týsdagur 10. juli 1990síða 11

Nr. 107 — 10. juli 1990 tíðindablaðið Latið okkum í Sand- oynni standa saman -Vit búgva í einari av Føroya vakrastu oyggjum og her býr eisini eitt harðbalið og raskt fólk, sum tó kundi fingið nógv meira av skafti, um vit dugdu betur at staðið saman segði Jógvan Adolf Johannesen, løgtingsmadur m.a. í midnáttarróðu síni á Sandoyarstevnuni í farnu viku. Vit prenta róðuna. Gott stevnufólk! Kvinnur og menn. Góðu fyrireikarar! Vit eru her í komin landsins elstu og náttúruvakrastu bygdum! saman emari av Vit eru saman komin, tí tað er Sandoyarstevna. Sandoyarstevnan er ikki nekur gomul stevna, hon hevur kortini nekur ár á baki men komin til til at Og vit eru hesa stevnu síggja og summi til at luttaka i kappingum og skemti! og hoyra Og nu dagurin er runnin og midnått er komin — og nú kappingarnar eru av á hesum sinni, so lat okkum sýna stevnuanda, er framkomnum og mentaðum fólki verdugur! tann sum Og meðan eg síggi so nógv fólk her, so vendi eg mær til ungdóm- in, og eg kann ikki lata vera við at siga, at eg og eg hugsi at flest øll taka undir við mær — tá ið eg sigi, at flest ell sand- oyarfólk vóru ógvuliga glað og eisini stolt av av- rikinum, sum B71 sýndi seinasta kappingarár. Teir vóru stinnir á velli, og teir gjørdu Sandoynni stóran heiður! Tað er ellum sunnum og rætthugsandi ungdómi — og eldri við — íborið at ung kappast og er eingin kappingarandi, er manna- veran ikki frísk! Tó eiga vit ikki at gloyma, at allir vinna ikki, og tí er umráðandi at sýna, at vit eru eins góðir taparar, sum vit eru vinn- arar. Tí, ein vánaligur tapari er heldur eingin góður vinnari. Søgan lærir okkum, at oll mannatilveran hevur verið ein kapping um at náa upp á tindarnar Men minnist til, at upp á tindarnar komu heilt upp einans tey, sum ágrýtnast vóru at klintr ast! Uppi á tindunum er út- sýnið sum kunnugt frítt, men har sæst bæði tað, ið er vakurt — men sanniliga eisini tað, ið ikki er vak- urt! Og har uppi á tindunum blæsir kalt, og ágangurin er mikil — og har er stund- um ilt at fóta sær! Men, tá ið hver hevur gjert sín lut sum frægast ikki meira at tí tað finnast tí- verri eisini tey, sum aldri fóru undir at klintra, tí tey toldu ikki gjósturin — og tað er jú hóast alt fjálgari niðri á slettum. Her á Sandi finnist eitt av teimum elstu ung- mannafeløgunum í landin- — so er krevja um, sum enn er til, og hóast tað hevur rokkið at ellisárum mega vit við- ganga ella ásanna, at ung- mannafelagið >Virkið< ber aldurin væl. Hesum felag hevur gingið vid og eisini ímót tað hevur Men ið hetía ur tey mongu ar, verið til hvønn tydning, mannafelag hevur havt fyri bygdina, duga tit her å Sandi betur at meta um enn eg Men eg haldi, at tydn ikki ingurin hevur verið heilt lítil! Og tá id eg nevni ung mannafelagid, so er tad sjålvandi ti, at tad stend ur fyri stevnuhaldinum i oynni hesu ferð! Feroyingum var í holdið borið at kappast og gera bregd tí kundi Rasmus Effersee eisini við fullum rætti kveða: brøgd at gera, teimum á hjarta lá! Tað var helst ikki av til- vild, at eitt ungt, frískt og livandi ungmannafelag fekk í lag hin fyrsta kapp- leikin, ella vit kunnu gott hina fyrstu ítrótt- arstevnuna vesturi í Vág- um í árinum 1898. Her hugsi eg um ung- mannafelagið Sólarmagn, sum varð stovnað í 1895 — hitt elsta av ellum ung- mannafeløgum her á landi Roysni og siga og sum átti so mætar menn sum Sverra Paturs- Skarði, E ffersøe og Simun av Rasmus son, mangar, mangar aðrar Ungmannafelagsrerslan var í sínum uppruna borin fram a eldhugaðum kvinnum og monnum Tað brann í teimum Alskurin til land og tjóð og tey eyðkenni, mynda eina tjóð, var fyri sum teimum aðalmálið og stavnhaldið! Þeir settu sær høg mið teir, ið undan gingu Kanska megnaðu teir ella tey ella vit, ið aftaná komu ikki altíð at stíga í Kanska fánaði eldhugurin sum tíðin leið, og stundum mistu málið úr eygsjón! sporin teir Men, enn er fjálgt undir eiminum og við tí gamla rótferoyska lyndin- um, at kappast og koma saman til gamans og álvara og at vitja vinir og kenningar, hava ung- mannafeløgini í oynni tik- ið seg saman um at halda Sandoyarstevnu! y erið tað Sandoyarstevna ella onnur stevna eydnast ikki, um so er, at vit øll somul - Men, ein stevna hvør i sinum lagi eftir førimuni ikki royna at gera okkara til, at hon kann eydnast! Minir åhoyrarar! Tad eru mong, sum siga, at vit búgva i einari av Feroya vakrastu oyggju og eg fari at geva teimum, ið soleiðis siga, rætt! Men vit búgva ikki ein- ans í einari av Feroya vak- rastu oyggjum, her býr eisini eitt harðbalið og raskt fólk, sum tó kundi fingið nógv meira av skafti, um vit dugdu betur at staðið saman! Niverri er inhald ker ir okku Sand } t er just ikki tað, s gevur styrk Samanhald gevur styr hald øli I > var Sy ( innafelagið Virkið ET UT av teimun Hø! im Jógvan Adolf Johannesen, løgtingsmadur : - Samanhald gevur styrki A ti trænum, sum eitur Sandoyar valdemi, eru átta greinar! Ikki eru tær allar eins stórar, og ikki eru vakst- rarlíkindini hjá teimum eins góð. Men kortini er eingin av g inunum so hon fyriuttan! ella + at stor kann vera h 13agurin ag hevur verið hugna ir og góð- ur, blíðskapurin hevur verið stórur. og veðrið hevur verið gott Náttúran hevur sýnt seg í tg far få kkum rta Ang he } id