leygardagur 2. juli 1988síða 16

Síða 16 Pisurødan í Vági 1888, 1948, 1968 og 1988 HF-skúlin í Suðuroy skipaði fyri sam- komu í VB-hellini mikudagin hin 22. juni, har prógvini vórðu handað. Væl av fólki var samankomið, har sangkórið >Ljóm- ur« setti sín dám og Karin Kjølbro helt hesa roðu: Þú FT AS L rieð ø kh r er r enniski arr kkar iðir Q rið 1998 verðir a A star nad hugaheir kkar nekur ár eru runnir g so mangt er farið í glovmskunnar ha: 988. tað var árið. ið tit ku HF-pråg I { * * vag r dag er SOS 3 lagur nja KV k oma g góð Far seg sin ns »g iða sa eiagr Hver 8. ið tikið rð r fra ist um brillur nar Søguligir snøklar Við tekk havi eg játtað at tala við tykkum í dag. Her nakrir seguligir sneklar tiknir fram. Og eg haldi, at teir tola, at ljós- kastarin verða verður settur á teir Í ár eru 100 ár liðin síð- Fundin, ið ið kveikti an jólafundin gjerdist neistin lív málstríðið og ment unnarstríðið í Ferovum Tey, ið myndaðu og orð aðu stríðið, góvu fólkinum fyrst og fremst sjálvsálit »g SJál rsvirding Móður ál okkara var vakurt Eg gott. Vit skuldu íkki ið at brúka tað smæðast Jólafundurin legði millum innad áherðslu á, at eisini føroyskt henda sjálvsvirð- várharra skilti Tað er ng og hetta sjálvsálit, ið varð íbirt fyri 100 árum síðani, ið hevur verið tann máttur, ið merkt hevur framburðin í landi okkara Hesin máttur stimbraði verka- og fiskafólk okkara til at taka seg saman í felag, og hesin máttur eggjaði vinnilívsmenn okkara. Teir høvdu álit á egna megi, fólki og fødi- landi. Landskassaveðhald og ráfiskagrunnur vóru ikki til í móðurmálinum tá. Júst á hesi oyggj vóru slóðbrótandi fakfelagsfólk og vinnulívsfólk. Uttan x skan li gø an in ir vøggar ið. s r all 1. at ingi úrs an Á Í seg an g mhvervið 4 i K K A kvøild 88 rkse g avrik eru góðir lutir gerandisdegnur ner angt frá ait ST-Yvirlýsingin 988 er eisini árið. tá 40 ár r din. síðani ST kom A fráboðanini in rður fast. at all menn sk ru ja < rælsi og rætt nd in mun 38 húðar rúna a kvn N 30 ár ftan hes rættinda riýsing h€ r ga ia ing kkara felt uppskotiå um javn stødulég millum kynini, ið hevur til endamáls við lóg at tryggja tann, ið er fyr órætti og mismuni Ein orsekin skal vera, at eingin er fyri vanbýti landi okkara tervur er á Hetta er vegna kyn í eingin slíkari lóg »g at undrunnarvert, tá hugsað verður ur at í Feroy altíð vilja vera á odda Á r framburð pg eikar. Í slíkur samanhang r sunar rðið tid tíðir kr r ið Hes verður ikki ; r um Nú er tað ikk r tað. men Ongantíð hoyra vit t.d at eitt nú berghol, undir sjóvartunnlar, teldur og annar útbúnaður er í stríð við feroyska siðvenju Tað er deiligt at síggja tykkum pisur í dag gentur og dreingir. Oført, at mikil meiriluti er av gentum. Hyggja vit at skjótt hálvthundrað ára pisusegu okkara, so hevur ikki verið siðvenja, at gentur taka slík prógv. Prógv tykkara er lykilin til førleika at velja og at taka steðu. Ikki tí, kvinn- urnar í landi okkara hava ongantíð smæðst burtur, hóast tær ikki høvdu eitt- hvert prógvið at veitra við. ofta verður sagt, at Víst hava kvinnurnar ippalt teir, ið taka avgerð nar samfel 3gnum, men etta er »beinleidis styr ng. Kvinnurnar sita ikki har a gerðirnar verða tik- nar í samfelagnum, hvørk almenna, privata ella politiska økinum. Onkur siga: Tøkk og pris sleppið mær endiliga und- I ar Hetta r eISini ein steða. Neyvan nakar ætl- novåa n nakað. Tó eins ar at akra til týdningar mikið er ikki at forða teim- im, ið vilja vera við, har vgerðirnar verða tiknar K nnur siggja so mong samfelagsviðurskifti 8 aðrum eygum Hesum sjónarringi hevur sam- felagið eisini brúk fyri Í landi okkara hava al- tíð verið kvinnur, ið vildu sleppa at vera við har av gerðir skuldu takast. Ikki tær vóru kvinnur, sluppu tær uppí part Heldur var tað hóast kvinnur. Ein hin mætasta stríðskvinna okkara er júst farin. Andrea Årting kom úr smáum korum Hon kundi ikki lata vera við at taka steðu og at ávirka samfelagnum Drúgva stríð hennara ga irsiit Ungdóms- uppreisturin 388, ár tykkara er eisini 20-áradagurin fyr ung