hósdagur 5. oktober 1989síða 10

Marjun svarar 16. september hevði Marjun Nielsen eina retn t Sosialinum, har hon fanst at vidurskiftunum å Føroya Barnaheimi. Tvey hava í Í síðan svarað Marjun, og tey svarini ger hon her sínar viðmerk- ingar til. Vit skulu gera vart vid, at Marjun er stødd uttanlands, og tíkoma viðmerkingar hennara ikki fyrr enn nú Aftursvar til S.N. lesur tú mitt til Petur Vónandi svar Eiriksson so tú fært eina homing av hvussu eg havi upplivað mina tid á Barnaheimi num. Sum eg svaradi Pet ur Eiriksson, so havi eg ikki arbeitt har, meðan tit hava búð har, so eg kann ikki uppá tað var tá Aðrenn eg fór í blødini við hesum viðbrekna evni svara hvussu hugsaði eg meg væl um Eg hugsaði serliga um tey fólkini, vóru upp- vaksin har. Ég veit, at fleiri av teimum eru væl við leiðsluna og fóru at verða stoytt av tí, eg segði og svara mær aftur. Eg hugsaði tó meira um tey, sum ikki vóru so væl við leiðsluna, hvussu tey fóru at taka tað. Tí ein kann ikki umganga at ríva upp í nekrum sárum. So tað er ikki ein lett avgerð at fara undir slíkt. Men eg noyð- ist at velja, at hyggja frameftir og tonkja uppá bernini og tey ungu, ið búgva har nú og tey bern sum og familjur, sum í fram tidini koma ut i trupui leikar Fu hevur rætt i, at leið ararnir altid hava verið fyrikomandi yvir fyri »gomlum« børnum, tá tey koma at vitja. Ti tey skulu sjálvandi fela seg væl komnan í sítt egna barna heim. Men hetta skal tó ikki ganga útyvir tey børn, ið búgva har nú. Ég havi fleiri ferðir upplivað, at bernini verða koyrd út úr sínum fyri at kamari, gestirnir skulu sleppa at sova har og tá egna haldi eg at gestablídni er ov stort Sjálvandi skulu tey, ið hava búð har fyrr. vera vælkomin á vitjan, men skótar, skúlaflokkar 0.0. haldi eg ikki er nekur grund fyri skulu búgva har. Um summarið líkist Barnaheimið einum gist- ingarhúsi og starvsfólkið hevur somu arbeiðsupp- gávu sum tey á einum gistingarhúsi. Tú sigur, at leiðararnir Aftursvar til Petur Eiriksson Tað gleðir meg at hovra, at tú hevur havt tað gott á Barnaheiminum. Tú ert heldur ikki tann einasti, ið sigur tað. Men tíverri eru tey fleiri, ið siga tað øvugta. Hesi rokni eg ikki við fara í bleðini og for- telja hvussu tey hava upp- liva tíðina á Barnaheimi- num, tí tað er altíð ringt at seta niður á tað staðið, ið hóast alt hevur verið eins heim Vísir eitt barn ónegd yvir okkurt. so far tað at vita frá fyrrverandi leið- aranum, at tað skal vera takksamt fyri at Barna- heimið hevur tikið tað til sín. Viðkomandi kann enn tá fara so langt sum at siga: >Heima hevði tú ikki havt tað so gott sum her«. Tey. sum búgva og hava búð har, hava lært, at tey skulu vera negd við tað, tey fáa og tí mótmæla tey ikki, hverki meðan tey búgva har ella tá tey eru vorðin vaksin. Tú sigur, at øll tey, sum búðu har samstundis sum tú, klára seg væl og eru nakrar arbeiðshetjur í dag. Tað at ein er ein ar- beiðshetja er ikki einstýð- andi við, at ein klárar seg væl. Men tú hevur rætt í, at tey eru nógv. ið hava klárað seg væl. Men eg trúgvi nú heldur, tað