leygardagur 9. desember 1989síða 12

Síða 12 tiðindablaðið SOSialurin Nr. 142 - 9. desember 1989 Nr. 142 — 9. desember 1989 tjðindablaðið | Síða 13 Ver vælkomið, Harrans Sum ber fagnaðarboð Jolanått, Varð Vælkomið nýár! fagnum tær! Jólastjórnur á bandi Nil klokkustreingin skalt — — |— — — om — —2 UD UDE > 0 KANTUR ÅT FALDA VM Hvenn dag eru jólini eitt sindur nærri, og í morgin er longu 2. sunnudagur í tú nýta revtt og grent advent, sum tu sært á kartonpappir til jólarósur adventskransinum hjá Nissudansur okkum … Dugir tu at syngja ad ur dømi um jolapynt til hevundanum Leo Tolstoj um jólatræ band; og eina vattkulu til at festa í endan á streingi ventssálmin »Ver væl húsið, sum tú sjålv/ur Segan tykist tær = nur komið Harrans år«? Á kanst gera. Eitt gott hug- kanska ikki líka jólalig Klipp so nógvar blómur næstu síðu hava vit tikið skot er at vera fleiri um at sum føroyskar jólasegur: um tær lystir. Tú skalt nekur orð burtur úr fyrsta = gera pyntið. So kann ein men tú mást minnast til. erindi. So royn teg nú! av tykkum lesa eina jóla at í Russlandi verður ikki Sálmurin hevur 4 erindi, søgu, meðan hini klippa gjert líka nógv burtur úr klippa tvær í senn, soleiðis at tær verða akkurát e líma nú blómurnar á og summi plaga at syngja og líma. T.d. jólaseguna jólunum sum her. Nógva eitt erindi hvenn sunnu- hjá okkum í dag. Hon er = staðni í Russlandi hava jól dag í advent úr Russlandi, og er skriv ikki verið hildin síðani Í miðteigunum eru nek að av tí kenda russiska rit revolutiónina í 1917 JÓLAFYRIBRIGDI bandið, soleiðis at bandið kemur at vera mitt um tvær blómur. Somu tekningini. Nú skalt tú leiðis skalt tú klippa og klippa helvtina niður í líma bleðini. Í endan av gjøgnum tað eina stykkið bandinum skal nú vatt meðan tú upp á sama hátt 30 er strong > skalt klippa upp í gjøgn kann — um hitt stykkið Set nå AAN 0% heingjast upp, tå ið lími S ål | stykkini saman, og so er på på eet | leges dg JOLAHALD Í ØDRUM LONDUM Fin sålmur er ein yrking | pynta tað við t.d. smáum við gudiligum innihaldi I hjørtum og kramarhusum ætlad at vera sungin = | og seta eina hvíta stjørnu sambandi við td. guds ] ovast á træið Póland Kirkjuni hava tey gjørt hver sítt tar brev. og tænastur og lestur Pak nu pappirid og legg Ymiskt er, hvussu sålm at sangurin kundi verða sitt upp, greiðir frå: »Tad | tað saman fleiri ferðir, so ar vórðu til. Summir hava nýttur sama dag til hå- var jólamorgun, og rím leiðis at tað kemur at líkj fólkaligan uppruna, messuna í kirkju síni frost sást á trøunum | ast eini harmoniku. Tekna meðan aðrir t.d. eru skriv Fyrstu ferð, sálmurin varð Kirkjan var stún stappað Fu skalt nýta grønt nú eina nissu á, sum víst á aðir av prestum. Vit skulu framførdur, sungu teir av fólki. Tá ið Grundtvig pappír til jólatræið og tekningini, og klipp hana her greiða frá uppruna- báðir tenor og bas, meðan fór á prædikustólin, hevði pappir til nissuringin, út. Tú skalt klippa í gjøgn helst blátt á báðum síð num til tveir vælkendar prestur sjálvur spældi hann eitt bjart brá vvir um øll legini og endiliga jólasálmar undir uppá gittara. Orglið ásjón síni. Hann endaði um. i ansa eftir, at tú ikki