týsdagur 2. februar 1988síða 8

smag - - Nr. 13 2. februar 1988 PRESTAVIGSLA Í VESTURKIRKJUNI Vit prenta her prædiku, sum Petur Martin Vesturkirkjuni Uni Næs og vórðu prestvígdir II Mt. 25.14-30 Bøn Góði himmalski faðir! Fakk fyri lívið. Takk fyri tað álit. tú hevur sýnt okkum at titt skaparverk. Takk fyri ta tænastu, tú hevur givið umsita einum og hverjum av okk um. Takk fyri prestatær stuna Takk fyr n ski Í ri ið K i ra rr H kk n t kk 1 H K k Frit £ KAD t er } 4 É i: # > Å kunnu vit sigga um eitt fólk, sum hev ur eitt gott høvd, at við komandi er talented, og eg hugsi tað er í sjønleikara og listaheiminum, at orðið talentspeidarar verður sagt um tey, sum leita eftir fólki við framúrskar- andi evnum. Tað man eisini hava ver- ið hesin týdningur av orð- inum talent, sum lá aftan fyri ta yvirskrift, sum henda sega hevði fingið i tí bíbliusegu, sum eg læs í barnaskúlanum: Talentirnar, ið vórðu latn- ar til brúks. I bibliu- týðingini = hjá Victori Danielsen eitur segan: Tænararnir, ið fingu talentirnar. Okkara vísu bíbliuforfedrar hava kanska havt varhugan av, at okkur var galið við tí týdningi, orðið talent hevði fingið og hava so givið seguni tað einkissig- andi heitið: talentirnar. Tað er einki galið við at tala um evni hjá menniskj- um, og í sær sjálvum er tað heldur einki galið við at nevna hesi evni talent- Rasmussen, Ólavur prestur, helt í sunnudagin, tá ið Rasmussen ir. Men tað er bara ikki tað orðið talent me rkir 1 tekstinum dag Vit menniskju eru so vælger andi ymisk og hava ti eis ini vmisk evni. Og hesi evni verða eisini umredd í seguni, sum er prædiku tekstur í dag. við orðinur ferimunur | ippruna tekstinum tendur eitt kr tt , 5 LÅ x hevuðstátturir øgun Hann er ein annar Søgan snyr seg um ålit Teir tveir av húskellunum eru álitismenn, eru til at líta á, ella eru skilamenn í tí arbeiði, teir eru settir til. Teir gera sítt arbeið væl og verða nevndir góðir og trúgvir húskallar Tann triði svíkur tað álit honum er sýnt. Hann verður nevndur ein illur og latur húskallur Tað eru fýra menn í seg- uni, ein húsbóndi og trígg- ir húskallar. Talentirnar eru ikki evnini, húskallar- nir hava til at rekja tað ar- beið, húsbóndin setir teir til, men eru ognir hús- bóndans, sum hann — húsbóndin — setir teir — húskallarnar — til at umsita, meðan hann er burtur. Talentir eru peningur. Tað kundi saktans verið okkurt annað, sum hesir tríggir fingu at taka sær av. Tað kundi verið jerðin hjá húsbóndanum, sum teir fingu litna til. Hugsa vit um okkara viðurskifti, SR kundi verið eitt skip, eitt húsarhald, at byggja eini hús, at rekja arbeiðð í eini skúlastovu, skriv stovu, snegt sagt eitt hvert arbeið, og við hesi gudstænastu í huga sum prestavígslugudstænastu kundi tað verið presta- starvið. Hvat tað so var fyri eitt arbeið, segan snúði seg um, so var tað spurningurin um álit í dagliga starvi okkara, alt snúði seg um Fyri at gera hetta, at spurningurin her er um álit, greitt, kunnu vit taka fram orðið úr tekstinum hann gav teimum tað, hann átti, upp í hendur. Orðið merkir ikki, at hús- bóndin gevur húskell- unum allan sín pening til ognar, men at hann setir teir at umsita hann fyri seg. Húskallarnir eiga ikki peningin, so teir kunnu gera við hann, sum teir eini lítið og húsa vilja, eins smiðurin eigur húsini hann smíðar, ella lærarin eigur bernini ella prestur kirkjufólkið. Hús- kallarnir eru tænarar, sum skulu peningin fyri húsbóndan eins og húsasmiðurin smíðar hús- ini fyri tey, sum eiga tað, lærarin undirvísir bernun- um fyri foreldrini, sum eiga bernini og eins og prestur ger eitt arbeið í og fyri kirkjuliðið Tit báðir, sum verða prestvígdir í dag, fáa prestastarvið litið til. Tað er ikki tykkara arbeið. Tað er ein Guds gerning- ur, tit verða settir til, tit fáa litnan til Menn- iskjansliga er tað bispur, sum lítur tykkum tað til. Tað kann hann bert gera, tí at hann sjálvur er prest- ur eins og hann sjálvur fekk tað litið til av einum, sum var prestur og hann eigur umsita iftur frá einum presti. So- leiðis verða tit settir inn í eitt rað av prestum í Guds kirkju, sum á onkran hátt gongur aftur til Jesu egnu lærusveinar. Hetta er ein tanki, sum kanska og eg havi hug at siga: vón- andi — ræðir tykkum ikki so lítið. Men samstundis eigur hetta at vera ein uggi hjá tykkum í dagliga starvi tykkara. Hetta er ikki eitt starv, tit kunnu troðka tykkum inn í, men sum tit bert kunnu fáa við at verða settir í tað, settir inn í eitt rað av prestum, av tænarum, sum rekkur 2000 ár aftur í tíðina og fevnir um allan heim, og tá ið tit einaferð ikki eru meira, koma tykkara stað Segan kann lesast á ymsan hátt. Vit kunnu týða húsbóndan sum Gud. Tða verða húskallarnir all menniskju, sum Gud krev- onnur ti .- ———————— ————— ir lydni av. Vit kunnu eis- ni týða hana reint verðs- iga og lata húsbóndan vera onkran, sum skipar fyri t.d. á einum arbeiðs- húskallarnir sum skulu gera irbeiðið, og í ellum arbeið plássi og vera tey krevjast fólk, sum lítast kann á. Vit kunnu eisini ta vera at hugsa um, at ein er húsbóndi og hinir ru húskallar og so í stað- rsa um viðurskifti kkara ð grannan, við sfelagan, við bern la foreldur okkara, við gdarfålk og landsmenn KKA 11 å í K 1 31111 x ið % x x i , : í mpgå ið 1 r Gt } la d 2 íðarinn ar enda. av evsta degi dómadegi ella hvat vit vilja nevna tað, tí degi tá ið Kristus kemur aftur orðið undan tekstinum hjá okkum í dag er: Vakið, tí at tit vita hverki dagin og tíman! Okkara sega má tí hoyr ast sum ein útlegging av hesum orði. Hon er tá eitt róp inn í mannaheimin um at vera vakin, tí at hvenn dag, hvenn tíma og á evsta degi verða vit stevnd inn fyri Guds dóm- stól. Verið vakin! kann standa sum yvirskrift yvir báðum hesum kapitl- unum. Verið vakin, tí Kristus kann koma aftur nær sum helst, og dómur verður hildin yvir okkum, nær sum helst. Kristus kemur sum snarljósið, ið skyggir í eystri og lýsir í vestri, men nær hann kemur veit eingin. Endin kemur í eini kata- r »elnasta [|] [AA [AAA AAA mk