leygardagur 22. desember 1990síða 11

Nr. 210 — 22. desember 1990 hansara fór óivað at verða ill. Men tað fór at verða harvið. Alvadrong- urin tók um beltið og spakuliga eydnaðist tað honum at koma upp á ísin aftur. Drongurin smiltist blídliga til Stubba og segði: >Tú hevur bjargað mær frá deyðanum og tí fari eg at taka teg við til mammu. Ongin fremmandur er sloppin at síggja okkara heim fyrr, men tú hevur bjargað mær< Álvadrongurin tók í hondina á tí lítlu jólavættrini og glað fóru tey av- stað. Tá tey leingi, komu tey til ein stóran, gráan stein. Drongurin læt eina osjonliga hurð upp og eitt blankt, hvítt ljós blindaði Stubba. Ein ung og vekur kona kom til sjóndar. Alvadrongur- in fór til hennara og segði henni hvat var hent. Tá smíltist álva- konan og kroysti Stubba, sum rodn- aði upp um bæði oyru, men sam- stundis kendi hann seg ógvuliga eydnuríkan. Hann var hjá teimum allan dagin og át góðar piparkøkur og drakk mjólk afturvið, til hann var so mett- ur, at klæðini vóru um at skrædna. Tann góða álvamamman spurdi hann hví hann ikki var úti í verðini og býtti jólapakkar út til øll børnini. Stubbur smiltist syrgin og segði hevdu gingið rættiliga Sólrún Hraunsfjerð Njálsdóttir segði so: >Ég skal koma heim til tín í morgin og tosa við familju tína!< Um kveldið fór so Stubbur heim, og hann var glaðari enn hann nakr- antíð áður hevði verið. Dagin eftir kom álvakonan, sum hon hevði lovað, og tosaði við beiggjar hansara Stubbur fekk ongantíð at vita, hvat tann álvakonan hevði sagt við teir, men næstu og ell onn- ur jól slapp hann við teimum stóru V akra og sterku beiggjunum! Tann lítla jólavætturin henni, at beiggjarnir hildu hann vera alt ov lítlan. Konan lurtaði og Stubbur æt tann minsti av ellum jólavættrunum. Hann var so lítil, tá ið hann bleiv feddur, at mamma hansara kallaði hann »Stubbur«. Teir 12 beiggjar hansara argaðu Stubba og segdu, at hann kundi ongantíð koma við teimum á reins- djórunum at býta pakkar út til menniskjabernini. Stubbur bleiv egiliga keddur um hetta og hverji jól græt hann síni smáu jólatár. Tollaksmessukveld sat tann lítla jólavætturin og hugsaði syrgin, at hann aldri fór at verða stórur og sterkur sum beiggjarnir. — Oh, hví kann eg ikki sleppa við at geva bernunum gávur? Tað er so stutt- ligt at síggja gleðina hjá teimum smáu bernunum! Stubbur hugdi yv- ir ímóti ellum pakkunum og fór aft- ur at gráta. Endiliga kom dagurin, sum øll børn i verdini bidadu eftir. Kavin lå sum eitt teppi å fjøllunum og jørdin skein sum túsund gimsteinar. Himmalin var klárur og allar jóla- vættrarnar gjørdu seg til reiðar at fara avstað. Allir pakkarnir vóru koyrdir í stórar posar. Bláir, reyðir og svartir posar vórðu lagdir á reins- djórini. Alt lýsti av gleði og friði. Men jólavættrarnar høvdu eina langa ferð fyri framman, so tær máttu skunda sær avstað. Stubbur stóð einsamallur eftir og sá reinsdjórini næstan flúgva av- stað. Hann hevði tár i eygunum, men hann skundaði sær at turka tey við lítlu hondini, tí hann vildi ikki at nakar skuldi síggja hann gráta. Stubbur gekk syrgin yvir í skógin, og setti seg á ein stein. Tað kavaði og nøkur reinsdjór hugdu at honum við stórum, blíðum eygum, men so runnu tey avstað og Stubbur var einsamallur í tí stóra skóginum. Men knappliga hoyrdi hann okk- urt ljóð. »Hjålp!« rópti onkur. „Hjálp mær!« Stubbur reisti seg, men sá ongan í skóginum. >Sært tú meg ikki, eg eri i ánni!< Tá visti tann lítla jólavætturin hvaðani reddin kom. Hann skundaði sær yvir at ánni og sá tá ein lítlan, ljóshærdan álvadrong, sum var um at drukna, bert hevdið sást. Stubbur bleiv so bangin og visti ikki rættiliga, hvat ið hann skuldi gera. Tí hann var jú so lítil. Men har var eingin onnur hjálp at fáa, so Stubbur gekk heilt út á ísin í ánni og tók beltið av teimum fínu, reyðu klæðunum. Hann bleiv eitt sindur vátur um beinini og visti, at mamma