hósdagur 19. apríl 1990síða 2

i ] Samgongan bara røsk — sleppur ikki at låna TAD mann falla mongum føroy- ingi fyri bróstið at hoyra umboð landsstýrisins júka upp og upp í saman um, hvussu nógv betur tað nú stendur til, ella rættari, hvussu nógv betur útlendingar halda, at til stendur. MEN hetta er kanska ikki so legið kortini, tí hvussu vanligi føroying- urin klárar dagsins útkomu, við- kemur teimum jú ikki. Í ollum før um, um metast skal eftir samfe- lagslemjandi tiltøkunum øllum og teirri fíggjarligu propagandaher ferð, sum rikin hevur verið úteftir, men sum einki veruligt samband hevur havt við dagsins kor føroy- inga VIT minnast jú oll, hvussu løgmad- ur og aðrir núverandi samgongu- menn í áravís júkaðu og júkaðu um alsamt versnandi støðuna utt an minstu viðurkenning av teim um ómetaligu samfelagsvirðum, sum skapt vóru undir seinastu samgongu, men so áhaldandi varð júkað, at tað til endans eydnaðist at taka tað frá føroyinginum, sum allar dagar hevur hildið honum uppi, nevniliga áræðið og vónina fyri eini skilabetri framtíð. HENDA lemjandi júkanin, sum sjálvsagt hevði til endamáls at pilka niður sjålvsvirding føroyinga | tíðindablaðið UU sjaluri Ábyrgdarbilaðstjóri: Jan Miller Fyritaksstjóri: Kristjan Dahl ljósmyndari: Kalmar Lindenskov og harvið rættvísgera sambands-, fólkafloks- og tjóðveldislærusetn- ingin um, at vit føroyingar hvørki duga, orka ella hava moral til at sæta okkum sjålvum, hevur eydn- ast i ólukkumát. JA, so væl, at tey, sum við øllum rætti hava havt at hesum lands- stýrinum fyri óflýggjaliga ágang tess móti »vanliga« føroyinginum, løntakarunum, pensionistum og børnum, helst ivast í, um tað fram- haldandi er tað vert, at stríðast á sama demokratiska stødi fyri ein- um betri samfelag. Snøgt sagt, tí talað verður fyri deyvum oyrum. AT tað so kortini ikki fer at bera til í longdini, ivast vit ikki í, hóast stýrandi menn okkara í fílabeins- torninum, Tinganesi, ikki tykjast at hava skilt minsta sindrið av tí, ið tíanbetur enn prutlar undir lok- inum — lat fara, at prutlið er mest millum okkara »lågstættarfélk« — um tað er tað, tit vilja nevna okk- um, men okkara vitjunartíð, hana at fara til verka fyri einum samfe- lag fyri vallar føroyingar«, kenna vit, men »tykkara« letst ongin tykkara at kenna. TÍ um so var, so var aðalpolitikkur samgongunnar annað enn viljað og óviljað at reka føroyingar út í svartasta arbeiðsloysi — ja. mang- an av landinum, so var hann ann að enn barlagdur ágangur móti vanliga lønmottakaranum, barna- familjunum, heilsu- og skúlaverk- inum. So var politikkurin annað enn »umfordeiling« av privatum skuldbindingum úteftir til vanliga skattgjaldaran at rinda í hundrað- tals miljóna eila milliarda upp- hæddum. Blaðfólk. Høgni Djurhuus Randi Jacobsen Térfinn Smith Utgevari Pit Sosialurin Uppseting. P/f Sosialurin Pit Pressan 1981 Prent: VAR hinvegin talan um skapandi politikk, sum viðurkendi, at álitið framyvir framvegis var tað, skap- andi føroyskar hendur kundu av- rikað til útflutnings — var politikk- urin ístaðin verulig »solidarisk um- fordeiling« av bæði ágóðum land- sins og sjålvsagt eisini teimum veruligu tvørleikum, vit i løtuni hava at dragast vid — so høvdu føroyingar allir sum ein enn eina- ferð brett upp um armar fyri at komið burtur úr hesi køvandi politisku naggatódn, sum hetta landsstýrið hevur gjørt til politikk sin. MEN so skal ikki vera. Talað verð- ur fyri deyvum oyrum. Vilji føroy- ingsins til vid skili at råda sini egnu framtid, um enn kanska få- tæksligari enn seinastu árini, verð- ur hverki toldur ella hoyrdur. NEI, einastu såliggerandi tiltøkini hjå