týsdagur 17. mai 1988síða 18

Síða 18 tíðindablaðið Sosialurin Nr. 56 17. maí 1988 gomlum søgum Óli Dahl hl: Dælt er ma vitandi orð øga ð Fannir 1988 x einki at vit Vit frætta eink eg g lesari h kki undr hann gistir hjá, ja, vit frætta hann nú før beint til hnimmals 3 m nakran uttan um ein: hann hann stutt seinn rður Johan. Vitjanir frásegumanni! Jéhan he dur til skýggja sum fra sum ein ferð kuggaheimi, har fråsøgumadur, at hann er eitt flogvit å ørki livandi verur ella umhver hesum eki. Loksir að he framt Jóhan er heimurin, allur sun sum rósar sær sjålvum, tí frásag! r, í hálvaskýming ið skulu vera so sjáldsama góðar. I Persónarnir í bókiin eru bert tveir: frá hann sjálvur skrivað maðurin og Jóha lóhan. sum er Skaldsega er bókin ikki, og hóast attat hitta vit á fyrstu ir sega IKKI er fuilikomiliga utta | | g Bjarna gr hvussu øll meta bera lesaranum. Er 4 t ? A h Yy " } i 1 at vera |! tt, meðan Anna ikki byggja á vi rh 1| Tróndargetu 26 in. Hon hevði kent og upplivad itt er 1 | gið 1pp i seg alt tta árið: Jogvan i . R brå Morten Korch ella kanska okkurt år Romanbladet? Tá Johan er ðugur at siga sina søgu, koma hesi há flovgdu takkarorðini frá okkara frá segumanni: >Takk Jóhan fyri hesa ríku løtu Ongantíð havi eg kent meg so ríkan o litlan, so takksaman, og hvar eg fari, og hvat so verður av mær, s« komi eg at síggja frásagnargloriu