mikudagur 30. mars 1988síða 21

Er ES Døpur og nivandi lå náttin yvir Jerusalem. Fjaldi staðin og menniskjuni, men ikki óndu gerðir teirra. Hesar óndu gerðir, ið eru kendar av ellum ættarlíiðum út um allan heimin líka til dagin í dag Tað vóru ikki øll, ið kundu sova á hesu nátt húsum vaktu fólk í sterstu sálarneyð og deyðaangist Hann, tey hevdu trúð á, sett alt álit á, Hann, ið var sannleikin og vegurin, ja sjálvt lívið fyri tey nú deyður krossdeyðan. Í hesu royndarstund Í nekrur Hann var var trúgv teirra so veik. Hóast Jesus hevði sagt teimum, hvat fór at henda, so kundu tey ikki fata, at so skuldi verða Hverki vitið ella hjartað kundu taka hetta. Alt í teimun gjørdi uppreisn. Soleiðis kundi Guðs livandi sonur ikk erða viðfarin, hví hevði hin Altvaldandi ikki steðgað hesum åndu menniskjun Hvi, hv spurningart eimaðu i troyttu sálum teirra, og ivin kon te Var Jesus Messias, ella skuldu tey enta ein ant in? Sum nåttin leið, vórðu bønirnar inniligari og benir um fyrigeving, hverji vóru tey. at tey sku seta sé g upp móti Guði bønir um, at Guð æra it vera lýðin móti vilja Hansara, og mest av øllum i in it tey máttu verða varðveitt I J Kr 18 Tad var ikki bert hesir flokkur. ið ho 8 vakti hesa nå Oivad le óg kriftla farisear il ekri. og hveg har út rkr r ein einsamøll kvinna, spakuliga gong . onk stødgar vid hús Kajfasar og fer stil rå Harinni sita tveir menn. faðir hennar A 1 g 5 hennara Kajfas, og bíða ef hen A Ívars P P inGi stendur hon framman fyri te i ir 1 sær hon teir fyri fyrstu ferð. Kvirt « eins Á enda reisist Kajfas og fer til hennara: »Miria hvat vil hetta siga, hvar hevur tú verið? Eg bað faðir I koma við mær heim, møddir sum ongantíð fyrr og troyttir gleddu vit okkum, at tú vart her og tók »kkum og borðreiddi við onkrum góðum men mest a øllum longdist okkum eftir tær sjålvari, at sita hugna ligt og pråta vid teg og at siggja inn í vekru, reinu og góðu eygu tíni. Sum hevuðsprestur átti eg ikki at sagt so, men tú ert mær ein sonn og rík hvíld bæði til líkams og sálar, givin sum tú ert mær av Guði sjålvum, og aldrin kann eg fulltakka Honum fyri teg var ongin Miriam her. Arbeiðskonurnar siga, at tú fórst út í gjárkveldið og hevur ongantíð verið aftur. Hetta líkist ikki tær, Miriam, hvat hevur tú at siga?« »Tad, sum eg havi at siga, fer at gera tykkum báðum ilt, men so má vera. Kajfas, eg hoyrdi, tá teir í gjár kveldið komu og segdu tær, at Jesus úr Nazareth var tikin úti i Getsemane og førdur til faðir min. Eg mátti avstað, tað var nakað, ið var sterkari enn eg sjálv, ið meg, í næstan 3 ár havi eg hoyrt um henda Messias .... Og so. 80 dreiv »Tig, mítt kæra barn«, nú er tað Annas, ið reisist »ert tú púra vitleys at kalla handa svikaprofetin Messias« „Faðir, Hann er ongin svikaprofetur, vit hava sjór fyri segn, allar undirgerðirnar: blind fáa sjónina af lamin ganga, spitelsk verða grødd og deyð rísa up b slik [| i KK i ei K ø 3 k i 3 er F x x . x a í : í På k ; é 1 5 3 ið 1 1 [| KK Ønir år IKK K i lr h KK eg eg IKK a vid ur p ø KKara. Og 5 gjárkveldið 1 É segði i áðni, eg mátti avstað P pf eðuliga i é € i £ ein r mur Grt ir i iv í - 2 kk ia ið it Á A 5 eiri t 8 he p Fylgdi tú so við mannamúgvuni aftan á Jesusi alla t nåttina og lika ut á Golgata' „Nei, Kajfas, ikki á Golgata, har orkaði eg ikki at fara men alla aðra staðir var eg við. Eg byrjaði úti hjá faðir og har sá eg Jesus fyri fyrstu ferð, so einsamallur stóð óndar fíggindar framman fyri tær, faðir tann Hann millum men tú vart ikki tann faðir, eg kendi og æraði faðir, ið hevði leitt meg inn á vegin til Guð, orsaka at eg sigi so, men tú vart broyttur, heilt ræðuliga broyttur, tú vart ein fremmandur maður fyri mær. Og soleiðis eisini seinni við tær, Kajfas, og við ellum teimum nógvu, eg kenni« »Mirian tosa við eir tú talar uttan skil, heldur tú, at Kajfas og eg vikaprofet á sama hátt sum við teg? „Nei, tað veit eg væl, men tit vóru ikki strangir og lømandi, tit vóru, ja, fyrigevið mær, eg noyðist at síga g alt ráð kk innamúg Í på + x r aði i ik r x # 5 » 5 i x x Pl A á ” x » h x % é 10 tek É H a > Ll þ »Nei, faðir árum síðan, eg var stór smágenta bjert stjórna, klár og rein stóð hon á himmalhvålvinum ongin hevði sæð slíka stjørnu áður. og náttin var so merkilig, alt var so stilt. tað var sum sjálv náttúran helt onKi av hesum Fyri nekrum og tríati tá tendraðist ein andanum, ein friður lá oman yvir ellum, ein friður, sum kki var av hesum hei Tu minnist tað væl, pápi nkur segði, at nú var Tann borin í heim, ið skuldi loysa Ísraels fólk úr trældóm: rómverja, men tá svaraði ein gamal maður, at soleiði r ta fessias ikki at ra »g rætt hevði hann Ja, faðir, eg veit, at J zaret r Guds ar r } i á A x A ” i r ”E A r ið } Å f * r í r $ t i . GT EKK i i 171 ir is k p A og Ha På A á é é A A x „ S ø i "u Ha gu K i g. | ør » K i i rðu kann kk ða f kna g 1 p P enaði og bað K 5R no pi k i Fita K i x x k é þ ; K 3 3 i 1 na " k 1 K I ar ferð P “ x x , 2 k á . k k , ' . Va er KK t i , 1 x F z x A 4 P N.N € Få øvu få 3 b Er. ug » (xx i ríður Á ef in k , P ' er 5 : Guð Miriai Miriat rat Sir br ik F jaKUDS at havi eg gjørt 11 hetta SKUIGI her Ískaðu dóttur F skuldu farið til songur her hjá okkum, kamarið stendur tosa meira um alt hetta altid til tygara. Vit kunnu morgin« »Takk Kajfas, eg haldi, eg fari at leggja meg, eg eri so troyttur, í nátt merki eg elli fyri fyrstu ferð. Hvat við víkur at tosa meira um hetta, so er tað nyttuleyst. Tú skalt ikki fylgja mær, Kajfas, góða nátt, kæri versonur góða nátt, barn mitt« „Góða nátt, kæri verfadir« „Góða nátt, kæri fadir« A Miriam og Kajfas sita leingi og hyggja hver at eðrum } |, ' bå " É » På Lat okkum halda fram Miriam, hvar fórst tú so aftan í hesa hendingina við Jesusi?« »] einsemi fór eg. eg kundi ikk 1 og ' iGur iKKi KU eg ta i r g E E ð LI t i x x | SK x k , , x á * ' s r í he P x P x Framhald á síðu 2