lómsuppreistrinum A dda gingu studentar striånum fyri åvirkan å lærustovnar og åvirkan å samfelagið sum heild Verðin er vorðin minni, samskifti sterri, og tey vildu vera við til at ávirka avgerðir. Tey gjørdu vart við einarædislyndi ameriku- manna og russa. Tey áttu sin lut í at ljós- kastarin varð settur á kríggið í Vietnam og inn- rásina í Tjekkoslovakia, eins og rasuskilnaðin eitt nú í USA. Tey góvu orð- inum solidaritet nýggjan búna. Grannin var ikki bert hann/hon við síðuna av, men eisini tey í Afriku, Suðurameriku og Fjar- eystri Martin Luther King árið irum síðani fellur Martin Luther King fyri nýðings- degum heiðraður í Sama 1968 fyri 20 Í verð I hesum erður hann nelmspressun: sum Ii ydn- ngarmesti amerikumað- rr, ið livad eld, hóast hann bert gjørd- hevur hesi st 39 ár Boðskapur hansara var kki harðskapur í stríð- num fyri borgararættindi teirra boð- skapur snúði seg ikki bert im at tiga og tola, men at tala sek teirra, ið vóru við Tydningar- virksemi hansara var borgara- ólýdni. Nidurstøda hans- ara var, at tú eigur og tú svertu. Hesin skerdan lut mikil lutur kanst broyta órættvísar ógir við at bróta tær og alla tíðina at tala ímóti rættvísinum uttan at fremja harðskap ella taka til sverð Hann, ið góðtekur tað nda uttan at mótmæla, styðjar í veruleikanum tað ónda, segði hann Helst fer segan um bus- boykottið, ið MLK skipaði fyri, altíð at liva. Ein svert kvinna, ið var komin at eiga, vildi ikki reisa seg bussinum fyri hvítum unglingi. Hetta skuldi hon eftir galdandi rasu-regl- um. Hon varð tí skrykt upp og utkoyrd/ Nú var ovboðið. Eitt tiltak var at boykotta bussfelagið Fólk fóru m.a. at ganga og súkkla í tímar til og úr arbeiði. Ein norskur tíð- ndamaður hann ein slíkan dag steðg ittar skrivar at aði eini gamlar konu, ið kom gangandi úr spurdi um hon ikki var móð arbeiði og hana Fer ar sjelen min rett, mens bena mine var »Nå nen th 21 101 it<, SVarte hun er Dena mine trette sjelen har fátt hv Nú 20 ára dagin fyri deyða sín, verður Martin lle< Luther King í heimspress- mongum nevndur tydningarmesti amerikumaður í hesi eld. uni av sum Lyklastørv Tann lykil, tit hava fingið við prógvi tykkara, ferir við sær, at nekur koma í lyklasterv, har avgerðir skulu takast, ið viðvíkja eðrum menniskjum. Her er vert at hava í huga, at ferleikin er markaður, og ikki er bygt á klettagrund uttan at tit kenna gerandisdag teirra, ið tit taka avgerðir fyri. Nú ar- beiði er til allar vinnuferar hendur, er hevi at royna gerandisdagin hjá flaka- konum, fiskafólki og tíma- lentum Verðin er vorðin upp- aftur minni, og hava tit heilsuna, liggur hon fyri tykkara fetur. Farið út og kannið hana. Møguleik- arnir at nema sær útbúgv- ing uttanfyri Norðurlond betri viðvíkjandi lestrarstudningi enn áður Komið aftur, men gloymið eru nú ikki returnar Hiðani Bert tvær hendur Ikki er óhugsandi, at tit koma til ta niðursteðu., at allarbest er Feroyum Hava øll tað ikki gott, so er tað ikki tí landið er fátækt, men tí ríkidemið er skeivt býtt Onku- staðni meta tit orðunum hjá eskimoaranum til son- in: »Vit mugu liva av ti, ið land okkara gevur, um vit ikki skulu altíð standa við útrættari hond«. Í felag mugu vit bera so í bandi, at umdemi okkara íkki verður: Feroyingar hava bert 2 hendur: eina at taka ímóti við og eina at halda fast við — eingin hond er at geva við. Leikum fagurt á foldum Sneklarnir um 1888, 1948 Nr. 74 — 2. juli 1988 Tyr og 1968 eru eftir minum tykki áhugaverdir og álvarsamir. Einki er tó so álvarsamt, at tað skal keva gleðina. Grundtvig sigur tað so meistarliga: Et jævnt og muntert virk- somt liv pá jord, jeg ville ej med konger bytte Gloymið ikki gleðina Hon er mikil máttur Romverska skaldið Hora- tus skrivaði um gleðina longu áðrenn Kristi fød- ing. Í takksemi til lívið skuldu vit liva hvenn dag sum hin seinasta. Á latíni var hetta snegt borið fram sum »carpe Diem«. Tak ella lofta degnum Fedrar okkara dugdu eisini at geva hesum hug sjónum búna, tá teir kvóðu: Leikum fagurt á foldum eingin treður dansin undir moldum