mikudagur 18. apríl 1990síða 14

Síða 14 Sjúrða Joensen lærara til áminningar ptur bygdunun yrðanfyri Tað ikki nógv veigg), eftir, nú áðrenn tók hin Alt síðan konan Alma doyði, fyri nøkrum árum síðani, hevur lívs- hann semasta neisti hansara verið minkandi; illa lá fyri hjá honum at fetta sær á aft- ur, við skerdum veingi, tí sum fá onnur hjún, høvdu Alma verid knytt at hvørjum eðrum, i vid og mót- burði. Alma drógst við ólekiliga sjúku, ið hon helst ikki hevði megnað at staðið so leingi ímóti, um Sjúrður ikki stóð henni við lið. Teirra mill- um var eitt samanhald at merkja, ið vermdi og lýsti upp teirra heim, ið var avbera gestfrítt og hjartarúmt at koma til. Tey vóru bæði gjáarfólk. Sjúrður Joensen varð føddur 6. august 1913. Vid Gjógv vaks hann upp til mans, og fekk hann har tann dygdar- førning i arv, ið henda søgurika bygd gevur sin- um børnum i uppfostr- an. Tilkomin fór hann til skips, og varð tað hans- ara starv í 9 ár. Hugin til bókina og alskin til móðurmálið, ið hann fekk við sær frá heimi og barnaskúla, vakti hans- ara kall til at fáa sær út- búgving, og tók hann læraraprógv í Havn í 1942. Aftan á tað, var hann í 2 ár lærari (vikar- ur) úti í Svínoy og síðan á Eiði í 1 ár. Eitt skifti var hann í heimbygdini, til hann hin 1. okt. 1946 varå settur lærari i Eldu- vík og Funningsfirði; hetta starv rekti hann í slek 17 ár, til hann hin 1. sept. 1963 flutti til Glyvrar, og við tann skúlan starvaðist hann síni seinastu læraraár. Út úr tí lítla, reyða skúlanum, „niðri á bakka< í Elduvík, ljóða ikki meira syngjandi barnareddir ikki tuska kvikir føtur long- ur, i kappleiki runt um skúlan. Men her verður steðgað á, tå ið ein vitjar heimbygdina, og tá ið í hugaheimi verður leitað aftur á steinarnar. Tað var her, ið fyrstu skyld- urnar byrjaðu, lívsins fyrsta, krúpandi hann og »åbyrgdarkensla«, ið lærari okkara, sum fáur, dugdi at fera líðandi á okkum, ið fyrr vóru sloppin at reika um, á be og i fjøru, frå snimmum morgni av. Tann lítla skúlastovan gjørdist skjótt eitt stað, har ið vit trivust og vóru fegin at metast. Skjótt vórðu eygu og oyru opin fyri tí nýggja og spennandi heimi, ið fyri okkum opn- aðist, í tí andaligu menn- ing, okkara góði lærari veitt frá sær. Hann gav okkum setning, ikki bert í bók og við blýanti, men eisini úr egnum barmi, býtti hann út av sínum fjølbroyttu gåvum, mangt id kom at royn- ast, seinni i livinum. Væl dåmdi honum at siga frå, og tad gjørdi hann å sin serstaka hátt, soleið- is at antin tað vóru gleði- ligar, ella syndarligar frásagnir, varð ein rivin við, av tí, ið líka væl sum nakar leikur, varð fert fram fyri okkum. Um barnadagarnar við Gjógv, tilburðir á landi og sjógvi, alt so mynda- klárt og væl lýst í orðum og keipum, at ikki hevði borið til at gloppið nekr- um ímillum. Tað skúla- barn, ið hevði fødingar- dag, slapp sjálvt at velja sær ta frásegn ella søgu, tí líkaði best. Tað kundi ganga »dramatiskt« fyri seg, tá ið tilgongdin í seguni, heilt fór avstað við lærara okkara — eitt nú tá ið soldáturin skuldi klintra upp í træið, har kellingin goymdi eldferið; træið tann rerformaði, langi kolovnurin, ið rakk upp ímóti loftinum, men tá ið ovnurin fór at riða og geva ljóð frá sær, plagdi lærarin at koma niður aftur á jerðina. Ella tá ið Gabbi skuldi hirða teir posabundnu bendurnar út í vatnið, so vóru tað tey fremstu borðini, ið fingu toyggið, soleiðis at blekkkrukk- urnar, ið stóðu niðri í ein- um útskornum holi, fremst á borðinum, lupu út á gólv, men tað vóru tey elstu í flokkinum skjót at beta um, og søg- an kundi halda áfram, uttan steðg. Hetta elvi til mangan látur og stuttleika hjá okkum skúlabernum, soleiðis sum vit av tí álvarsama og veruliga, hann gav okkum, gjørdust gripin og hugsandi. Sum lærari gav hann seg sjålvan, heilt