týsdagur 12. desember 1989síða 15

Síða 16 Mia ger upp Málið er lætt og sjálvsagt og vísir, hvussu væl tað ber til á foroyskum, hóast mong halda tað vera so knortlut sum eg 85 veit ikki hvat, skrivar Sonja Sorensen m.a. í ummæli sínum av ungdómsbókini »I stnputart trovggju«. hevur hug Nå, best er at hatta ummælið fyri fyrst giovn hugsi eg, og tad geri eg elsini at eg lesi hana av eins ystum ut 1 eitt tí bókin er so góð og longu lagin eftir passi eg mær egir at lesa aðru bókina lana, eg skal ummæla Hesar báðar bøkur eru tær fyrstu í rødini UNG yá Bókadeild Ferova æraralelag og væl er valt Ikki ti at perman er ser liga spennandi De våur grønur htur við eini daprari mynd. Tú sært tað, tá ið tú hevur lisið bókina: Tað er Mia, sum stendur har aftantyri og mamman og påpin fremst fyrstu síðurnar Tær bókini »Ilt er at vita« eru eisini nakað OKSUL ar »g r helt hetta ver t] eg hei etta vera ettt løg ið skri r at velja tá ið tú skuldi skriva fyri ungfólki, men hesin inn gangur var ein lýsing av gentuni Miu og einum ser ligum fyribrigdi í hennara hugaheimi kráka, sum fylgir henni og & jagstrar hana, tå id Fin svørt hon — Situr tå einsamøll her? segði hann, og steðgaði frammanfyri mær. Hvat bagir? Eg havi ongantíð hoyrt ein lærara spyrja soleiðis fyrr, so tað tók um meg um hjartað. Eg hugdi upp á hann. Hann var hegur. — Troyggjan hjá mær er ov stutt, svaraði eg. ; heim at skifta klædir. meg leingi. hevur KUNI gjørt okkurt, sum IKKI er so pent Jrådliga skiftir temn ngurin, gentan Mia fer at siga frá bæði um eitt og innad heima hjá teimun onkt Hennara frá søguhåttur hevur 1 nur ) og ål 1 Hesin 1Søgut tur er eisini springandi ert hana bædi vid eygum og vid hjá hinum. Tú kenslu av, at på let høvundurin inn og út úr Miu alla tidina, serliga í teirri seinnu bókini. Hetta ger kenslan av Miu við at hvert men n kåmast eitt sindur 1n av henni er IV f rættiliga fjølbrovtt 3 byrjar framtíðini soleiðis at skilja, at Mia situr og ruddar upp í for tidini, til | — Troyggjan hjá tær .. jút, sum skilti hann einki. | — Eg eri í henni undir jakkanum, greiddi | eg frá. Hon fjalir ikki alt, sum hon skal fjala. | Eina letu hugsaði hann, og eyguni smilt- | ust. So segði hann: Ert tú keld, kanst tú fara ? segði han og sá So blidliga hevði eingin lærari tosad við — Eg eri ikki keld, segði eg. Serliga ikki, um eg kann siga, sum Diogenes segði við keisaran Alexander: Ger so væl og flyt teg, so sólin fær skinið á meg. sum hon sjálv tekur Hvat skal fara burtur, og hvat skal govmast? Jú ep r tt i oOmå p K t hed « ep il il t 3 t r n t M t pp ortidini P f ið t I 1 oyggjuna III Mia ger av at arnar og lesa ten ru nøkur år grunar okkurt álvarsamt er hent síðani síðst (síðani hina bókina), men nú leypur Mia aftur út í lívið við líka stórari sjarmu sum fyrr Vill er hon og ómegulig og dugir væl at bíta frá sær tá ið ikki alt er vildar henni til Nú stendur uttaná bók ni, at hon væl kann lesast I en sjá vsteðug bók og tað kann hon væl, men nor verður meira he 1 kapad, um tu fyrst lesur | at v tit eru 3 Ívsir 1 en t j pr Ler Y hovra hvussu gst vid henni og Jens hann Sur KOYFdI ta lukk motorsukklu Le tann kúllin, sur hevði »lånt« motorsukkl una, um Petur og Lenu Har hendir mangt og hvat samstundis sum høvudsevnid í bókini lid upp Men vit di verður bygt Evnið er deyðin Skulu lesa rættiliga nógv, fyrr enn tað avdukast Mamma Miu er sjúk. deyðasjúk. Men ikki vil hon, at hini skulu vita tað: hon vil ikki, at fólk skulu ganga og sýna henni sam- kenslu alla tíðina, hon vil, at alt skal vera sum vant sum longst. YUDNUVGa, ur I nst K tí r nju SØøre? n Ki 4 í Kl ' Får i 3 % pælið. sun 1 påpin spæla: at alt 40 plagar Mia er fimtan ár og hex ur é€ina Systir sum ér Knapt trettan og ein ellivu ara r og tiga og spæla, at tey ikki skulu táa frænir av hesum ræðu liga 1 2 gamian belgja, fyri teimum må hon sum er komið inn teirra tilveru Vit fylgja Miu gjøgnum allan veturin henda :trævna