týsdagur 7. februar 1989síða 2

Eitt ískoyti til skrivingina um lomvigan sum nú er so langt niðurkomin, at hann er í ferð við at bliva avoyddur V orð við í h hj h vð Í í í x 3 1 GK I x » HÍ » , % x x * % % k i , 3 x jú x x , % % x x % x F IAK x ? BRA t Í 3 y t råv x i + K V t > ð S dr eg A Sa V Í ftir I Á at no kað s« rv 968 kom uppskot ng um at friða in. Tað fekk ikki eirluta, men staðin kom ein lóg um at avoyða kópin. Eg haldi ikki, at okkum nýtist brúka so sterk orð sum at avoyða nakað. ið Gud hevur skapt. Tað er ikki neyðugt fyri okkum at avoyða 1 nakran stovn men heldur neyðugt t eikast Mer a Me I Var tu so oheppin at n á snaru Dierv nogv lagt til tyn at finna Pad bleiv eisini hugt upp í luftina, um man so á ein skúgv lukkaðist tað sum oftast, hvar kundi eisini henda, at tær kopp- aðu, so man ikki aftur. Her er streymaljótt kring søgdu snaran sa tær oynna, óslætt ) KK ek tu i i SKJØLIDÉ ( Tad va rt il 1 il kotið bleiv é ið ble 1 « að - í Í € vðars l: t dal í i {1 Kjeld V it o t } ø io k Ok ø t 1 t erk % i % 3 Í X x 4 % Nú i a x } A H IRS € U i 1 P A i p ( } h S Ví { t > i iði tak y ið 6 pisur. V reinsaðu rókina fyri berg San rn plassið Hell S 1 er t ð ET På t iði voru løt rad ið S S i ok IV Í san t tid Sandur a upp ( ð t g so doy n KUN n enn hann er slev åra mal, so tå hann er sc nógv minkadur, sum hann er nú, so er hann skjótur at tyna Vit hava vakrar faldarar og bóklingar av okkara landi við nógvum fugli, men hetta er tíverri við at gleppa okkum av hondum, febrúar ] Í evstu lotu at friða lomvigan BJÓÐA EG Fummas Frank Joensen, Skuvoy