týsdagur 16. august 1988síða 14

. - Nr. 92 16. august 1988 Hans Petur Højgaard til minnis Sida 14 3 st H r Brekk ið ur I I gr at eft j m. Hetta 3 ið I X il kend um veiku i Sar men áð ein niskiar 1 ð hjál; i góði elt J hung ht Men ir. Í 1 rer it Je i Sk mmube Har fortald t hann mádro hevð á Tof € ( har fu ð eitt letta } ar £ ovrt P ; . € mr Val i in 1 fo Jól n helt nåtti a man rå fyrst og rann i Saltnes Sjåh kk Jóhann loys systur sini penir 1ann ut aft- ur. Á var neyðin burtu njal Petur Hejgaa skipari í Ritu- vík, hevði ankrað upp við William Martin út fyri Oyrunum, og hann hevði sent ein heilan mjølsekk i land til Juliu. Longu frá barni av var Hans Petur eitt arbeiðs- grev. hálvvaksin byrjaði hann at leggja treð inn. Uppi á Svanga- skarði breyt hann upp úr nýggjum, og áðrenn hann var komin til mans, kundi hann feða kúnna. 14 ára gamal fór Hans Petur í 1921 til skips við deyðsiglaranum Queen Victoriu, sum Theodor á Heyggi fordi. Árið eftir førdi Dávur í Skúla hetta skipið. og var hann við Dáva mammu- beiggja sínum, fram til 1930. Fyrst við Queen Victeriu so við Flowér of the Forest og seinat við Olafson; -* 2 Yndirritadi er so hepp- in at hava i varðveitslu kladdublødini, sum Jogu Sum | hjá pár n Skúla har lip] n 1 ir tar ; ns P I } fr n ()laf for H ur sjál at før tað var 5 Tp hjeð løgan« Tad sig é sjålvt t til ein KA Dersonligheit, sur ; Petur 1 ir, kn eg nógvar søgur rad it áðrenn reið- at skarphjedinn av jo at taka Hans Pet tir wa 1 n 6 ind bel r QUI da m thekt i é Í við Í Sk geði tað f H x p x { t í Hi ej ar Al lan Fr i 195 lil nar Vesturleika og V urvarða. Í 1952 før hanr skonnartina Kongshavn. Eftir hetta førdi hann Havborgina, Jóannes Patursson og Sjurdaberg, men frå 1958 til 1963 bert Hav borgina. I 1962 keypti Hans Petur Sjóborgina, og hevði hann hana fram til 1980. Hans Petur var óvanliga rekin maður, og hóast Sjóborgin var úti við 100 ár, var hon sum eitt nýtt skip, tá ið hann seldi hana til Hull. Seinni hevur hann verið í Hull við Westward Ho og siglt kapp við sítt gamla skip. Men Hans Petur gavst ikki so. Hann keypti sær deksbát og fór at royna eftir hummara, og hetta tókst hann við líka til nú, hann legði árarnar inn 81 ára gamal. Hans Petur var sjó- maður burturav, ja ein veit ikki um, at hann hevur tjent eina daglen uppi á landi. Og 67 virk- in ár á sjónum man nær- ett) ES FF 55 +” a På vv 7 ø =“ 3—8 z Ft jævnt og mun-tert,virk-somt liv på jord som PA ;5 5 55 SS St FFF == egvil-le — ej med kon-gers byt-te, op-kla-ret gangi DSFS FF… rr == cd -le fæd-res spor, med li - ge vær-dig-hed iborg $ r se et en eo oe = 6) FSS = í = 22 22. 2: 1yt —— meer På A vendt, lys-vá-gentforaltskent og stort her-ne-den, men og pønsed på med flid at forberede, og når min sjæl blev af sin grublen træt, den hviled sig ved >fadervore at bede. Da følte jeg den trøst af sandheds ånd, at lykken svæver over urtegården, når støvet lægges i sin skabers hånd, og alling ventes i naturens orden. 3 Kun spiren frisk og grøn í tidlig vår, og blomsterflorst i den varme sommer. da modenhed i møde planten går og fryder med sin frugt, når høsten kommer! Om kort, om langt blev løbebanen spændt, den er til folkegavn, den er til rrøde; som godt begyndt er dagen godt fuldendt, og lige liflig er dens aftenrøde. Á Grundtvig. te, med ø-jet,som det skab-tes, him-mci- ø t fyr I | ið } 1 1 SKIÐ x ili ð ir i sk h S A he rið ” fingu 6 børn givið honum eitt tal a ibba- og abbabernum Fami kærur var hann ættarbond fáur, og vóru fyri honum óg Fyri nekrun hanr liga sterk árum síðani var Danmark og betalti f røkt og vidlikahald gravstadi fadirs sins í tíðina. Faðirir doyði í Danmark fyr ir fran irum síðani Sjálvur hevði eg i dagligu gongd sum smá lrongur úti hjá Hans Petu g tøkti mær tað tíð ) Í he il sk 10 x Ha k. rek H : ð vid s sk ir Pe evð 5 var lætt, og net li hann til ein fran Mang minnast hann sitandi aftast í stýriborð í lugarinum sigandi frá hendingum, so livandi og någreiniliga, at tú fekst varhugan av, at tú sjálvur hevði verið til staðar. Meira fólk hann hevði um seg, betur gekk at siga frá, og betri var hýrurin. Annars vildu teir vera við, at teir kundu brúka keppin sum barometur. Sat túturin lágt, var lagið hareftir, men stóð tútur- in upp afturá, var lagið gott, og tað var tað sum oftast. Hann hevði sum sagt eitt lætt sinni, og tá ið hann eldist, og hjartað viknaði, fekk hann pace- makara ísettan. Onkur spurdi hann tá, hvussu tann nýggi hjálpimotor- urin royndist. Jú, hann riggaði væl á slettum, og vónandi fór hann eisini at roynast í rulli. Og væl royndist, Hans Petur ur fråsøgumann ur man tuskaðist leingi á sjó- num eftir tað. Hóast ein kann siga, at Hans Petur var av tí gamla skúlanum, so dugdi hann væl at laga seg til ta nýggju tíðina. »O x r l 1 etlað ggja tó 1 På A x Í 103) TO > 4 1 x rÅ } r på. K 1 1 x rar » x I 1VIK KU ) An r ru ca ma sluppíran ning pE k ar meira nåttur í g n at biðja Hans t r un ip og g x r På Í ðing. Hann var stadd ekju g málaði la dagin, me ið x iðr n 11 ð tar ð KUianu kk gekk i 9 glong K ) rr 1 ir a x Í K K x x Ki } x i O no hekkutrolaranum Poftum. Eisini hevði hann ynski um at fara til Onglands, nú okkara tríggjar seinastu sigl andi sluppir fara 100-ára jubileumsferð. Sjálvur var eg saman við Hans Peturi við Havborgini og Sjóborg- ini, og eri eg hjartaliga takksamur fyri hesa tíð- ina. Hann var so arbeið- samur og rekin, skila- góður og rættur í allar mátar, so heilstoyptur at allir fingu nakað í sam- veru við honum. Í útlondum reisa teir standmyndir av mætum monnum, ofta krigshetj- um, sum vit tíbetur onga eiga, men hevur nakar av okkara sjómonnum uppiborið eina stand- mynd — og tað hava teir — so er tað Hans Petur. Í djúpastu samkenslu við teimum, ið stóðu honum næst, lýsa vit frið og signing yvir minnið um merkismann- in Hans Petur í Brekk- um. Dan