mikudagur 22. mars 1989síða 14

Síða 14 Ta Sakeus møtti Jesusi Sí kongur tín til tín kem ur. Tvær ferðir í kirkjuári num verður prædikað út Fyrru á sjálvum kirkju frá hesum orðum ferðina nýgjársdegnum, advents sunnudegi, tá allur heim fyrireika seg til jólahaldið hátðina Aðru hoyra vit tey pálmasunnu urin byrjar at gleðis ferðina dag. inngongdin til ta dap rastu vikuna í mannaseg uni. Si kongur tín til tín leiðis kemur, um Hann reið inn lerusalem fyri næstan tvey tusund arum síðan, soleiðis er Hann komin fram við ell menn iskju gjegnum farnu eld irnar líka das dag il dagin Jesus Kristus kongur vår, kemur til hvønn ein takan á KK Få ið { Okkar t Ká Honu Fre OKK t kugn i I þ (411 »kk I í í i ð jarð I Kt it VIt he im Guðs børn og ift K liga devda )K t át ! heima Han byrjað hevur okku óðan gerning Har tuliteri hann líka t | K < sr A ða } S HOKK Í ø ð Bx r Ki ord eg til ( Hesir I in VIk n at halla « + nn frå SI t ti be ð 1 I n rð skundað undir at fáa hdugt. Nóg folk var at síggja í gøtu num. og ell vóru tey á veg heim. Mitt í mannamúgv uni gekk ein ógvuliga lítil maður hann var Hóast fint klæddur. vóru tey fá, ið heilsaðu honum. Stillis liga helt hann leið sína til heim sítt. Líka uttan fyri dyrnar stóðu nakrir ríkir farisearar og tosaðu álvarsliga saman, sum tað semir seg slíkum monn- um. Teir ikki so mikið sum kveittu at honum, men all- ir fluttu teir seg, sum var henda menniskja, ið nærk- aðist, órein. Maðurin tókti ikki at leggja merki til hetta, hann fór innar og stóð nú í einum avbera vekrum urtagardi, og í honum vóru eini stór og glæsilig hús. Alt hetta átti hann umframt nógv ann- að. og tó var hann ikki lukkuligur, nei, Sakeus yvirtollarin var ikki nøgd ur við lív sítt »Maturin er lidugur« varð rópt, hann suffaði og fór innar. Tá hann hevði etið, var hann skjótur út tftur í urtagarðin. Her var hann so at siga alla fritid sína, ja, ofta til langt út á náttina. Onkuntíð hugdi hann at teimum vekru blómunum og trøunum og gleddist yvir tey, men mest antin sat ella gekk hann í djúpum tonkun Honum dámdi so væl at minnast barnaårini, lukkuliga heim sitt vid elskadu foreldrum sinun har t ar var gott at Vera, já næstan sum i Eden. Onki ont ella ljótt nam hann men so kom spakuliga vend í. Nekur orð fóru oyra n ild al gr ottar Ni m Sakeus er litil og antin mamman la i svaradu roliga: »Ja hann er heldur litil«. At enda bitu orðini seg SO fast í hann, at hann í orgun- og kvøldbøn síni or at biðja Harran ger: På so javnald seg stóran rarnir fóru at háða og spotta hann, ti hann var ol Lil og ikki v ildu spæla við hann, tá kom Sakeu at kenna ræðslu saman ondsKap og Men hann beit tenn o r knvtti E KNVEDI hendurnar og gjørdi so fyri dreingjunum rovsni g brøgd, meðan hann X 1 - > bæði skalv og ríisti. so bangin var hann, tó, nú tóð á, antin mátti hann vera djarvur ella varð hann koyrdur at spæla við teimum minni børnunum, og tann smeitin vildi hann ikki hava. Hann slapp at vera saman við foreldru num, og lukkuligur var hann, tó ongin visti, hvat hetta kostaði honum av andligari og styrki likamligari Arini gingu, og so var Sakeus vaksin, men av allarminstu monn- um. Harrin hevdi ikki bøn- hoyrt hann, og tó helt hann áfram at biðja, men vorðin nú var benin ein onnur, hann benaði og bað sín fedranna Guð um at gera seg virdan av monnum, ti tað var tað einasta, hann tráaði eftir Hann gjørdist