mikudagur 19. september 1990síða 18

tíðindablaðið Sóu tit hvat avrik, ið før- ovska landsliðið gjørdi í Sou tit at ongin sudurovingur var vid å ti førovska landsliðnum? Tad var ikki ti teir ikki vóru góðir nokk, tað var ikki tí at teir ikki fingu til- boð um at vera við. Tað ti at ferðaætlanin er so vånalig, at teir meguleikar hava at venja var ongar saman við hinum. Tit drepa áhugan hjá børnum og ungum at lut- taka á jovnum feti vid að- rar førovingar, áðrenn tey nakrantíð eru tilkomin, nøkur fá rovna at hanga í fyr at uppihalda felogun- Fit stridast vid liv og sål, allir sum ein, fyri at hava ein túr um dagin til Havnar, tað er túrurin, sum flytur fólk, so tey náa flúgvaran í Vágunum, túr- urin, ið flytur fólk úr oynni, og síðan víðari út av landinum loftvegis. Hetta er tað einasta, tit hava í huganum, og fólka- talið í Suðuroynni minkar steðugt. Til valið í 1992 tá verða tit aftur at hoyra. Hvat tit tá fara at bjóða okkum verður spennandi. Eg vil hervið ynskja landsliðnum hjartaliga til- lukku við tí avriksverki tit útintu. Eg skrivi ikki hes- ar reglur tí at eg meti at nakar suðuroyingur kundi gjørt hetta avrik betur enn tit, men fyri at minna okkara politikarar á at eis- ini suðuroyingar eru før- oyingar og at børn, ung og tilkomin ítróttarfólk eisini eiga at metast sum virði í samfelagnum. Suðuroyartingmenn, skammið tykkum. Ítróttarfólk Spennandi verður hjá okkum suðuroyingum at hoyra politikararnar aftur til næsta val. Leyvan og revurin Dagu Sovjet m dag siggja vit, at tusland gongur i upploysing. Ein fleirtjóð- að samgonga, hvar ið ein- stakar tjðir sleppa sær burtur úr. Ella í hvussu er be álvavgerðar- 9 royna at ast fyri at sterri sj fáa rættindi. Hví Og vit EF bølgna upp. Fleiri g fleiri tjóðir ynskja sær Og samstundis siggja o limaskap fleiri og fleiri tjóðir ivast, um ein umsókn um limaskap ikki átti at verðið send avstað Hví? Jú. hetta kann kanska svara seg! Sjálvandi miss- ir ein síni sjálvavgerðar- rættindi, men tað er óluk- sáliga væl betalt! Nú snýr alt seg um pengar Peningurin er mátistokkurin fyri alt. Men Peningur, kon- tantir, cash! — Hetta fyri- brigdið er nokk so nýtt í Frá 855 til 1855 vóru reiðir pengar Førova søgu næstan ikki til. Og nú í 1990 er alt bert peningur. Cash, harða valuta einans kontant! Vit vita hvat ið knettini 2 Yp men kunnu kosta 1 samtøkuni illa nokk minnast, seinast x Meðan vit vaksnu í 4. kervi drena inn i ti føgru nýggju verð, gremja vit okkum um siðloysið mill- um tey ungu. Tey ganga bara um kveldini og gera ónáðir, bróta bilantennur og knúsa fleskur Og vit vaksnu reypa okkum av, at vit bæði um várið og um heystið taka bernini við ein túr niðan í hagan. Tvær ferð ferðir í hesum ári, ið hevur 365 dagar! Um dagarnar eru vit oll til arbeiðis. So má vera. Og um kveldið? Nei, vit sita ikki andlit til andlit — vit sita lið um lið. Og hyggja: Sjónvarp, para- bol, telduspæl, fótbólt. Okkurt nívir onkran í sálina. Lívið — LÍVIÐ — hvat ræður tað um? At jobba, jobba, jobba? Og gronast yvir politikarar- nar og skattaprosent? Húsið, hjúnafelagin, børn- ini, bilurin, telefonin, sjónvarpið, frystiboksin, nátarnir, = lambstjógvið, båturin — á, du — á du sum tað kostar! Hetta lívið krevur bæði mans- og konustarv, og