hesi samgongu eru tey somu fantasileys og fyritaksdrepandi privat-plankommunistisku, sum øll áður fjøtrad, men kortini upp- lyst lond, nu royna at sleppa sær burturúr — og so tað, at treingja burtur dagsins sannleikar, men ístaðin aka á búkinum kring knøtt- in fyri at vissa, fyri vanliga føroy- ingin óviðkomandi, Perar og Poul- ar um, at føroyska gjaldførinum einki bagir, at okkara »super-ny- måétans« framleiðsluorka, sum heima verður nidurgjørd til nakað verri enn einki, uttan himpr skal megna at »forsvara« allar verandi og komandi låntøkur, tað verið seg privatar sum almennar. HESIN er politikkurin, einki um hvussu mangur føroyingur í hes- um tíðum roynir at livbjarga sær Telefon Bústaður: Argjavegur 26 Postadressa: Postsmoga 75 Argir 110 Tórshavn 11820 Telefax 14720 sum frægast, men alt um, hvussu vit skulu tekkjast øðrum. FÓLKAFLOKS-, sambands- ella tjóðveldispolitikkur um tit vilja, men hesin hevur ongantíð áður verið politikkur føroyinga, hvørki samrikis- ella loysingarmanna. Heldur ikki er hetta politikkur før- oyingsins i dag, men bert teirra, sum til skiftandi tíðir altíð hava skotid seg undir »kreditvirdi før- oyinga«, tå talan var um at finna fyrimunir til teir fåu burturår van- lagnuni hjá teimum mongu — tá válkast og veljast skuldi millum tað, ið hetta »g6da« kreditvirði okkara skuldi verja. NIÐURLAGIÐ kenna vit aftur. Alt, sum bert ber rákan av salti og sjógvi, skal leggjast á løntakarar og veiðimenn okkara at greiða, meðan uppgjørda kreditvirði okk- ara skal bjarga »øllum hinum« — ølium tí, ið bankar okkara kanska ikki hava alment veðhald fyri K OR SR LOS A SANSKRIT J Svend Åge farin 0 DO eingin vildi lagt å nakran. Hann var vegvisarin fyri tey mongu, sum | krevja at verða hjålpt og stuðlað, ti førleikin var tikin frå teimum. Vit minnast Svend Åge fyri tad fyridømi, hann var, hansara åhaldni og treysti. Hóast hann var dani, so hugsi eg at fåur var so grógvin sum hann í okkara samfelag. Her valdi hann sín gerandisdag. Eisini tað stutta skeið, Svend Áge sat sum bý- ráðslimur, var veruliga av stórtýdningi fyri tey, sum hava og koma at fáa brúk fyri hjálp og stuðli, tí ferleikin sveik. Tað fara tey at sanna, sum fáa kunnleika um tað arbeiði, hann legði eftir seg á hesum eki. Tey, sum vita hvat tað er at vera førleikatarnad. Páskaaftan fór Svend Áge Andersen tíl gravar. Hátíðarletan í Havnar kirkju, har Hans J. Joen- sen, prestur, talaði so greitt um Svend Áge og fylgið, sum sýndi honum seinasta heiður, talaði um mannin, ið heyði lagt frá sær mitt í gerandis- Tað eru fáar vikur síðan vit hittust seinast — og nú er Sven Áge farin. Sven Áge Andersen visti av egnum reyndum hvat tað var at vera púra avlamin. Fáur gjerdist so meinkunnugur við tað lívið, at skula lyftast og - lættast og einki at kunna uttan eina hjálpandi hond. Hann var samstundis ein teirra, ið bar tær byrðar, tað er at vera lamin og noyddur at geva seg undir slíka lagnu. Tað var nakað eftir at Svend Áge var vorðin lamin av arbeiðsvanlukkuni fyri meira enn 20 árum síðani, vit fyrstu ferð skiftu orð. Tá stridd- ist hann við at fáa sær egin hús. Og tað treystið hann legði fyri dagin, vildi fáur trú, skuldi eydn- ast, men hann var áhaldin og rakk, tað hann hevði sett sær fyri. Áræðið, hann legðið fyri ein dag, prógvaði ótrú- liga ágrýtni og vilja hansara, eisini at sýna eðr- um, at nógv kundi gerast, hóast alt tyktist vera vónleyst. degi sínum. Svend Áge hevði eina uppgávu sum kveikjari, Vit lýsa frið yvir minnið um Svend Áge Ander- lagna hansara var at bera byrðar, ið kunnu verða sen. lagdar á menniskjað, men sum rættiliga er byrða, Jákup