týsdagur 20. desember 1988síða 8

md { 4 “ 5 rudstænas 1 Havn ar kirkiu mikukvaldið 14. desember 1988 (200 ra faðingard wur Havnar kirkju) Prædikutekstur: Luk Þá eg 1 endan ekstin u J ein ved síni N ir la ir ik T r profet rdin r tað á if sipa akra OSe la ringa 1av ken 1 1 hein staði ella gomlu sóknar kirkju her í Havn Íverturímóti vil eg siga tí man tað eisini vera at tit hava boðið mær at ritja feðingardagsbarnið Havnar kirkju. júst dagin dag, 14 jú er sjálvur 200 ára dag desember, sum jrin Tað vil so vera, at barnakirkjan kirkjan tu ert vaksin upp saman við kirkjan har tú hoyrdi um Guð og fórt at kirkjan, har indaliga heim tina andaligu tað altíð verð- ur við serligum kenslum kenna Guð fekst títt barlast at at tú aftur vitjar her Kirkjan heimbygdini gerst so lættliga halgi dómurin burturav, sum allar aðrar kirkjur bara verða ein skuggi av tí er tað altíð við gleði, long slum og vónum, at hesin halgidómur verður vitjað- ur: Her var tað, tú átti títt heim Og tá allar hesar kensl ur standa upp á spæl skilja vit óivað eisini tað ð einaferð hendi í Naza reth: Jesus, sum óivað við aftur vitjaði halgi heimbygdin meira enn aðrastaðni ynskti hann her at boða ingeliið og eis 1 ið hava ljóðað greiðar er er akra aðrastaðn Og SKI K SKA ) ri arf Íkið Na KK K 3 (in r S a Sr S0Sialurin — Tad vil so vera, at barnakirkjan kirkjan, tu ert vaksin upp saman við — kirkjan har tú hoyrdi um Guð og fórt at kenna Guð kirkjan, har tú fekst títt andaliga heim, tína andaligu barlast — at tað altíð verður við ser- ligum kenslum, at tú aftur vitjar her segði Martin Res- torff Jacobsen, sóknarprestur, tá hann prædikaði , l Havnar Kirkju i farnu viku i samband vid at kirkjan fyllir 200 år Naza- reth er valdur til kveldið i tekstur um Jesus i kveld, er tað neyva sam- bandið, ið altíð verður har nillum tín halgidóm og Hevur tú traðkað tínar barnaskógv vaksin teg sjálvan ir og so at siga ert 1pp í tíni kirkju, so fer tær nangan aftur at leingjast haðar, tí her fekst tú nak- ið avgerandi í tíni tilveru r eldr MN Retu ar fin 1 118 Soleið ( in x x Luk g Nr. 150 — 20. desember 1988 Kirkjan — okkara daliga heim tjan r ein tann greið ista og mest provoker indi, vit eiga eftir Jesus g tí skilja vit eisini, hví mong tóku sær ilt av hesi prædiku og hesi vitjan annars Meðan kendi alt bygdarfólkið til longsulin og boðanina um tann Messi- as, ið koma skuldi at enda tíðarinnar við ríki sínum hetta ríki, profetarnir høvdu talað um, har spi- telsk verða reinsað, lamin ganga, blind fáa sjón, deyv hoyra og fátækum verða gleðiboð borin — so leggur Jesus nakað nýtt og heilt ókent inn í hesi orð: Guðs ríki er longu komið til tykkara. Har ið eg eri hjá tykkum, har er eisini Guðs ríki til staðar, tí er ikki longur neyðugt hjá tykkum at bíða eftir evsta degi. Guðs ríki sum tað ríkið, ið longu er til staðar, har ið Jesus er hjá okkum — var tað ikki júst hetta, vit so mangan vóru áminnt um og fingu at síggja, tá vit sunnumorg- un eftir sunnumorgun vórðu borin, vórðu leidd ella sjálvi kundu ganga í okkara kirkju? Tad vil so vera, at sum barn skilir tú ikki alt vit skulu heldur ikki so langt aftur í tíðina, tå ið allir okkara sálmar vóru á donskum men hóast tú ikki skilir alt: Ert tú kom- im í vana at vitja tina kirkju, so varar ikki leingi, - enn ein dyr gripur er givin okkum vid kirkjuni og tað skal verða mitt ynski her á 200 ára Einki minni degi barndomskirkjunnar it fólk okkara framvegis skal kenna seg heima innan kirkjugátt segði Martin Restorff Jacobsen i prædiku síni i Havnar kirkju i farnu viku er BE