klipp „Gleðilig jól< er tann í kirkjuni var nevniliga í prædikuna við at lesa Falda pappstykkið hak ir hondina av nissuni, ti mest sungni jólasálmurin ólagi nýggju yrking sína upp. aðum 15X15 cm til stedd annars verður ringt hjá í heiminum. Presturin Jo »Vælkomnir i sky Guds og tá strálaði hann sum ar. Klipp tvey jolatrø nissuni at hanga saman seph Mohr ur Eysturríki einglar små« er skrivaður ein sóla. Yrkingin varð burtur ur, sum vist å Best er, um tú klippir skrivaði í ISIS orðini og av Grundtvig jólanátt í fyrstu ferð givin út í 1830 tvær nissureðir, sum tú at 199 »r } } im Y . bað vinmann sín, læraran 1824. Eitt av fólkunum og tvey ár seinni setti enda skal líma saman, Franz Gruber, gera lag til sum vóru í kirkju, tá kenda sálmatónaskaldið soleiðis at nissurnar E g Presturin ynskti nevniliga Grundtvig las nåttarverk V.P. Berggren, lag til dansa i klingur “ ke] “ rr - a høvdu ráð at koyra við sín egna son, sum var vorð hóp a k og at enda ch bjóðaði báður 5 inn ongantiåd af £ kk rnas Adjevitch — tann gamli skósmiðurin rn BF SN AIR bom Abu to ne RT Adjevitch legði til merk beint áðrenn teir nýggju i at arbeiða. So gjerdi g I fekk Tá ið Sureplak É FF t £ g is, hvussu tunt konan var skógvarnir vóru lidnir hann sær aftur ein temunn teimum ein temunn É ur ru f é 5 g Einaferð var ein gamal, fá framman fyri ovnin at lesa koma niður til tín. Adje Men hatta var sjálvsagt kroppin aftur. Aftan á fekk ílatin Hann hugsaði Hann var eitt sindur ring og fór at hugsa um at gera býtti ta eina ta breyð djevitct eg fra sk Ni kava tækur skósmiður sum i tí einastu bókini, hann vitch bert ein dreymur« Adjevitch honum te »Mariu hevði óivað dámað ur um at lata teir av hond sær nátturða. Í sama við bitan millur í øll. S f n rf Eg var hjá ta øjgruråe búði í einum kjallara. Í átti. Hendan bókin var Skósmiðurin $prakk upp Hann fór upp og gjørdi munn og ein bita av grov at eg gav hesi konuni um, men hann så, at hetta fangi hoyrdi hann ljóðið av = segði drongurin: >Tað var na ferð at lesa um, tá ið aman við i K stovuni var bert eittans Bíblian hjá konuni, og i úr seingini og svaraði sær ein sterkan, myrkan um breyði. Hin gamli mað bundnaturruklæðið:- barnið trongdi til teir; tí fótum, sum skundaðu sær ikki rætt av mær at stjala lesus ferðaðist kring Gal barninum. Eg ær vindeyga, og tað sat so henni las hann um, tå ið »Harri, nær fert tú at temunn, soleiðis sum russ urin takkaði og strekti lítlum barni. Skógvarnir Hann fór yvir í kistuna setti Adjevitch seg á bonk framvið. og hann hoyrdi súrepli frá tær, men eg va leu. Og af gsaði ha kveld 2 5 Surepla høgt, at skósmiðurin bert Jesus ferðaðist kring Gali koma?“ arum líka teir. Í ti hann var = hendurnar fram móti eldi hjá tí lítla vóru holutir, og har hann goymdi ieir fáu in og gjørdi teir lidnar eftir eisini uppøstar, vreidar so svangur. Ég fari „Um hann bert hevdi tosað mk sá feturnar á teimum fólk- = leu og tosaði við fólk. Eitt Men ikki hoyrdist eitt liðugur at fáa sær morgun- num at fáa hita i tær. Eina tað græt, so kalt var tað ognarlutir, hann átti, og eini lítlari letu reddir. Hann fór út i durin = gjalda tær fyri tað, so við meg. so hevði