vetur vid tøgn og innibyrgdari sorg. Lýsing av Miu, tá } hevur hovrt er einastandandi, hon beint samreðuna, og lukkutid hjá henni (og hjá nær) er eitt fólk, sum hon kann tosa við, so hon ikki gerst púra er í høvdinum Fad er ein vikarur. sum ey hava í kristni í skúla num. Lýsingin av vinar lagnum millum er Hetta forbodna og gamli næmingur hansara. teirra hugvekjandi eitt ein ung- fimtan indur ur lærari ara setur sín dám á bókina Eitt sárt evni at skriva Høv- undurin heldur fast i Miu nokk so leingi, men so tyk- ist ir dey di og Sorg hon at missa tamar- haldid eitt sindur og vevur Í striputai troyggju kann lesast sum sjålvstødug bók, men verður meira heilskapað um tú hevur lisið fyrru bókina It er at vita hon Nr. 143 - 12. desember 1989 Pappirslepin fekk meg i gott lag, og eg balladi hann um fremstafingur og koyrdi eitt gummiband um. Vit skuldu hava Dúgvuna i samtíðarkunn- ing. Hon eitur veruliga Due, hóast Høg hevði hóskað betur, tí hon heldur sítt arbeiði vera at taka okkum á bóli. Hon situr við lærara- pultin og undirvísir, samstundis sum hon ansar væl eftir okkum, og sum ein heykur tekur hon okkum, tá ið hon heldur, at vit hugsa um annað enn samtíðarkunning. Tað gera vit sjálvandi alla tíðina, men vit látast bara, sum fylgja vit við. Eitt sindur av tímanum var farið, tá ið hon mundi fingið ein setning í rangastrúpan, hugdi yvir á meg og segði: Hvat hevur tú um fingurin, Mia? Ein pappirslepa, svaraði eg. Hvat lepa? Ein bótarlepa. Eg fann uppá orðið í somu eg til roynd. skræddur úr ill kunning. ymiskt annað upp í (sum kortini vigjørt fyrr í bókini), sum tykist óvið- er komandi í hesum saman- hangi, nemur við politisk ar/ísamfelagsligar = spurn ingar á ein eitt sindur til gjørdan hátt. men tað er kanska við vilja til at upp loysa tað tunga álvarsem- ið, sum myndar Miu, eftir at hon hevur hoyrt sam- røduna, sum hon ikki skuldi hoyra Og so hetta, at hon fær ringa samvitsku, um hon stuttleikar okkurt kveldið. Spurningurin er, um hon kann stuttleika sær við góðari samvitsku, sær tá ið standurin er soleiðis við hús. V Bókin er væl og hvat er so hugnaligt at sum gott føroyskt mál? (hatta var tann sálar- týdd, lesa frødiligi inngangurin, hevði Mia sagt, tí pápi hennara er sálarfreð- froðingur), men hjá mær er eitt sindur øvugt at lesa øvugtan setningsbygning so ofta sum i hesum bók- um. Serliga tá ið tað er beinleiðis tala og serliga, — Takk fyri, segði eg. Eg kann binda hann um ein annan fingur. Øll hini flentu, men Dúgvan skrivaði eina viðmerking í protokoll- ina. Seinni las eg hana. ; Marianna svarar illa aftur í kunningar tímanum. M. Due. Har stóð ikki, at Dúgvan hevði sett ein naskan spurning. Tú hevur ikki nógv frælsi, hugsaði eg. Troyggjan skal ikki vera ov stutt, og tú mást ikki hava ein pappírslepa um fremstafingur, tá ið tú hevur samtíðar- Hvørki mamma ella pápi fóru at ivast í, at eg hevði svarað illa aftur í skúlanum, og tí var einki at gera við viðmerkingina. letu, bert at arga hana. Hvat er ein bótarlepi? spurdi hon, sum var Ein bótarlepi er ein lepi, har okkurt gott stendur skrivað á. Best er, um hann er álmanakkanum hjá einum konufólki. Síðani ballar tú hann um fremsta- fingur og bindur um. — Eg skal geva tær bótarlepa, segði Dúgvan tá ið tað eru ungfólk, ið tala. Eg hugsi bert um orðið ikki, til demis á s 122 Fu manst hava drukkið okkurt, tú toldi ikki, men Annars er málið lætt og sjálvsagt og vísir, hvussu væl tað ber til á feroyskum, halda hóast tað vera knortlut sum eg veit ikki hvat mong so Summastaðni er eitt sindur fløkjaligt, av ti at beinleiðis tala byrjar mitt beint yvir í tankarnar hjá Miu, og tú einum broti síðani verður farið veitst ikki, um hon sigur hetta eisini. ella hon hugs ar tað VI Ég hugsi: Man hatta vera eitt sindur torskilt hjá ungum at lesa, og hesin Spurningur leiðir beint yvir Munnu ungfólk lesa ummæli av ungdómsbókum í bleðu- num Ni hvønn skrivi eg til beint nu? 1 ein annan 9