leygardagur 26. mai 1990síða 16

1 skri n ég I innArs ð mboð: Konst ið »( e« rður eld eðr mt h i t sindur um Pop-Top kon sertina síðsta leygardag og okkurt annað spenn ndi nýtt kunnu vit S- andi nytt Kunnu Vi €l ini lesa um í dag Óli Poulsen Óli Poulsen, studiomað- ur og tonleikari, sum vit kenna frá mongum upp- tøkum utkomnum her á síðstu plát landi, m.a una hjá »Frændum«, kallað >80ini<, starv: 1St 1 Danmark, har tað hevur gingist sera væl hjá hon- um Hanne Boel, í Feroy- um best kend sum sang- ari i »Blast«, er í løtuni á marknaðinum við nýggj- ari plátu, kallað >Dark Oli Poulsen hevur verið við til at til- rættislagt og tikid upp hesa nógv umreddu plátu, sum er onnur solo- Passion«. Ekstra Bladet« tett róður kandidat stóra summal slag- aran Danmark. Oli Poulsen hevur hervið vist, at klassi er í honum og at dugur er í honum til at virka á jøvnum feti við hinar í stóridnaðin- um, har ein skal vera góður, um ein skal verða lagdur til merkis og verða nýttur til upptek- ur við teimum kendu ar- tistunum tíðindablaðið Jazz, Fólka og Blues Jazz, Fólka og Bluesfestival verður hildin dagarnar 14.—17 august. Uttan fyri pro- grammið verður eitt jazzskeið hildið tann 13. august og verður úrslitið av tí at hoyra í Norður- landahúsinum 22. au- gust. Hetta verður enda- konsert við næmingun- um á nevnda skeiði, sum Tórshavnar verður kallað >Jazz i Vestnorden«. Undirtøkan til festi- valina hevur verið sera góð hini árini og væntast hon at verða minst líka góð í ár. Skráin er sera fjølbroytt, heilt frá „New Orleans jazzi« til fridarligan visusang og Stórar vónir verða settar til sviian Bj ørn Afzelius og íslendska »Mezzoforte«, men nógv annað áhugavert er eis- ini at hoyra, t.d. teir fer- oysku >Terji og Festu- fressar«, sum fara at enda festivaldagarnar. SuSialurin Vit fara her i komandi Sosialum at siga frá teimum einsteku luttak- arunum, umframt at eitt hampiliga gott mynda- tilfar er til taks Pop-Top + konsert Fyri viku síðani var skulakonsert í Komm- unuskulagardinum, har tey ungu i skulaaldri vistu, hvat tey eru til å ljodføri. Ymisk vóru úrslitini, men øll vóru glad fyri at vera við og er tað eisini endamálið. Tað er lætt at hoyra, hver verður til nakað í tónleiki í framtíðini, um hugurin verður fram- haldandi, men tó skal tað ikki setast so mar- kant upp, tí fleiri dømi eru um at ídni og áhaldni kunnu geva góð úrslit, sjálvt um viðkomandi ikki er nakar nýggjur »W.A. Mozart«. Pop- Top konsertin er fyri tey ungu, sum ein onnur Olavsøkukonsert ella Jazzfestival er fyri tey meira royndu. Og ikki er óhugsandi, at fleiri av unglingunum å Pop-Top stødinum fara at avan- sera til »De voksnes rækker« innan få år, har plåtuupptøkur og alt hitt, sum er so spenn- andi, eisini verður ger- andiskostur hjá teimum. Føstufressar fara at spæla á Tórshavnar festivalinum í AUgUSt. The End I hesi løtu, tu lesur hetta, siti eg og eri spentur upp á kappróð- urin á Norðoyastevnu í dag, har eg ætli mær at heppa á >Suðringin< og »Firvald«, so eg tori ikki Nr. 79 — 26. mai 1990 i løtuni at lova, hvat verður at lesa um i næsta teigi. Men hvat, tað ókenda er altíð tað, sum er mest spennandi, so vit bíða í tolni og njóta tað, sum lívið hev- ur sett okkum í boði. Adios! J.MAG. Lítlating er av sonnum lít ð vert hjá