týsdagur 20. november 1990síða 3

Nr. 186 — 20. november 1990 TILL: I ár eru liðin 50 ár, síðani Eigil Joensen, JO ára starvsdagur: Mær dámar bakari fór til Frants Restorff at arbeiða. Har hevur hann arbeitt síðani. Eigil Joensen var 17 ára gamal, tá hann fór at hjálpa teimum í baka- ríínum á Løghamri, ti Mortan Winther, bakari fór ul Havnar at arbeiða. Eigil arbeiddi eitt ár á Løghamri, men so kom Niels Juul Mortensen at tosa við hann. Niels Juul var sjálvur bakari, og hann helt at Eigil hevði so gott handalag, at hann átti at farið í læru. 18 ára gamal fór hann til Havnar og fekk eina árið eftirgivið, sum hann hevði arbeitt í Vági. Eigil Joensen: - Tá vóru tíðirnar gðrvísi og ar- beiðið á bakarínum lík- tist als ikki ti, sum í dag er veruleiki. BÓRU KOL OG MJØL y 5 jø 1 - kktr i al klæntra sligur, og tað var mangan strævið at knossast við øllum ti, sum skuldi berast úr einum stað í annað. Bert ein mjølsekkur vá 200 pund og sukursekkurin 100 pund. Månadarlønin var 90 krónur, sum hækkaði upp í 100 krónur í lærutíðini. Í 1943 var lærutíðin av og Eigil Joensen fekk tá 400 krónur um mánaðin fyri at arbeiða 12 tímar - onkuntíð meira, men tá fingu teir ikki løn fyri yvirtid. Hvussu var tad at baka tá, í mun ul í nútímans nýggja bakarínum? Eigil Joensen: - Hóast tað er nógv lættari at arbeiða sum bakari í dag, so var tað kortini Hø Ar VA WING vari fyrr. Ia mu fólk inn á bakaríið t ! k rata nakri? KOMU LSI) 15æ? orenn leir JOru ndablaðð SOSialurin hest kardemommum í, sigur Eigil Joensen, sum í 200 50 ár hevur verið bakari hjá Frants Restorff í Havn plúmmkeku men so skal tað verða við heilum, stoyttum NOGV STUTTLIGARI - Tað var meira strævið áður, men avgjørt eisini nógv stuttligari. Tá komu fólk inn á baka ro um dagnar at práta og nakrir komu eisini at loypa sær goggur, áðrenn teir fóru í fjørdin. Tað kom av, at vit høvdu dampmaskinu. Teir koyrdu vatn í eina spann og eitt damprør niðurí. So loyptust goggurnar. Meðan hetta fór fram, vóru stundir at práta. Her komu nógvir góðir mans - eitt nú Rubbek, Hanus í Skaálvík, Dia á Vertshúsinum, Hanus í Rituvik og Tumma Thomasen (Kvívíks- Tummas), bert fyri at nevna nakrar teirra. LIVLIGT Serliga upp undir val var mangt orðaskifuð á bakarínum, ti teir sum arbeiddu her vóru allir í hver sínum flokk att, har vil ari sum it baka annað hól Of hvorki fólk ella leiðslu aftur VIÐ LEYPI A BAKI Í gomlum døgum ikki bert bakaðu og seldu vit breyð og køkur. Tá vit vóru lidnir at baka, fóru vit út í handlarnar við verum. Vit bóru vøruna í einum leypi á bakinum - heilt út ul Mikkjal í Grønlandi og oman í Baldursbrá. - Tað var onkuntid minni heppið, sigur Eigil Joen- sen og brosar upp á Maiu, konu sína. - Eg plagdi at fara við einum leypi oman í Bald- ursbrá kl. sjey á morgni. Eg hevði júst hitt Maiu, sum arbeiddi har nær- indis, og vit komu sam- an. Eg skammaðist kort- ini so nógv, at hon skuldi síggja meg við leypinum, at eg plagdi at sníkja meg oman millum hús- ini, so vit ikki hittust. Í 1946 giftust Maia og Eigil og tey fingu tvey børn. „sg VASKAÐI A KJALLARA GOLVINUM Maia Joensen Serliga minnist eg, hvussu nog arbeiðsklæði vóru at vaska. Bakarar høvdu tá bert hvít klæði - húgvu, brøkur, jakka og svintu. Alt bleiv seymað úr stå, og serliga vóru nógvir knappar í jakka- num. - Tú kanst ætla, fyrst skuldu teir bera kol og síðani baka! Tá var bert ein máti at fáa klæðini rein. Tú noyddist at breiða tey út á kjallara- gólvið og smyrja tey inn i grønsåpu, síðani skrub- ba tey og seinni vaska og kóka tey. Tá var eingin vaskimaskina ella annar hentleiki, sum vit kenna í dag. Eigil Joensen hevur havt gestir frá morgun stundini, og hevur neyvar stundir at losa við Sosi N 1 Ci í > hava meg a bakarinuni Frants. - Eg fari framvegis u! arbeidis kl. fimm å mor gni, og eg haldi at eg havi tað best soleiðis Koruni eri eg farin niðu í hálva tíð. Um tú skal venja teg vid pensionists tilveruna, er best út gevast so líðandi og halda fram, so leingi sur til ber. Annars er altíð okku at triva í heima. Mær dámar væl at arbeiða urtagarðinum at standa seidabergi, og eisini í fara á flot, so eg sk ikki klaga, sigur Eig Joensen at enda. Orð: Dagny Joensen Myndir: Kalmar Lindens}