sjálvandi barnagarðs- pláss. Krevur yvirtíð, massar av yvirtid, bunkar annars rekka endarnir ikki saman. Hetta lívið krevur alla okkara tíð og alla okkara megi. Til hús koma vit mest sum bert fyri at eta og sova. Og tá ið vit so endiliga hava frí so at ballast eitt sindur, so vit kunnu gloyma dagsins strev og fáa eina kenslu av at vit „liva livid«. Stutt sagt: Vit knossast oll somul og droyma um at sleppa at dansa um gullkálvin dag eftir dag. Og hetta er í lagi, hetta er av fínasta slag, um lív- sins hægsta endamál er: At kunna keypa okkum ting! Og ein ting afturat og ein ting afturat... Men hví so seta bern í verðina? Um vit ikki hava tíð at vera saman við teim? Tey kosta jú pen- ing. Sparið tann peningin og keyp ein sterri bil! Og skal sjálvavgerðar- rætturin í framtíðini mest sum brúkast til at sleppa at velja millum so mong sløg av bilum og sjónvarp- um sum gjørligt — so latið okkum fara inn í EF og dansa um gullkálvin í 15- 20 ár. Til síðsti sterturin er tikin og síðsti oljudrop- in er sogin upp av yvirtíð meðan vit í stereo hoyra so vak- rar sangir um: »Hesar brimbardu klettar, sum vid Atlantshavid liggja... Ein aggandi gomul sega sigur frá: Ein leyva, sum búði í eini holu í skógini hevði so kongaliga bjóðað ellum hinum dýrunum til veitslu hon hevði nevniliga foð- ingardag. Og mong vóru tey, ið stukku inn um gátt. Hetta dámdi ley uni. So hvert tey komu inn, vórðu tey sjálvandi dripin og etin. At enda stilnar av og leyvan kem- ur út úr holuni, leggur seg í seinnaparts sólskinið, ropar og blundar eina letu, við einum eyga uppá klemm — so er jú leyvunn- ar siður. Tá ið hon hevur ligið eitt bil ber hon eyga við revin, sum fer tusk- andi framvið — sjálvt um hann er í nánd, heldur hann seg alíkavæl í ávís- um frástandi. Leyvan klórar sær undir kjálkanum og prajar rev- in: „Halló vinurin! hevu:! tú ikki hoyrt, at eg haldi foðingardagsveitslu? Kærasti, hygg inn eina lotu. Har er borðreitt við ollum góðum, trúgvi tú mær!a Nr. 142 — 19. september 1990 Trygdarskeið sambært STCW Reg. VI/1 Um nóg nógv tekna seg, verður skipað fyri trygdarskeiði fyri sjófólki. Skeiðið verður í døgunum frá 24. september. 28. Tveir dagar fara til teoretiska undirvis- ing, og er hovi at velja millum Føroya Sjómansskúla og Klaksvíkar Sjómans- skúla. Tveir dagar fara til venjingar í ymiskum bjargingartólum, og fer hetta fram í Klaksvík. Tekning á tlf. 15555 hósdag og fríggja- dag frá kl. 8.00 12.00 og frá kl. 13.00 12.00 og frá kl. 13.00 16.00. Landsskúlafyrisitingin sosialur! Hava tygum trupulleikar við bókhaldinum, so lat okkum hjálpa tygum. Vit kunnu avgreiða bókhald tygara fyri ein sámiligan kostnað. Um ynskist, gera vit mánaðar-, árs- fjórðings- og hålvårsroknskapir Ringið og fáið eitt prát við okkum. BEHGRA Bókhalds- og roknskaparvirki A Teigi 8 - 100 Tórshavn Tlt NYREDONOR 194 70 - Telefax 198 30 TESTAMENTER Revurin smílkast uttan at nærkast og sigur: >Ég trúgvi tær so væl, harra Leyva, onkur hevur fingið gott at eta. Men á veg inn hava ell gingið yvir sand- n har og fótasporini siggj- ast so væl. Men sum eg dugi at lesa tey, so er eing- in komin út aftur enn. Tí haldi eg, at har nokk er ov trongligt fyri meg, har inn: í tygara holu!< Tennes PARA KEE SEERE REE EO ER AE eee ——————