eg verið um, sum komu framvið kveldið segði hann við seg kis aftur í stovuni; alt var — mat. hoyrdi hann harðliga letu seinni fór hann út Adjevitch fór út í durin fann bundnaturruklæðið Drongurin frøddi seg um og sá ein drong koma renn skjótt sum eg fari at vinna betur ferur fyri gjør Kona hansara og einasta sjálvan: »Hevdi eg bert kvirt, og skósmiðurin helt, trampan úti á gongubreyt- aftur, og Adjevitch fór at bjóða konuni og barni- fram, sum konan heyði átt, tann vakra, káta litin á andi og beint aftan á hon nakran pening“ rætt barnið vóru bæði deyð, og fingið høvi at sæd hann, so = at hann mundi hava ini. Hann hugdi út gjøgn- undir at beta skógvar num innar í hitan at verma og fekk henni tað. Hann teimum nýggju skónum um kom Súreplakonan Og Súreplakonan svar Knappliga sást ein ljós t hann var noyddur at ar- hevði eg verið betur førur droymt um vindeygað og sá fetur- Hann arbeiddi dúgliga seg. Konan fór at greiða fann eisini einar fínar, lítl Hann dansaði runt og sum hevði eina bud yviri á aði: »Tær nýtist ikki at slæma í tí lítlu ( S beiða hart fyri at vinna sær = fyri at gjørt rætt« Næsta morgun, tá ið nar å ti gamla manninum, líka til á degurða. Tá frá at maður hennara var ar, reyðar skógvar fram gleddist um skógvarnar. horninum. Hon var egiliga gjalda fyri tað. Ég átti Adjevitch hoyrdi eina redd kærleika tínum. Alt tað, tú nóg mikið til húsaleigu, Sama kveldið, tá ið tann hann vaknaði, kom røddin sum skumpaði kava. hoyrdi hann eitt barn gráta hermaður. og at hann var Teir vóru um at vera lidnir, »Eg fari at verða so heitur ill og rópti: >Ég fari at taka sjálv at havt givið tær eitt = siga: >Ég havi jú verið hjá gjerdi fyri hesi menniskju brenni og eitt sindur at eta. = gamli maðurin var farin til honum aftur til hugs. og Adjevitch skilti, at hesin og hugdi út gjøgnum vind- vorðin fluttur til ein annan bert nakrir fáir stingir um feturnar í teimum teg við mær á politisteð- súrepli, tá ið tú bað meg tær í dag. Adievitch« gjørdi tú eisini fyri meg: Allan dagin hevði hann úr songar, hoyrdi hann navn hann segði við seg sjálvan: gamli maðurin mundi vera eygad. Hann så feturnar á bý. Nú noyddust hon og vantaðu i, og so høvdu teir = nýggju skónum“ ina, tað fari eg!« um tað; men eg visti ikki Adjevitch sprakk á fetur at gera við at beta skógv- sítt verða kallað av eini »Å, sum tað hevði verið gjøgnumfrystur; tí fór eini konu, sum kom fram- barnið at ganga ta longu akkurát ta rettu steddina Beint sum tey vóru farin Drongurin svaraði: »So av, at tu var so svangur« og svaraði: »Harri, nær var Tytt eftir Leo Tolst ar, men um kveldarnar mildari redd, sum helt undursamt, um Harrin hann út í durin at bjóða við og beint aftanfyri leiðin haðar. tí tev áttu so til tann lítla dreingin. settist Adjevitch aftur at mást tú fáa fatur á mær Nú fór Adjevitch at tosa tu her? Eg havi havt úr at 6. partur av »Mit skat dámdi honum at seta seg fram: >Í morgin fari eg at hevði komið niður til min. honum innar at fáa hita í sóust føturnar hjá einum lítið av peningi, at tey ikki Adjevitch hugsaði um arbeiða Hann bøtti um ein fyrst. við dreingin, og hesin lov- gjert við arbeiði minum. s kammer