týsdagur 25. september 1990síða 17

AANG AÐ i + Nr. 146 — 25. september 1990 —— — [—[———|— 0 |—|— || lesarabrev tíðindablaðið SEV hevur brúkaran til rukku Við einum kertistubba framman fyri mær siti eg og belvi niður yvir Feroya stovn. Hesin stovnur hevur sikr- mest svikaliga astu innteku í landinum, heimsins dýrastu veru av sínum slag, sigst, hevur monopolstoðu, men selir klárar ikki sína einastu uppgåvu, nevniliga ai veita kundum sínum streym. Stovnurin hevur slek 40 ár á baki og verður bara meira og meira óálítandi. Svarar tú ikki tínar skyld- ur mótvegis SEV, kappa teir linjuna; at teir sjálvir ongantíð hava uppfylt skyldu mótvegis kundunum, tykjast teir at skíta á. Hvussu nógvar milliónir man SEV hava kostað kundunum í oyði- løgdum sjónverpum, olju- sina fýringum, frystiboksum og vaskimaskinum orsak- að svikaliga streym- førslu? Og ikki at tala um erar figgjarligar disposi- tiónir. Mín bøn til Sosialin, tað frálíka blað, er, at tit seta ein av tykkara dugnaligu blaðmonnum at kanna SEV. Hann kann til dømis spyrja stjóran, um hann heldur seg gera sína skyldu, ella hvussu leingi hann heldur, at hann hevði sitið í stjórastólin- um, áðrenn hann fekk fót- in í reyvina, um so var at SEV lá í einum av granna- londum okkara. argur Ein tøkk til Axel Tórgarð, prest stendur lt aft loypa. Fólk, ið nyliga hava sett føtur undir egið borð, vita ikki um borðið stend ur har í morgin. Burturi í stórheiminum stendur at bresta. Vit royna bara at gloyma at triði heimsbardagi væl kann bresta á í morgin. Alt er grundað á peng- ar, religión og ognarrætt. Eg eri ikki Gudrøkin, ja hjå mær er ongin gudur til, men eg eri undan sera gudrøknum foreldrum, so tann vegin veit eg alt um hvussu sjúk og haturvekj- andi religión kann vera, tá ið hon blívur brúkt til at banna ødrum tað, ið ein sjálvur av eini ella aðrari orsek ikki dámar. Heima Vit hava júst upplivað smáligt makt- sjúku millum prestar og skriftlærdar i blødunum. Millum annað verður kvinnan, av summum, vidgjørd sum ein onnur rasa enn vit mannkyn. Hetta er ikki ein lorta- spann, men hetta er ein tekk til mæta prestin og gamla religiónslærara mín, Axel Tórgarð. Tórgarð, eg elski teg fyri at tú framhaldandi, sum ein av teimum fáu, lærir okkum at vit ikki hava rætt til at døma. Tað eru so mong, sum prædika hetta, men í sama anda- drátti koma við eini for- deming. Hetta skuldi ann- ars verið tað tyngsta í all- stríð og ari prædikuni, tí um tað so ikki eydnast at umvenda fólkið til »rætta trúgv“, so kann kortini hetta standa eftir til øll fólkaslog: »Døm ikki, tú hevur ikki rætt til at døma«, og døm- ur tú ikki, hevur tú ongan dóm at fullføra. Eg takki tær, Tórgarð, tu fert allar dagar at vera tann filosoffur, id legdi tyngsta og vakrasta stein- in i mina grund. Eg takki tær, Tórgarð, fyri at eg á skúlabonki slapp at upp- liva títt smittandi gleðis- lyndi. Tú er ein viti, sum lýsir tvertur um trúar- merk. Tú vísir ateistunum líka væl sum teim trúgv- andi, ein bita av lívssann- Ein tokk til Axel Tórgarð, prest. leika, sum vit øll leita eft- ir. Takk fyri. Fremjum loysingina — við stór- sigri okkara á Eysturríki Í Fríu Feroyum mælir blaðið til at nýta stórsigur Foroya á Eysturriki :—0 til at fremja loysingina við. Sjálvur hevði eg hugs- að tað sama áðrenn, og eisini ein drongur, eg tos- aði við. Ja, sjálvandi! Vónandi eru ikki allir landsliðsleikarar okkara tað kolasvarta samband- ið??? Hesin frálíki stór- sigur okkara er ein upp- løgd próvgrund fyri at taka loysingina, og tað bæði skjótt og brátt. Men tað var skeivt av landslið- num at flúgva upp aftur við einum útlendskum flogfelagi Maersk, har skuldi landsliðið havt nýtt okkara egna flogfelag At- lants Flog. Tað er eisini ræðuliga skeivt av lands- liðnum at taka móti fíggj- arstuðli frá razista stuðli- num Shell. Viðvíkjandi at >selja Føroyar« til at útnytta okkara stórsigur á Eysturriki til at økja út- flutningin og selja meiri føroyskar verur í útlond- um, so verður tað aldri meira enn tað næstbesta. Útlendingar fara aldrin at rokna Feroyar fyri meira enn ein danskan provins- bý, ella danska kommunu. Fyrr enn vit hava loyst, hetta er sera greitt. So, tí má og skal loysingin vera hevuðs- endamálið við stórsigri eina lm Síða 17 i i Sjonvarp »Føroya« ov vånaligt Spell, at Vørslan, Sjón- varp »Føroya«, id vera skal, er so ringt, so dyrt sum tad er. Tær fåu før- oysku textingar, id gjørd- ar eru til utlendskar film- ar, eru eisini sera våna- ligar. Javnan eru tyding- arnar eisini beinleiðis skeivar. Nógvar danskar send- ingar hava einans danska talu, ongan text, tað líkist ongum. Ella, er Sjónvarp »Føroya« einans danskt dótturfelag? Enn við sama lag? Slíkt óskil man neyvan vera í nekrum eðr- um landi. Her gongur alt, bert lúsin útlendsk er... Í Íslandi t.d. verður púra onki sent gjegnum ís- lendska sjónvarpið uttan íslendskan text ella talu. Somuleiðis í eðrum lond- um Hvussu leingi skal hetta óskil halda fram?? Sjúrður Joensen okkara á Eysturríki. Aft- an á, tá vit hava loyst, tá vit hava stovnað Tað Sjálvstoðuga Lýðveldið Feroyar, tá fer alt sum eit- ur PR, lýsingar og selu- fremjandi arbeiði at ganga dupult so skjótt og væl frá hondini sum hatta er ein natúrlig gongd, gald andi logikkur EGU.