hósdagur 27. juli 1989síða 2

tíðindablaðið Ábyrgdarblaðstjóri Jan Múller Fyritaksstjóri Kristjan Dahí Postadressa: Postsmoga 76 110 Tórshavn Blaðfólk Høgni Djurhuus Utgevari — P/f Sosialurin Bústaður Argjavegur 26 Olavsøkan — nakad at savnast um FYRI HVØRT år sum gong- ur, tykist mongdin av stevn- um, itrottartiltøkum og und- irhaldi av ymsum slagi at vaksa. Um ólavsskumundið fara fólk so smátt at troytt- ast av øllum, sum er »at fara til«. Oman á øll hesi tilboð, sum floyma inn yvir fólk alt summarið, kemur so Ólav- sekan. OLAVSØKAN er nakað fyri seg — tað skerst ikki burtur. Hóast oll tey tilboð, sum eru nevnd omanfyri, so troytt ast vit ikki av Olavsøkuni, ti hon, sum nevnt, er nakað heilt fyri seg. Hvat er tað so, sum ger Olavsøkuna til nak að heilt sermerkt? Hetta er ikki so heilt einfalt at svara, men tað hevur nakað at gera við tann felagsskap vit oll í Føroyum kenna okkum at hoyra til, hóast vit eru ósamd í so mongum. VIT ERU um hålvthundrad túsund sálir her á landi. Kortini hava vit ikki minni enn sjey politiskar flokkar, eini tiggju ymiskar trúar- flokkar og ein hóp av ymisk- um áhugabólkum, sum berj- ast av øllum alvi fyri hvor sínum áhugamálum. Hetta er myndin av eini spjaddari tjóð — eini tjóð, ið kann tykj- ast í stríði við seg sjálva og tað er jú ikki hugaligt at hugsa sær. HENDA MYNDIN er heldur ikki heilt bein. Olavsøkan er eitt gott dømi. Olavsøkan hevur røtur langt aftur í tíð-- ina og hon hevur savnað for- oyingar til gamans og álvara í eini sjey hundrað ár — minst. Tá hetta hevur kunn- að borið til — tá Olavsøkan meira enn nakrantíð áður savnar fólk úr øllum landi- num, so kann hetta bert vera eitt prógv um, at nakað er at savnast um. Ljósmyndar: Kalmar Lindenskov Randi Jacobsen Tórfinn Smith Uppseting P/f Sosiskurin Prent P'4 Pressan 1981 ÓLAVSOKAN er tað livandi prógvið um, at vit foroying- ar, so Osamdir vit eru polit- iskt, átrúnaðarliga og bú- skaparliga, tó eru samdir um nøkur grundleggjandi virði. HESI VIRÐI eru okkara felags mentan — hetta, at vit hava eina felags søgu, eitt felags mál og eitt land, sum vit oll eru góð við — ein felags gud, sum vit trúgva á, hóast ymsar meiningar um leiðina til sælu. SAMANUMTIKIÐ kunnu vit tala um ein felags sida- og mentanararv, sum er borin frá ætt til ætt gjøgnum øldir. Hetta er ein arvur, sum vit hava røkt væl við hvort og væl við hvort, minni ongantíð hava vit slept hon- um. Hesin arvur er stórur og men fjølbroyttur. Hann goymir nakað av tí dyggasta okkara fólk hevur skapað, kvæðini, og hann fevnir um ta náttúru, landið og havið, sum okkara forfedrar røktu »vid hógv og góðum lag«. Á OLAVSØKU hava vit høvi til, mitt í øllum ti hurlivasa, sum eisini er eitt eyðkenni fyri hesa hátíð, at hugsa eitt sindur um, hetta vit hava til felags í ollum okkara ósemj- um. Vit eiga at spyrja okk- um sjálvi, hvussu vit umsita okkara felags mentunarliga og nåtturugivna arvagóðs. Hvørjar umstødur geva vit málinum og tí, sum gevur Telefon Argir 11820 Telefax 14720 málinum hold og merg. Ella við øðrum orðum: hvussu stendur til við barnaskúla- num, hvussu eru korini hjá skrivandi og skapandi lista- fólki, hvussu gongst við kvøding og dansi, hvussu rækta vit okkara gomlu landsmenn, sum hava stríðst eitt langt lív, hvers ar- beiði er ein grundin undir okkara vælferð? Hvussu býta vit landsins møguleikar og rikidømi millum landsins born? Eru tað ikki ov nógv, sum hava ov mikið og ov nógv, sum hava ov lítið? VIÐARI KUNDU vit spurt, hvussu vit rekja landið, sum hevur staðið so at siga Ospilt og ódálkað í øldir og hvussu røkja vit havið, sum vit oll skulu liva av? Nú kann hver svara í sínum lagið og eftir sínum lyndi og politisku sannføring. Vit fara at enda við at fegnast um, at tað hevur eydnast at varðveita sidin at halda Olavsøku í øld- ir. Hóast nógv ves og nógv- an hurlivasa er hon ein vøk ur og hugtakandi hátíð. Hon er ein livandi felagsskapur, sum vit eiga at vera góð við og fara væl um. Hon er ein afturvendndi áminning um, at vit hóast spjadd og ósamd eru ein tjóð og at hetta leggur eina ábyrgd á hvønn einstakan okkara við hógv og góðum lag at um- sita okkara mentunar- og siðaarv, samstundis sum vit eru undirløgd teimum broyt- ingarinnar lógum, sum eing- in tjóð sleppur undan. EIN FORTREYTIN fyri sum fólk og tjóð at yvirliva broyt- ingar, vit lítið og einki kunnu gera við, samstundis sum vit sjálvi gera átroðkandi samfelagsbreytingar, er, at vit røkja og fjálga um okk- ara siða- og mentunararv. Ein partur av hesum starvi er at gera Olavsøkuna til eina sámuliga og vakra há- tíð, so hon ikki bert verður til veitslu- og søluting. jd.