hósdagur 15. september 1988síða 6

Blaðfólk Hegni Djurhuus Abyrgdarblaðstjóri: Randi Jacobsen Jan Møller Tórfinn Smith Vátt undir fótum? Krist landssty VISTI + i zonmum á, a útbetalti aa & grannsk« ðara einki í hesum TT { eftir hetta rymdi Kristiligi Fólkaflokkurin úr Tinganesi, men eftir hvat skilst, so hevur grann skodaranevndin arbeitt víðari við hansara embætisførslu NU ER so frágreiðing framlegd í tinginum, har tingmenn verða gjørdir kunnugir við hesi viður skifti. Hetta er heldur enn íkki ótespiligur lesnaður og tykist tað sum eitt slag av fíggjarligum anarkii hevur valdað innan ekið hjá umredda landsstýrisumboði Í EINUM demokratiskum samfe lag einum skipaðum samfelag er tað soleiðis, at peningur verður útgoldin við heimild í lóg um, í reglugerðum og við ávísari siðvenju. Hetta síðstnevnda setir krøv til teir landsstýrismenn, ið settir verða út í Tinganes, soleiðis at teir hava ávís demievni, ein ávísan moral, soleiðis at teir peningakassar, teir koma framat, ikki verða svansaðir burtur til vin ir og kenningar FRAGREIÐINGIN til løgtingid er heldur enn ikki óvanlig á tann hátt, at hetta er fyrstu ferð at tí líkt er komið fyri síðan heima stýrislógin varð sett í gildi, og má tað ti vera tekin um, at løgtings- grannskoðararnir í 4 teimum størstu flokkunum samdir leggja stórt álvara í hetta málið TAÐ ER eingin ivi um, at upp hæddirnar, talan er um, eru smá- ar. So tað kann ikki vera tað, ið hevur gjørt, at talað verður so harðliga at. A 4 AA 1aDi 44 Utgevari Telefon P/f Sosialurin 11820 Fyritaksstiór Telefax Krisjan Dahi 147 20 Liésmyndar Bústaður Kalmar Lindenskov Argjavegur 26 Uppseting Argir P/f Sosialurin Postadressa Prent Postsmoga 76 P/f Pressan 1981 110 Tórshavn oddagrein HALDAST má tí. at grannskod nevndin hevur talað at og rea gerað harðliga uppá hesa em bætisførslu, tí hetta er eftir henn ara meting ein byrjan til åvist rarki í feroysku samfelagsskip nini. Eitt anarki, sum uppá longri sikt kann niðurbróta alla okkara ógarskipanir allar tær sam 4 elagsskipanir, sum vit hava upp nógvum árum somu reg! im, sum landsstyrisumbod teirra hevur roynt at svansad seg igjøg num i Tinganesi HUGSA sær flokkur nakrantíð kemur framat at stýra um hesin nilliónum NAKAÐ annað er so, at vit kunnu gera okkum okkara hugsanir um: Hví prestur rýmdi úr Tinganesi? Allarhelst er hann rýmdur, áðrenn grannskoðaranevndin hevur ver ið liðug við sítt arbeiði, tí hann hevur verið bangin fyri at fáa eina misálitisváttan í Tinginum AT HANN so snildisliga fann sær eitt uppskot at slíta samgonguna uppá, sum passaði inn í hansara »moralska« ella kanska vit skulu siga »dupultmoralska« mynstur, er so ein heilt onnur sek. HINVEGIN kann landsstýrisum boðið vera eitt serligt fyribrigdi. Latið okkum vóna tað, og lýsa frið yvir hann sum landsstýrisum boð, tí tað er ikki hugsandi, at nakar flokkur á tingi velur hann út aftur í Tinganes, aftaná at ein samd grannskodaranevnd, um boðandi fýra teir storstu flokkar nar, hevur fordømt hansara em- bætisførslu. UM flokkurin tekur hetta til eftir- tektar standa óivað samarbeiðs- møguleikar í boði til onkra síðu. —niáió Bræv til Kára og allar aðrar góðar nyfødingar í verðini... % , tann pastasmil kærleika og frið y M i Air f k arð Tad « } pe 1 ( Á K 1 rðr kk 1 Kunna Seljast« Hvussu hann veit tad framman undan, veit eg ikki. me! tað kann hugsast at hann hugsar at tað sum kann bilakraftblokk um í