er teirra sterki vilji ikki at lata seg sláa út. men stremba frameftir, sum ger, at tey hava klárað seg. Eg havi ikki arbeitt á Barnaheiminum, meðan tú og S.N. hava búð har, so eg kann ikki siga hvussu steðan hevur verið har tá, annað enn at eg havi latið mær fortalt frá eru ósjálvseknir og næstravinarligir. Hesum kann eg ikki rætt í geva tær Frupulleikin er nevniliga tann, at hesa myndina hava tey av sær sjálvum og hetta ger at vera feil- frían og tí ikki tola nakran kritikk Eitt Barnaheim kann ongantíð koma at nøkta tann sama tørvin sum eini góð foreldur. Men fyri at gera tað so gott sum meguligt, skulu vit rætta teir skeivleikar, sum eru har nú og royna at menna Barnaheimið og loyva ný- hugsan framat sum til dømis heldur at hjálpa all- ari familjuni, so hon kem- ur at virka aftur, ístaðin fyri at syndra hesa sund- ur. Men áðrenn slíkt kann koma upp á tal, krevst, at leiðsla og starvsfólk fara at samarbeiða. tey halda seg Marjun Nielsen fyrrverandi starvs- og bú- fólki, at hon ikki var góð. Men eg veit hvussu steðan hevur verið har frá 85 og til í dag og tað er tað, eg havi valt at koma fram við. Tann stersti skelkur, eg nakrantíð havi fingið, var tá eg fyrstu ferð steig fót- in inn á Barnaheimið. Ein kaldur stovnur, sum mest av øllum líktist einum fangatippi. Nógv starvs- fólk, sum gingu og rudd- aðu, vaskaðu, gjørdu mat og valaðu um húsini. Bert nekur fá fólk vóru um bernini. Bernini og tey ungu gingu eisini fyri tað mesta og keddu seg. Royndu at bróta og oyði- leggja arbeiðið hjá starvs- fólkunum fyri at vísa á, at tey vóru ónegd og heldur vildu hava starvsfólkið til at vera um tey og taka sær av teimum. Hetta fekk starvsfólkið tó ikki loyvi til. Leiðararnir hildu og halda enn, at tað týdn- ingarmesta fyri eitt barn er, at heimið hjá tí er reint, at tey fáa nakað gott at eta og síggja nosslig út. Mítt arbeiði var at hjálpa bernunum við skúlatingum. Eitt spenn- andi arbeiði og har eg slapp at avgera alt sjálv, sum hevði við skúlan hjá børnunum at gera. Hetta var eisini orsekin til at eg helt út í 2 ár. Leiðarin vísti ongan áhuga fyri hvussu tað gekst bernu- num. Tað gjørdist mær skjótt greitt, at her á staðnum vóru tað bert nekur fá, ið høvdu nakað at siga. Rest- in skuldi bert tiga og til- passa seg. Ein royndi at gera um seg, men tað bar ikki til, so hon fór í annað starv. Eg tonkti = nógv yvir hesa ringu steðu, Barnaheimið var í og vón- aði at nýggj fólk fóru at koma inn, sum hættaðu sær undir at royna at broyta steðuna. Hetta hendi tíbetur. Nøkur fólk komu og fingu eisini broytt eitt sindur. Men tá leiðslan sá, at hesi ikki vildu tilpassa seg og lýða boðum frá teimum, vildu tey av við hesi fólk og tað eydnaðist. Tað var ein syrgilig sjón at síggja hesi fólk fara Stutt eftir fór eg niður at lesa, men kom í summarferiuni bæði í 88 og 89 á Barnaheimið at ar- beiða. Nú var mín upp gáva ein onnur. Hetta innibar, at eg skuldi ar- beiða saman við virkandi varaleiðara. Leiðslan visti, at eg stuðlaði teim- um, ið farin vóru, so tey vóru eitt sindur bangin fyri mær. Og