og fult, og setti eis- ini krøv til okkum, tó ikki størri enn tey, vit vóru før fyri at lúka. Glegt hevði hann eygað við, og dugdi at fáa burt- ur úr teim evnum, ið góvu seg til sjóndar hjá tí einstaka — sjálvur átti hann gávur, bæði til at skriva og tekna. Manga var mynd úr hugaheimi manaði hann fram á veggjatalvuni — fyri okkum listarverk, ið vit kveptu okkum við at strúka burturaftur. Tær mongu frásagnir, hann ígjøgnum árini hevur skrivað, egnar upplivingar, latnar í segubúna, hava víst hvussu væl hann er farin um sítt bygdarmál, og hvussu nógv hann átti at bera fram. Ein part av hesum fekk hann givið ut eitt við bókini »Mangt er«. åri, I Elduvikar bygd var Sjurdur væl lyddur; hansara partur lá ongantíð eftir at heita á, og vinsælur, lærarin góður men fremst av øllum tann hann var: ein, ið ikki duldi sína steðu, meiningar og áskoðanir; hetta skapaði virðing og álit til hansara persón. Bústaður hansara var í Funningsfirði, og býtti hann tíðina ímillum báð- ar bygdirnar, eina viku í hverjari. Ikki var altíð tepsiligt til gongu á vetrarmorgnum, ímill- um hesar bygdir; Eldu- vík var uttan vegasam- band og av ringastu brimplássum. Teir strongu kavamorgnar- nar kundi lærari okkara verða nógv seinkaður, og vit høvdu úr Frammi- stovu eyguni vend niðan ímóti >Líð<, haðani hann kom undan. Tá ið hann gekk oman tann bratta bein, var sjáldan at hann ikki misti fótafestið, og fór endilangur omaneft- ir. Tá segdu vit, at nú ók lærarin skíð oman brekk- una. Ja, vit børn høvdu bert henda meinaleysa stuttleika av strevi teirra vaksnu. Annan dám hevdu sól- skinsdagarnir, við út- ferðum í dali, haga og út í aðrar bygdir; við hvert varð skúlin hildin í tí fríðu náttúru, og sangir sungnir í hópatali, so neyt og seyður gánaðu við. Sjúrður lærarin dugdi at fara við sínum skúla- børnum — av tí varð hann virdur og væl lydd- ur; frikorterini, hann var vid i leiki okkara, ella tær letur, hann álvar- samur eygleiddi brim- brotið, inn ímóti urðar- grótinum — í spelni og álvara skiltu vit hann, og hann skilti okkum. Friður veri við minnin- um. Astrid Joensen » » på" 18. april 1990 Summarið nærkast, og píkadekkini = Wa skulu av + ES Tað klára vit Hl við spildur- «| nyggjum maskinum. Umframt at hava opið út á kvøldid, fara vit eisini at hava opið hvønn leygardag kl. 10.00 til 17.00. Tú fært ein kaffimunn meðan tú bíðar. P/f BILRØKT v/ Símun í Dali Akranesgøta 11 - Tórshavn Tlf. 15556 - Fax 15557 Konsulent i adoptionssager Da Rigsombudets konsulent i adop- tionssager forlader sin stilling for at vid- ereuddanne sig i Danmark, er stillingen som konsulent i adoptionssager ledig til besættelse pr. 1. august 1990. Den på- gældende må dog påregne at skulle have en kortere introduktionsperiode med Rigsombudets nuværende konsu- lent inden ansættelsen den 1. august 1990. Den pågældende skal aflægge besøg hos de ægtepar, der søger om adoption af udenlandske børn og på grundlag heraf udfærdige de social- og pleje- rapporter, der er nødvendige for de organisationer, som formidler adoption- er af udenlandske børn. Rapporterne skrives på dansk. Ansøgere med uddannelse som social- rådgiver eller anden tilsvarende social uddannelse foretrækkes. Ansøgere med relevant erfaring i klientorienteret arbejde kan også komme i betragtning. Honoraret udgør pr. 1. april 1989 kr. 141,52 pr. time. Endvidere ydes be- fordringsgodtgørelse efter — statens takster. Det samlede timeforbrug til varetagelse af denne opgave forventes årligt at ligge på godt 450 timer. Ansøgningen bedes sendt til Rigsom- budet, Postboks 12, 110 Torshavn, sen- est fredag den 4. maj 1990. Nærmere oplysninger om arbejdet fås ved henvendelse til Rigsombudet, telf. 1.1040. Rigsombudsmanden på Færøerne, Tórshavn, den 4. april 1990 Bent Klinte