mikudagur 10. oktober 1990síða 7

EET »Landsdyst og landsdyst…« Var einki skeidvirksemi, so vóru føroyingarnir ikki fjøl- mentir í Parkini í kvold, letur til „Fra Færøerne«, sigi eg. „Det er i orden, — Í má godt gå igennem. 6—0 til Danmark!« sigur pass- verðurin í Kastrup og blunkar. Passverðurin í Kastrup, ið gleðiliga fortelur, at hann ætlar sær til dystin í kvled, er ikki tann fyrsti, ið ber landsdystin upp á mál. Tað byrjar longu í Gundadali, tá eg fari upp í bussin (ið er so fullur, at eg noyðist í Vestmanna- bussin). Ég eri í seinna lagi, — m.a. tí eg ikki finni pressukortið. Tað noyðist eg at fin ti at fara inn í Parkina er helst eðrvísi enn at fara til dyst í Gundadali ella á Svanga- skarði. Har gongur tað vanliga við einum ósegd- um »Tit vita hver eg eri, — tað fer neyvan at ganga í Parkini í kveld. Beinanvegin í Gunda- dali liggur tað líkasum í luftini, at vit skulu øll til landsdyst. Men munurin á passverðinum í Kastrup og so teimum flestu, sum fara úr Feroyum til dyst- in, er, at passverðurin hevur einki at forsvara. Eg meini: enn havi eg ong- um mett, sum hevur sagt, at hann ella hon fara niður til dystin og bara tað og so uppaftur. Sjálvur sleppi eg undan at forsvara, hví eg farið niður — tað er líkasum í lagi at fara niður í arbeiðs- erindum í sambandi við dystin. Tað er næstan so, at eg kann ikki gera við tað. »Nu, tú fert eisini til landsdyst?<, spyrji eg A, beint sum eg fari upp í bussin. >Ah, landsdyst og landsdyst«, sigur A, >tað er so nógv sagt, men tað endar tað helt við eg skal niður í erindum kort- ini«. Í Vestmanna-bussinum er friðarligt — eingin er so býttur at fara til Vest- mannar í hesum tíðum. Nei, tann, sum ferðast í dag, hann má fara til Keypmannahavnar. So tað verður til eitt fótbólts- prát við bussferaran. Hann hevur vunnið eitt atgongumerki til dystin, so heldur ikki hann hevur nakað at forsvara »Tå eg nu havi vunnið at gongumerkið, so fari eg sjålvandi, eg ikki farið“ Umborð á Ternuni komi annars hevði eg á tal við ein mann, € ikki kenni. Hann ber helst kenslu á mær og fer at tosa um landsdystin „Og tú?<, spyrji eg So, „fert tú niður til dystin?< >Tað er so nógv sagt“, svarar hann og greiðir frá, at hann er við skipi, sum liggur og skal liggja í Keypmannahavn til um- vælingar. »Vit skuldu tríggir mans niður til skip- ið, so tað kundi tað sama vera nú sum seinni, so tað endar helst við, at man fer inn í Parkina Í bussinum av Oyra- gjógv hitti eg B. Hann er eldri maður úr Klaksvík, so vit hava mangt og hvat at skifta orð um. Fyrr ella seinni má tað koma, spurningurin er jú ikki undansleppandi: »Ja, tú fert niður til dystin, veit eg ?<, royni eg meg og vóni, at hann fer at siga: „Ja, eg havi verið so ó- metaliga spentur, so eg fari niður at hyggja at landsdystinum og einki annað<. Men gakk! >Nei, nei, tað er innanfyri fakið, men sjálvandi, tá man er so nær, so endar tað helst við tí, at man fer inn í Parkina « Vesturin á flogv ellin fn hitti eg D, sum eg ikki havi sæð í mong ár. Men heldur ikki hann fer niður til landsdystin. T.v.s., at hann fer at hyggja at dystinum, hevur at gongumerki og alt, men í grundini skal hann á skeið. »Men eftir sum man er har, so fer man helst eitt rend inn í Park ina Ju E — ein onnur, sum eg kenni — vil ganga so langt sum til at vidganga, at upprunaliga skuldi hon upp aftur til Føroya eftir lokið skeið týsdagin; men eftir úrslitið í Landskrona flutti hon ferðaseðilin til hósdag, bedýrar hon og biður mannin vera sann- leiksvitni. >Ég meini: tá man er har, so kann man akkurát tað sama fara inn í Parkina, — tað verður sikkurt spennandi. !<, sigur hon. So striltið gongst hjá mær at finna allar teir er- ligu feroyingarnar, sum øll tey donsku bleðini hava funnið í eini handa- vending: feroyingin, ið setur arbeiði og familju til Ólavur W. Hegnesen úr Keypmannahavn: viks og sópar tað seinasta undan Nósa bara fyri at fylkjast um tað, ið telur nógv meira enn nýval og uttanlandsskuld tilsam- ans: feroyska fótbólts- landsliðið! Spælaranna vegna frø- ist eg um øll hesi skeiðini, sum eru í Danmark hesa vikuna. Var tað ikki so heppið, at ell skeið fyri foroyingar av berari til vild lógu í viku 41, so var ikki ein einasta feroyska sál í Parkini í kveld uttan eg sjálvur og onnur blað- fólk, Magni og Jógvan, Árni Greg. og so kanska onkur vilstur studentur. Í flogfarinum talar hon á meg, ein heilt onnur sum vit fara at kalla F Hetta er í 10.000 metra hædd og við 800 km/t og ein sjuss og eina el aftan á, at eg havi uppgivið at finna ein feroying, ið vil kennast við, at hann fer til Danmarkar at hyggja at landsdysti. >Tú, Ólavur, tú fert niður til landsdyst- in, ha?« „Jú<, svari eg og sigl, sum er ;Tað fari eg eisini«, Sig- r hon Bara til tað?<, spyrji 1, bara til tad« Ég eri um at seta Atlan- tic Airways-bollan i rangastrupan, so kløkkur verdid eg »Jamen, fert tå bara til tað?<, spyrji eg tortrúgv- in. „Ja, bara til tað UP Eg eri púra paff