ervitiskoyring inni á Skálafjorðinum td. er Ella førovskir kóbovar á ferð um teksas fjøll Vest manna, ella hvat veit eg spælast i „gróður i« nordanfyri »Tad sum selur er gott« sigur utgevarin. Ég vil meina øvugt Brævskrivarin nevnir ein av okkara yrkjarum, Kåra P., og gremur um hvi hesin ikki er meira frammi i ljósinum. Og tað sjálvt um seg hann skriva brævið meðan við sigst komandi syngur gjøgnum útvarpshátalararnar so heilt burturgloymdar eru Vælferdarvisurnar nu ikki. Men hví geva fólk sum Kári t.d. ikki meir út av plátum? Ikki skal eg svara fyri tey sjálvt um eg skilji væl Kára P men tað kann ikki metast at vera ein skylda at geva út plátur alt lívið, bert tí at man nú hevur gjert eina ella tvær á ungdómsárum Fólk kunnu fara undir onnur áhugamál og størv, og vit vita ju, at ongin progressivur feroyskur listarmaður kann liva av at geva plátur ella yrk- ingasøvn út — uttan so at tey verða útvald av onkrum -„bókmentafroð- ingi< og skumpað frá eini virðislen til aðra alla ævina, og hevundarnir sostatt kunnu liva av list- ini, tvs. gerast ein elita í samfelagnum. Men nú er tað tó so, at fyri umleið 4 árum síðan hitti eg áður nevnda sang ara og yrkjara í Reykja- vík, og spurdi hann nevni- liga henda spurning, hví hann ikki gjørdi fleiri plátur. Tá var hann eitt sindur vónsvikin, tí hann var tá byrjaður at fyriskipa útgávu góðum fer- emma saman við ovskum tónleikarum i Keypmannahavn, tad sum vantadi var bert figging. Ti høvdu teir lagt hetta »projekt« fram fyri før ovskar plåtuutgevarar Bert try svør høvdu teir fingið — øll eitt beint ella innballað NEI foroyski Kendasti plátuútgevarin, Torgarð, hevði svarað „Hevur ongan áhuga< Hví, vistu teir ikki. Um tað var tí, at hetta projekt datt menn mistu áhugan á at geva nakað sum helst út, eg ikki svara Men hetta er bert eitt dømi av nógvum. Ert tú frekur, sleikin og undirbrotligur, kanst tú fáa sjálvt ta mest vinstra- sinnaðu plátuna givna út av peningamonnum. Ella tú ert so heppin at búgva á einum stað, har bygda- patriotisman er so sterk at fólk standa saman og samla inn til tín. Men Havnarmenn hava onga bygdapatriotismu, ongin havnarmaður elskar Havnina, teir eru bara noyddir at búgva har og droyma seg aðrastaðni um náttina, spyr bara Freud ella dreymir Róa! niðurfyri, og kann nog Tí er listarmaður úr Havn ødrvisi staddur enn ein úr Klaksvíkini ella Eysturoynni, fyri ikki at tala um ein nú er føddur eystan onkra Á norðanvið Munkin ella annan sum livir og doyr umborð á Norrenu og spælir og syngur tað sum øll uttan hann sjálvur vilja hava hann at spæla. Allir syngja og spæla tað hini vilja hava, og »hini« tað er bara oll uttan man sjálv- ur. Teir førovingar, sum selja flestar grammofon plátur og bond, hata uttan undantøk tað teir syngja og spæla. Teir sum elska tað, selja lítið og onki, ella bara spæla og syngja yvir hevur ikki. Setast á kontór og drukna heilan inn í telduskermar. Rann nú fram fyri meg, at gamli gýðingakappin Robert Zimmermann sleit føturnar og gittaran upp á landavegum ríkastu tjóð heimsins áðrenn onkur slipsaklæddur fiksur pen ingamaður doypti hann um til Bob Dylan og eitt tvey trý so varð hann heimsins besta dyngjandi skald. Síðani helt hann tað bara vera stuttligt at selja seg fyrst sum »heidning«, so sum »umvendan«, og so vidari fram eftir gøtunum. Hann var komin inn i maskinuna. Og munnu »Frændir« ikki vera teldu- styrdir londu? Kanska eiga vit onkur Þ