leygardagur 16. desember 1989síða 12

Síða 12 tiðindablaðið Nr. 145 16. desember 1989 Nr. 145 16. desember 1989 uó:ndablaðuð Ger eina Kurv, sum vist á ekningt Nýtt eitt pappír, sum er Vá kurvin er liðug. límar 1) Legg eitt langt pappír Kurv mel saman (uml. 3 cm. breitt NI 1ONK dá hana og klipp tað út, sum vist á Innleiðing tekningini fr [ Nu er stundin skjótt kom 2) Brett pappirinum út i } Pad ØNN in at keypa sær jolatræ, so aftur og hála tað út, so tað | | / rr N i dag fara vit at gera pynt Kurvin er sera lett at Slesvig-Holstein, sum verður ein long keta. Tú L - 4 / < — V | í <>—> } til jólatræið. Blóman og gera. hóast tað kanska hevði valt reytt, hvitt og kanst líma fleiri ketur | | Í „ - ØL R | ketan eru gamalt jólatræs ær tri It út á tekningu blátt at umboða seg saman, soleiðis at ketan Í | ZUN / A 2 1 1 Í Í de „á N pynt frå 1800-talinum; og num. Tú kanst fylla hana Nú er longu triði sunnu rekkur fleiri ferðir rundan þ-- --- -| / & 0 fiskurin er pynt ur Po vid godgæti, ådrenn tu dagur i advent i morgin, um jólatræið | Í 3 SKK >> - - landi. Men ein fiskur á hongur hana á træid og vit hava tendrað trý | | mm S< i V bh jolatrænum hoskar ju eis Jolasøguna i dag hevur ljós í adventskransinum 1 j ini sera væl til eitt før H. C. Andersen skrivad i hjá okkum. I ár eru fjórði oyskt jólatræ! Eina kurv 1846. Um tað mundið kon sunnudagur í advent og hevur tú óivað roynt at sidurin við jolatrøum til jólaaftan á sama degi, so gjørt áður; men kanska Danmarkar úr Tysklandi nú er bert ein vika eftir til ikki hetta slagið, sum vit Fu fert kanska at leggja jólini koma vísa tær í dag; tí hesa til merkis, at ljósini á jóla Heilsan kanst tú gera uttan at trænum í seguni eru reyð nýta lím ella klistriband hvít og blá. Tad er tí at Bert honkin skal límast á segan gongur fyri seg i = | IN & Á ansa JOLAFYRIBRIGDI ; JÓLAHALD Í ØÐRUM LONDUM irmum ut di Á t aðruhverja Blómur Tr jan imot: tær Nil hesar blómurnar skalt (= ” Jólatræið heimini, ti forbød móti at eitt jólatræ sum miðdepil 2) tú nýta metalfoliu ella alu e Vesturtyskland fella granntrø byrjaðu at å jolum inum og brót miniumsfoliu X. | Sudurtysklandi og koma fyri i logunum. T.d Fyri at leggja dent å staknunum 1) Klipp blómubleðini við A Í adventstidini verða t ve ey k n folk i fa i ' é í Sveits høvdu tey fyri ein var ein lóg, at hver ein tann kristiliga týdningin .) stelki ut. Ger æðrar i blød / ninningardagar hildni ] er im Nik í i í um 500 árum síðan ein stakur borgari ikki hevði = við jólatrænum varð sermerktan sið: A hver) loyvi at fella meira enn fyrstani ein jólaeingil sett um ári áðrenn jólini settu eitt t part um jólini ur á toppin. Og træið kall handverkararnir eitt stórt = Vaktir vórðu eisini settar = aðu tey »Kristustræid« granntræ uppi í hand at ansa eftir viðarlundu Stundum varð ein storkur verkarasalinun Trett num settur i toppin; tå søgdu inda dagin eftir jolamors Igjøgnum 19. og 20. old tev, at storkurin hevdi un varð tað pyntað vid er jolatræid vorðið vanligt = verið við jolagåvunum lagavum, og bernini hjá í flestu kristnum londum Fad er ikki fyrr enn seinni, 1 at dansa Serliga vóru tað prestar at ein stjórna (sjálvandi Betlehemsstjørnan) er fingu low heysta vorðin vanligasti lutur at Í 16. eld vita vit he seta í toppin á jólatra n siður I komin il num duttu við ríkjan og brakan nógvum nýggjum skipum niður á jørdina. Greinarnar = tá ið eg