tá eg ikki vildi tilpassa meg og fjala at eg helt nakað vera galið og enntá hevði tann frek- Nr. 114 leika at seta meg upp ímóti varaleiðaranum, tí hon helt eg spilti bernini, tí eg tá eg legði tey at sova lá í seingini hjá teim- um og las segu og tosaði við tey. Slíkt hevdu vit ikki tíð til. Tað var nokk at siga góða nátt og fara út. Slíka kærleiksleysa áskoðan kundi eg ikki góð- taka og tá eg vísti á at hini gjørdu tað sama og hon fann útav at tað var so, var tað so stórt eitt niður- lag fyri hana, so hon og leiðarin blivu samd um, at tað var best at sleppa sær av við meg. So eg fór úr arbeiði 14 dagar áðrenn ta avtalaðu tíðina. Tú sigur, at trupulleikar- nir eru komnir, síðan pedagogarir komu á Barnaheimið. Tað er ikki heilt rætt. Teir eru komnir fram í ljósmála aftan á at pedagogarnir eru komnir á Barnaheimið. Leiðarin er ógvuliga »konflikt- sky«, so hann hevur feiða allar trupulleikarnar av borðinum og heldur so at teir hverva. Men teir hava ístaðin upphopað seg og tí eru teir so stórir í dag. Tú sigur eisini, at eingin pedagogur skal fortelja tær, hvussu tú skalt upp- ala tín bern. Tú sum nógv onnur hava misskilt hvat uppgávan hjá einum peda- gogi er. Tað er og hevur ongantíð verið uppgávan hjá einum pedagogi at for- telja foreldrum hvussu tey skulu uppala síni børn. Men Petur Eiriks- son, um tú letur tíni bern vaksa upp undir slíkum umsteðum, sum bernini á Barnaheiminum hava, so voni eg fyri tina egnu og tíni børns sek, at ein peda- gogur kemur tær til hjálp- ar og vísir tær á tydningin av eini góðari uppaling. Tú hevur rætt í, at leið- arin er ein smílandi og fyrikomandi persónur. Men hetta kvalifiserar 5. oktober 1989 hann ikki til eitt leiðaraar beiði. Ein leiðari, sum let- ur seg stýra av fyrrv leiðaranum og ger tað sum hann vil hava hann at gera og sum ikki lurtar eftir hinum starvsfólki- num, er ikki egnaður til starvið. Tað ljóðar á tær sum eg havi fingið len mína úr lummanum á leiðaranum og at eg skal vera nøgd, ti hann hevur hjålpt mær Soleidis føli eg tibetur ikki. Eg skyldi ikki leid- aranum nakað. Eg havi væl og virðiliga arbeitt fyri mína len. Tú hevur rætt í, at eg ikki fái arbeiði á Barna- heiminum meðan núver- andi leiðsla og nevnd sita Men eg rokni tó við at aðrir stovnar taka ímóti mær. Tíbetur eru tey fleiri, ið duga at síggja kritikk sum nakað posi- tivt. Men skal eg velja ímill- um at góðtaka steðuna, sum hon er og varðveita arbeiði ella mótmæla óskilinum á Barnaheimi- num og ikki fáa arbeiði aftur í Feroyum, so velji eg heldur tað seinna. Tí virðingin fyri mær sjálv- ari og eðrum er sterri enn so, at eg kann góðtaka slíkt óskil. So velji eg heldur at búgva í útlegd við eini reinari samvitsku og »æruni í behold«. Fyri tær eri eg ein skammplettur. Onnur rósa mær. Men hvat eg so enn eri í tínum eygum, so vil eg stríðast fyri at fáa broytt steðuna á Barna- heiminum, sjálvt um mót- steðan kanska verður hørd. Men Petur Eiriksson, eg vil bidja teg um eitt. Få tær arbeidi å Barnaheimi- num i eitt år. Tu kanst ikki bert við at vitja har => |