hósdagur 16. mars 1989síða 20

- 5 tiAmd A Nr. 32 16. mars 1989 ge A á Á me. - Latið okkum -várboð um, t t ir ið Tå verð | hjå Jå ir ver PIK 1 ein t 3 erð t i og áa at páa un summarid og hevstid kon andi, eftir hvussu tú møtti fyrsta ldrinum, tað hevur verið vanligt. Sást tú fyrsta tjaldrið á lið, væl skuldi tær so gangast summarið við: men sást tú tað á bak, skuldi summ- arið verða rak. Og eftir ein kanska strangan vetur er tað sjálvandi, at menn- iskjan bæði leingist eftir sumri — og eisini fegin vil kunna ætla um, hvussu summarið fer at vignast. Sostatt verður nú Grækarismessan hildin, til tess at ynskja várboð- aranum tjaldrinum væl- komnum: Tú bert okkum boð um ein ljósari dag, at nú er brátt summar í hondum. Og tað gleðiliga er, at hetta várið, várið eftir álmanakkanum, tað kemur uttan at vit menn- a. dur Klára vit ikki at umsita tað ríkidomið, sum okkara land og sjogvur eigur, so at 50.000 sálir kunnu liva av ti, so kunnu vit ikki vænta, at tey stóru londini fara at megna at taka tey stig, sum skulu til fyri at ikki havdálking, luftdálking við veðurlagsbroytingum, ozon-hol og kjarnorkuvanlukkur skulu forkoma livsgrundarlagnum hjá okkum, segði Thor- ben Johannesen m. a. í grækarismessuroðuni hann helt í Fuglafirði seinasta sunnudag. Hann vísti á tann dupulttýdning tjaldrið í veruleikanum hevur fyri okkum sum bæði tjóð og fólk iskju kunnu gera nakað við tað. Veðurlagið og årstid irnar eru tíbetur ikki und- ir okkara umsiting, ikki rættiliga enn í hvussu er; hóast vit hava hoyrt onk- rar vísindamenn nú í vet- ur hava havt ein illgruna um, at hesin ringi veturin kanska var av mannaáv- um, soleiðis at skilja, at menniskjans dálkan av umhvervinum: kolsúrni og cfc-gassini í luftini, skuldu havt ávirkað hitan (vakstrarhús-effektin, teir kalla), so vit fingu djúp lágtrýst og harvið ódnar- veður — og kanska mink- anin av ozon-lagnum eis- ini hevur havt sína ávirk- an. Slíkt hevur verið gitt. Men hóast kanska er so galið vorðið, sum hesir vísindamenn gita so kunnu vit kortini enn gleðast um, at várið eftir álmanakkanum, tað kem- ur eftir skaparans boðum, og ikki eftir manna ráð- um. Men sangurin hjá Ják- upi Dahl, »Tjaldur ver vælkomið<, er ikki bara ein vársangur, t.v.s. ein sangur um álmanakka- várið. Hann er eisini ein politiskur sangur, t.e. ein sangur um tað várið, sum vit menniskju ábyrgdina av: hava »So langt er her enn, til eina kann summar um landið ala, frælsis sól ti fólkið enn svevur sín vetrarblund; so seint búgvast spirur at næla. So trekir vit eru at fara á gongd og fylkjast í fnmannalidi, at rekja várt land og byggja eftir fornum frimannasidi«. Hetta at skilja tjaldrið bæði sum várboðara í náttúrunnar samanhangi og sum samfelagsligan ella politiskan várboðara, várt heim tað stavar frá Nólsoyar- Pálli, sum í Fuglakvæði- num gevur okkum hesa mynd av tjaldrinum: Fuglurin, ið torir at av- Og eg hugsi hesin 1 1 dupuit tydningurin tjaldrinum, tað er fræg asta grundin til, at vit halda Grækarismessu i hverjum ari Njaldrið boðar okkum, at Harr nú einaferð aftur gevur okkum vón um summar at vetraródnirnar nú fara at vera av, og at nátturan all nú fer at livna av nýggjum og tað boðar okkum samstundis, at tað eisini er eitt vár, sum vit menniskju hava ábyrgd- ina av um skal koma: Tað várið sum skal livna í mannahjertunum, sum fær okkum at gleðast um allar Guds gávur og taka ábyrgdina av teimum í virðing og við tekk: at rekja várt land og byggja várt heim eftir fornum frí- mannasiði — sum tað stendur í grækarismessu- sanginum. Summi kalla hatta politikk, og summi siga, at tey einki vilja hava við politikk at gera. >