fleyg til Eypta vórðu hegdar av. Tey sóu lands. Á skipinum vóru pura nakin, long og mjá út bærilig mastratre Eg Uti í skóginum stóð eitt sc vóru á strá. So settu tey langt íkring og við toppi so forargiligt! men tveir i voru næstan ikki at hugsi, at tað vóru tey. Te Vnd t R seg vid ð li træið så i ta vidu verð! r fóru og triðja vetur kenna af M« w luktadu av pp at. Luft var nos litið og snotilig ri i gt reidur millum greinar haran novddist at fara hesar drogu tev avstad ut 1, hevði kið pg iKring k ræið einki vita av nar, og tå ið vindur va rundan um tað. Á, vaksa ur skóginur verið nóg ein hópur av hægri vin Mid eftir var tað ei hevdi eg nikkað eins há vaksa, at verða stórur og Hvagar mundu tey fara? yvir um h av. Hvussu er fólki, bæði grann og fura langan stelk hægri, og árið ærsliga sum hini! gamal var tó tað einasta Hvat mundi fara at henda tað eginliga, hetta hav, og Men tað lítla granntræið eftir hetta var stelkurin Pad hevði ongan stutt frålika í hesi verð, hugsaði = við teimum? hverjum líkist tad?« ar so ótolið at vaksa. Tað = enn longri. Ti á einum | burtur úr sólini, træið Á våri, tá ið svalan og „Ja, hatta er so langrøk) hugsaði ikki um ta heitu granntræi ber altid til at fuglunum ella teimun Um heystið komu viðar storkurin kor spurdi ut at greiða frå'« segði sólina og ta frisku luftina síggja á talinum av liðum, reydligu skyggjunum, sum heggararnir altíð og feldu træið tev: „Vita tit ikki. storkurin, og so fór hann Tað legði einki í bónda sum tað hevur, hvussu á morgni og kveldi sigldu nekur av teimum størstu hvagar tey fóru? Møttu tit „Fegnast yvir ti ung- en hetta skilti granntræ ið. sum hvørki hevådi ró ella fagrastu dýrd og glans, Sum mær leingist! Hevå ósið, fre teg tin frisk folk børnini, sum gingu og små nógv år, tað hevur vaksið yvir tí trøunum Hetta hendi teimum ikki?« dóm!< segdu sólargeislar- ð ikki hvíld, men altid vildi burt sum hugsast kann! Vit tað bert verið jól! Nu eri eg ingd« skoginun runnar é irI mutlaðu, tå ið tey vóru úti »Å, hevði eg bert verið Var vetur, og kavin lá hvert árið, og tað unga Svalurnar vistu einki nir, »frø teg um tín friska Um jóltíðir vórðu tey ur Hesiungutreini,ogtey hava hugt inn gjøgnum hegur og fattur, eins og Men tað gleddist al ðu íkr ið og savnaðu jarðber ella eitt líka stórt træ sum glitrandi hvítur rundan granntræid, sum nú var Men storkurin sá hugs gróður og um unga ln heilt ungu treini feld, tre, vóru júst tey allarvak vindeyguni og sæð, at tey hini, sum vóru ferd burtur ikki Tað vak g vak kanska enn ikk Arnar hindber. Tíðum komu tey hini'« suffaði tað litla træ- , um, kom ofta ein hara leyp hampuilga væl vaksið, unarsamur ut, nikkadi við títt!a sum ofta enn ikki vóru líka = rastu, sluppu at hava verða plantað mitt í ti síðsta ár! A, hevði ég Vetur og summar var tað At fara hag k vid eini fullari krukku ella ið, »so hevdi eg kunnað andi og sprakk tvertur um skalv av hesum; ti tey hevdinum og segði: „Jú, Og vindurin kysti træið, høg sum ella høvdu sama greinarnar. Tey vóru legd heitu stovuni og pyntað bert ligið á vogninun grent Mvyrkagrønt stod hugaligt høvdu jarðber. sum drigin breitt greinar mínar so tað litla træid, a, tað var stóru, stásiligu trøini = tað haldi eg! Eg metti og døggin táraði um tað, ildur sum hetta granntræ- á vognar, og hestar drógu við teimum fagrastu longu! Hevåi eg bert verið í tað har. Folk, sum sóu tað Framhald