ríkari og ríkari, gav stórar gávur, to ongin roknaði hann fyri nakað. og spælibreður hansara kendust ikki við hann, enn minni teir heils aðu honum, og hvussu kundu teir tað og onnur við. Hann var jú farin í tænastu hjá Rómverjum, landsins fígginda, hjá teimum. ið trælkaðu folk- ið, og so var hann tollari, og um teir hevði ongin nakað gott at siga, og ong- in hampa Gýðingur vildi hava nakað við teir at gera. Enn ikki í heimi sínum var Sakeus virdur. Lag- nan hevði háðandi givið honum eina avbera vakra konu. ið var nógv hægri enn hann, ja, hon var høvdid yvir hann. Hon var dóttir ein tollara, so hon hevði ikki nógv í at velja, 22. mars 1989 Sakeus foldi seg so ríkan í sál síni, tá Jesus kom at vitja, at hann segði við Jesus: „Sí Harri, helmingin av ogn mint gevi eg fátækum, og um onkur er, sum eg av órættum havi tikið ov mik- ið frá, vil eg lata tað ferfalt aftur. Og Jesus segði vid hann: »I] dag hevur frelsa verið hesum húsi fyri, við tað at eisini hesin mað- ur er sonur Abrahams, tí at menniskjusonurin er komin at leita upp hitt farna og bjarga tt.« páparnir komu ásamt um giftuna, og tey játtaðu. At hon elskaði ein annan, fekk Sakeus vissu fyri í einum brudleypi. Av til vild var honum hyggjandi at henni, knappliga broyttist hon og skifti lit, tá ein maður kom inn í stovuna, tað var barnavin- ur hansara, Jósup, nú ein prúður, vakur maður, ríkur fariseari og nógv umtóktur í staðnum. Hann fataði væl, at konan elskaði slíkan mann, og honum tókti hjartaliga synd í henni. Tidin gekk. og Sakeus helt áfram at biðja, hann visti, at fyri Harranum var alt gjørligt, og ti kundi Harrin gera hann virdan, bara Hann vildi, men tad var so leingi at bida, og nu byrjadi Sakeus at droyma, droyma seg burtur úr tí keldu verð, hann livdi í, droyma seg till. hvussu tað fór at verða, tá hann var vorðin bønhoyrdur. Sum alt tá varð gott, ja, í dreymum gjørdist alt meguligt. Al tíð endaðu dreymar hans- ara við, at hann helt stóra veitslu og stóð við dyrnar og tók ímóti ollum teim- um hábornu í Jeriko. Tá tey høvdu sæð urtagarðin og húsini, fingu tey enn meiri virðing fyri honum, og allir teir mætastu í staðnum lótu dyr sínar upp fyri honum, og hann gjørdist vinur teirra fyri livið So ein dagin hoyrdist, at tað hevådi gingið Jósupi so illa, at hann var noyddur at setja hus og jørð, ja, alt hann átti. Sakeus tók hesi tíðindi sum eini boð frá ur 1 longu I riKl Jo up inn våir s nar På n akslar hans ! segði Ken I tr É ða r I K evå ad ken 3 t KKI t í o evå mørt ur hl þ I - i æt ngantid kur lø aftur Og á et ! tra OK hondina DAaKCUS i hann la evgu teirr stóra virðing fyri så Soleidis droymdi Sake 1S ailan d tr í KJØL rKt ir, SK aði ! SÆ avstað | sjálv Ipp lå Ork heil di Sak« P evd hon St 1d grði hesin f Ont i us at „hann sæð so illan mann, tað var sum, fekk hann ikki orðið fyri sinni. At enda kom: >Harri, skuldi eg eis ini tøma hesa skál? Hvat trýrt tú, eg eri, Sakeus? Tú heldur meg vera kom nan so langt niður, at eg fari at taka ímóti hjálp frá einum landasvíkjara og snýtara. Nei, eg eri ein ær- ligur altíð havi givið Guði og monn- um tað, teir eiga, og tað kann eg maður, sum eisini nú, og sjálvt um eg missi allar ognir mínar, so skyldi eg ongum nakað, tíbetur. og hóast fátækur, so haldi eg meg langt burtur frá tær og tínum slagi< Sakeus hoyrdi ikki meira, ræðslusligin rann hann avstað. Hann visti -= ———— AAA.