okkum, ið hyggja, men ivaleyst hent hjá teimum, sum har sleppa at sita og gabba. Hetta ting er ein mini- útgáva av hinum stóra, men hóast teir bara eru fýra mans í Lítlatingi, so megna teir at tosa líka nógv slutur, sum tey 32 á stóratingi. Eitt er vist, at hesir tingmenn hava eina sera avmarkaða segufatan: menningin í føroyska sam- felagnum er bert ein spurningur um, hver situr í samgongu ella andstødu tey og tey árini, so enn einaferð fingu vit at hoyra 4 X somu svadu um, tá ið vit sótu í samgongu, tå var skil í, og alt tað góða, sum vit ikki fingu gjøgn- umført var, ti at tit settu tykkum upp ímóti ti. Síð- ani munnar kjakið út í turrgeldum orðadrátti um, hver hevur skyldina: „jú, tað hevur tu«, „nei, tað hevur tú< o.s.fr. Talan var eisini um at tey ríku, sum øll eru heimahoyrandi í Fólka- flokkinum, sambært Finn- boga, skulu gjalda sam- svarandi skatt av inntek- um sínum, á sama hátt sum hini, tað mugu so vera tey fátæku. Men Annfinn helt at hetta var at skerja tað persónliga frælsið og at ognarrættur- in var hóttur! (Her haldi eg, at »Lagnusymfoniin« Marna Jacobsen skrivar LITLAting og GRAND old man hevði verið hóskandi.) Neyðars Arni — hann misti málið — fekk bert nikkað nakrar ferðir yvir til Finnboga, og eg sigi hann ikki ringan fyri tað, vit vóru lika erkymlað sum hann. Fyrr í tíðini, tá ið val- agitation var fjórða hvert ár, tá var tað nokk so stuttligt at lurta eftir við- hvert, men nú hoyrir man hetta í heilum og nú eru teir onki stuttligir longur! Um vit skulu halda út at lurta eftir Lítlatingi, so gevst við hasum ting- monnunum, sum halda at verðins nalvi liggur mill- um GI. Apotek og Ting- húsið, og fáið fólk inn at tosa, sum hugsa um okk- urt annað, enn ta ivasomu atkveðuna á Morskranesi. Nei, tá var tað ólíka bet- ur at lurta eftir the grand old man Niels Juel Arge. Vit upplivdu hann í um- vendum leikluti aftan á degurða leygardagin. Ongin nýtist at geva lang- ar frágreiðingar um, hver Niels Juel er, vit eru vaks- in upp við hansara: »Ut- varp Feroya — góðan dag ...a Vit eru úr tí tíðini, tá tað var halgibrot íkki at koyra útvarpið frá, tá tíð- indini komu. Hver kennir ikki tær ferðirnar, tá róp kom í, tá fólk fann útav, at tað var farið út um út- varpstíð? Í mun til nógv onnur tíðindafólk, sum halda seg slaviskt til uppskrivaðar spurningar, so hevur Niels Juel livað við í frásagnun- um sjálvur og ikki órógv- að frásegufólkið við óneyðugum spurningum, men hevur sloppið teim- um at tosa sjálv: samreð- an verður til, meðan hon gongur fyri seg, og er ikki avgjørd frammanundan. Tað gjørdist greitt fyri mær, at orsekin til at tað hevur ligið so ræðið fyri hjá honum, er at hann hevur havt stóra virðing fyri tí fólki, hann hevur tosað við. Hann er ógvu- liga áhugaður í frásegu- listini sum so, og greiddi gjella frá, hvat hann helt tað vera, sum ger at summi fólk eru úrmæling- útvarps- og sjónvarpsummæli ar i fråsøgukynstri, nevn- liga hvussu væi ein dugir at brúka málið og dialekt- ina og legði dent á tað góða sinnalagið, sum av- gerandi treyt fyri góðari frásegn. Eisini royndir hansara við hvussu álít- andi fólk eru sum segulig- ar keldur var áhugavert at hoyra um, samanumtikið ein undirhaldandi sam- reða um eitt evni, sum vónandi ikki liggur á deyðastrá. Marna Jacobsen