leygardagur 1. juli 1989síða 6

Síða 6 X;A krif X X i 5 Sið k 3 5 x kl 3 io H 1 i! % * % ) % = + 1 % m i k Hae } t Ke hy ot t v | | t rn løtan er til tað. Tu kanst lata teg taka av fótum av berum kenslum. Tað er einhver strongur langt inni í tínum sálardýpi, á illgongdum rókum, sum darrar, tå ið rætta løtan er har. Í hesum lendi rerist og livir, her giddar ein strongur og livir eitt hjarta Slíkar letur stendur tú sum tín egni áskoðari ella eygleiðari, tú skoðar teg sjálvan. tú kannar teg sjálvan, tú ert á ferð á otroddum getum á fremm- andum leiðum. Hesa rók- ina innan í tær sjálvum hevur tú ikki gingið áður, tú visti valla, at hon var til Knappliga stendur tú oman fyri gerandisdagin við sínum knossi og strevi og lítur at og letur hugin fara avstað við tær. Tú letur hugin leiða teg og fert á kanningarferð inn í tin egna órannsakaða heim, og tú kannar »huga tins brettu bjargaleiðir < Ordini anga. Tey anga av sumri. Kanska ikki av sumri og sól, heldur av r r i } Y og sirmi ella sumri av teimum nast ti KK stríða ( ei indøva ið S skalt la k stað við S Så x 3 dø S lø DE y Nr. 74 1. juli 1989 Hugleidingar um Varmakelduleitið náttin við smæru, sum tað er fjálgt og lýtt í nátt, einki er sum summarkvøld við strendur. Hetta er alt so fint, inniligt og sart og vakurt. Tú fært teg nóg illa at trúgva, at deyðilig menniskju kunnu yrkja og orða so vakurt; fólk, sum hoyra hetta ella lesa kunnu ikki annað enn lata seg taka av fótum kenslu liga eitt andarhald, tí hetta er so avbera for ovskt. Hvussu kunnu hesi fólk vita so neyvt, hvat ið bilgist innan í okkum og raka so væl okkara inn astu kenslustreingir og faa teir at skelva so eymt? Nú í hesum sælu summ arløtum kykna nakrar av hesum kenslum uppaftur eins og nátturan aftur vaknar og við sinum fjálg grøna liti breiðir um seg við lýkku um landið Hetta eru dimmiorð, orð. sum fáa lív og innihald um dimmið. Hesi orð kunnu taka teg av fótum og geva tær innihald í ein annan heim, ein heim, sum ikki er av hesum heimi, og sigur tú nakað, er tað brot úr foroyskum lyrikki, tí eðr- vísi fært tú ikki sagt tað Svenskur maður spurdi meg, um førovingar hava heitar keldur. Hvat skal ein fuglfirðingur svara aftur? Skal nakar svara ja, so er tað hann. Og tó, tað kann hann kortini ikki. Í okkara hugaheimi er tað ikki sjálv keldan, tann teskandi áarlekurin á hell uni undir Eiðinum, sum bindur huga okkara, men tað er tann mentan, tað liv, tann fólkatrugv. sum loðar uppi við henda søgu ríka stað. Náttúrufreðing- urin sigur, at keldan er ein formil, CO2, og aðrir frødi menn kalla kelduna eitt av teimum sonevndu »ele Varmakelda er annað og meira enn ein litið ella kanska einki sigandi formil. Hon er liv hon er sjálvt lívið. Varma kelda kundi fyri tað eins mentunum« væl verid ein steinur i haganum ella eitthvert annað. Hon er fólkið, fólk sins hugsan, siðir, mentan. Staðið her á hesi helluni undir Eiðinum er karmurin um hendan partin av fólksins nátturu og hugsan, men slyggjutu tað, ið hevur týdning, er tað lív, ið nerdist og rerd- ist kring kelduna. Tað var sjálvt lívið, ið veldi upp úr ———iie kelduni og fann góð gróðrarlikindi í fólkinum Fólkið og náttúran var eitt, fólkið var ein partur av náttúruni og náttúran var ein partur av fólki num. Her nørdist sjálvur livsneistin Higar leitaði fólk sær at vinna sær heilsubót, tey leitaðu út um bygdargarð arnar, ut um alt sun bant hugin til henda for lekidómur lá í keld mi á Joansøku Og tey itjadu kl { ø Mir h I ø ið it tá indrias t ? t næ I im ho rn gu hvør yrkisdagur ba tt tykkar stré pg stinr tað sløkti hungursbrand. g tykkar nka sinni tað bygdi hetta land Hans Andrias hevur eis ini eina yrking um Varma keldu, sum hann yrkti í 1922. Har malar hann við fáum, vekrum og sera kensluligum orðum eina summarmynd, ið er sum høgd í krystall, og sum sigur meira enn mangir lit- fagrir målningar og mangar tjukkar bøkur A Varmakeldueidi um dimmiå brunnu bål Um alt tad, sum vit i dag kunnu siga, var teirra mentan, men sum hjá teimum var ein sjálvsagd- ur lutur, Andrias sigur Hans Har kendist hogt at lofti og langt á óndskapsmið tey tóku uppí lógvan og drukku heilsubót Eg fari at enda hesar fá- tæksligu reglur við næst- seinasta erindi av nevndu yrking. Hon sigur so ómetaliga nógv og ber so nógv í sær av livsvisdomi sagt á em so fyndugan 3 hátt, at tað er bara Har ann