentlige Vareforsyning skifti sidan navn til Landshandilin Handilin varð alla tíðina stýrdur av einum útvalgi Tað vóru so at siga bara keypmenn sótu har, og teir avgjørdu alt. Tá vera kom aftur til landið, legdu teir ikki í at selja veru, sum nógv stríð var av, og sum gav lítlan vinning. Te, kaffi og alt hitt, ið kravdi lítið pláss, vildu teir hava. Lands- handilin bleiv so við og við til ein handil við veru, ið gav lítlan vinning, með- an hinir handlarnir sluppu undan tí. Teir høvdu tað, sum gav nakað. Vit hevdu ein góðan stjóra, sum æt Knudsen. Var nekur ósemja millum arbeiðsfólkið og stórkeyp- menninar, so helt hann al- stórir sum Tryggingarmaður Stutt eftir kriggið í v ert Hans« ur an » andlinum. Í tvey beiddi hann hjá Thomas Dam, síðan var hann selu maður hjá Marr og ar- beiddi fyri Lloyds. Hann arbeiddi eisini í fleiri ár hjá Tryggingarsamband- inum. Í 50-árunum var hann tvey ár goymslu- maður í Feroyingahavn- ini. — Mær dámdi so væl har, men tá eg eina ferðina Stovnaðu skotarørslu () nun ZzU-arunul bokhandlari ur KOM ein og skuidi hava stovna eitt fe- Fri- Forbund mkran lag, ið nevndist FDF Mi villigt Drenge Tad vóru eingir skótar i Føroyum, og onkur hevði víst honum til mín. FDF varð stovnað í KFUK. Henrietta Hansen var so makaleys, at hon okkum loyvi til at vera í einari stovu har. Tað var so stór undirtøka beinan vegin, at vit býttu gav Vit høvdu ein góðan stjóra i Landshandlinum, Knudsen. Var nek- ur ósemja millum arbeiðsfólkið og stórkeypmenninar, so helt hann altíð við arbeiðsfólkinum — x x í KAN F ð k ðu rvið p f du k på pg > RA r FDF dottið niður Ná var eisini komið orkestur og teir ruiu skótarnir vóru byrjaðir Seinni var Albert Han- sen við til at stovna KFUM. I fyrstani helt fe- lagið til ymsa staðni og fekk síðan fast tilhald í Losjuni. Har kom hann í samband við nógv fólk, Mourentius við Stein og aðrir vóru teirra álit. Nú eri eg mestsum gliðin burtur úr, men eg havi verið við, tá gamlir KFUM-arar hava metst nekur kveld. Ålitisstørv Í nøkur år var Albert Hansen grannskodari hjå arbeiðsmannafelagnum, meðan Poul Johannes Lindberg var torn Hann var eisini í átta ár likningarnevndini fyri ar beiðsmannafelagið Albert Hansen hevur ikki fingist við politikk Men hann hevur altíð | ið s K beið n Cu velja sin gnu x k eiðar 19s ann ærn kið Soleiði SK iðar ørsiuna voru t ið bein € sur Petur Mot I kom Beiggi min og eg hava altíð verið javnadarmenn, tað halda vit fram við at vera og einki er at ivast í, a so leingi sum vit kunnu velja. Tad er min fatan, at skal arbeiðsmaðurin klára seg, so má hann alla tíðina síggja hin partin sum mót- part. Ein arbeiðsmaður kann ikki fara á val og velja sínar mótsteðu- menn, tí so ger hann seg til láturs. Tí mugu arbeið- arar velja sínar egnu, sigur Albert Hansen randi Albert Hansen tók hesa myndina av arbeiðsmonnunum hjá Landshandlinum í 1942 ella 1943. Menninir á myndini eru frá vinstru: Jógvan Olsen, Poul Mikkelsen, Gynnepól, Nickels, Klæmint, Óli hjá Karl á Kák, H.P. Danielsen. Petur Joensen, Effe Mohr, Hilmar Danielsen, Johan Mouritsen, Harry (hovmeistari) og Torleif Davidsen.