hósdagur 3. januar 1991síða 10

Til vinstru — og loysing Seinastu 2 árini hevur So- sialurin so mangan víst á, at tann politikkur, ið Tjóð- veldisflokkurin førdi sam- an við hinum, fór ikki at verða góðtikin av tjóð- veldisveljarum. Legtings- valið seinasta prógvaði, at hesin spádómur var meira enn rættur. Nú skuldi ein trúð, at ein sjálvrannsaking fór fram í Tjóðveldisflokki- num. Ein skuldi trúð, at fremstu ábyrgdarfólk settu sær hendan spurn- ing: Hver er orsekin til afturgongdina og hvat gjørdu vit skeivt???? Hendan spurning hava tey ikki sett sær, tí tey halda fast við, at orsekin til telandi afturgongdina var, at Javnaðarflokkurin hevði lumpað og lirkað veljaran og harafturat ført eitt ljótt og skitið val- stríð. (Seinasta valstríð man hava verið eitt tað mest sakliga í fleiri Harr- ans ár). Tó er tormaður floksins komin til tvær niðursteð- ur viðvíkjandi seinastu tveimum árunum. 1. Tað var skeivt at fara so langt til hegru. 2. Tað var skeivt at føra sambandspolitikk. Formaðurin er púra samd- ur í tí, sum Sosialurin hev- ur borið fram seinastu tvey árini. Men »hokus-pokus« eitt, tvey og try, so hevur Tjóðveldisflokkurin funn- id loysnina: Heilt ut å vinstravong og loysing beinanvegin. — Og veljar- in, sum valdi Tjóðveldis- flokkin til seinasta log- tingsval, spyr sjálvan seg: „Hvat tramin verður tað næsta?< — og er um at falla í fátt. Formaðurin Nr. 1 — 3. januar 1991 tykist vera fallin í fátt. Hann hevur lagt hevur á kodda, og eins og í Tornu- rósusvevni teskar hann: »Einaferå kemur okkara dagur«. Góði Finnbogi, góðu tjóðveldismenn- og kvinn- ur: »Dagurin er komin!!« Komið til arbeiðis eina- ferð aftrat og tit fáa upp- reisn!!! Sosialistur á bygd Nær kemur seinasta rósin? Tað er ikki smálig rós og tøkk, ið borin er fram i loftmidlum eins og i blød- um fyri at hava tytt Apo- kryfisku bøkurnar úr grik- skum til føroyskt. Tey ummælir, sum hava verið á prenti, hava bert verið rós uttan enda. Men sjáld- an er nakað mannaverk uttan brek, og so eisini við nevndu týðing, sum eisini kom fram í ummæli í út- varpssending, nevnd »I Tråarheiminum«, ið dregur útgevarin fram í TTA—Á——————————A—T—T———— Sosialinum og 14'inda við miklari tekk, at nevndi ummælari hevur funnið fram til stavifeil. Men hann ið hoyrdi Hans Jac- obsa ummæli, kann siga, at eitt í í ávísum stavilsi í hverjumfalli var ikki ein- asta atfinning. Onkur annar ummælari kundi havt funnið nevnda stavifeil. Nú er tað mær ongin loyna, at Hans Jac- ob er málsliga sterkur og ikki minst í grikskum máli. Her rennur mær til Vørpini alt ov ring hugs, hvat mín farni vinur Johan Nielsen segði mær. Annars er at skoyta uppí, at útgevarin veit mikið — so helst eisini, at hetta er ikki fyrsta føroy- ska týðing Apokrýfirnar, hóast týðingin er ikki út- komin í bók, men handrit- ið goymt á onkrum fyri einhvenn ikki atkomiligan stað. Ognarin til nevnda handrit er jú dyggir rit- hevundur og somuleiðis kenur í fornnorðurlendsk- um og eðrum fremmand- um málum. Tað er nú einaferð eing- in loyna, at summi manna- verk fáa meiri umtalu enn onnur, tí tað velst almikið um, hver ein er. Summi lýsa bjartari í mannaeyg- um enn onnur. Bert fyri tí eina, eru øll líka. D.J. Aftur hevði Útvarp »Før- oya« eina samrødu við ein útlending, á donskum! Tví for ólukkan. Av tilvild hoyrdi eg brot úr hesi samreðu, og úr lærdum hugleiðingum um Nýggja Testamenti 12.12, í hesi seinnu sendingini mót- mæli eg harðliga teim mongu málspillunum: Sjónvarpið er onki mæt- ari, t.d. hendi tað alt ov ofta, at foroyski teksturin til enska talu er beinleiðis skeivur. Men tá tey noyð- ast at týða umvegis danskt, koma sjálvandi allar danskar viljaðar, ella óviljaðar villur við í >fer- oyska« (alt ov vånaliga!) tekstin. Danskur humor er eins flatur/býttur/bíligur, sum Danmerkin sjálv. Tó var ein góð sending í gjár- kveldið 30.12.1990, um fiskaútflutningin. Annars er Sjónvarp »Føroya« ræðuliga vánaligt yvir- hevur, Gud veit, tíverri. Og viðvíkjandi góðskuni í 1991 á okkara monopol stýrdu, strangt sensurer- aðu loftmiðlum, so vænti eg tað versta. Vóni tó tað besta. Men steðið hevur alla tíðina ligið lágt, og bert lækkar og vernsar so tungliga. Tíverri. (Og tað hevur onki við pening ella játtanir at gera, men við leiðslu, og annað tílíkt). Bláa Alitið varð jú sabo- terað, hóast lýst í skránni. Grindafilmurin, ið feroy- ingar máttu gjalda, varð sendur um allan heim, okkum til alstóran skaða. Og tá Sjónvarp »Føroya« ferð eftir ferð broytir lýs- tu skránna, uttan orð ella boð, so er tað eisini eitt ring armóðstekin. Sjúrður Joensen jan. 1991. endamál. HOLI Á ARGJUM uml. 62 fermetrar til støddar við inn- gongd av Argjavegnum — til leigu frá 1. Hølini eru væl hóskandi til skrivstovu, handil, goymslu ella annað vinnuligt Tif. 118 20 »Flekk fær eina systur« og »Hvar er Flekk?< 48.-. „Stóra orðabókin hjá F.ekki« 86.-. Mál okkara er grundstødid, vit ” byggja å Svikur tad, svikur alt. Tad verdur i Dagbl. 21.12.90 bls. 14 skrivad um Midlar- nar, og har endurgivnar (tó uttan keldu), viðmerk- ingar til bók D.P. Daniel- sens Hvert við sínar Náð- ir. Skrivingarlag Niclasar Johannesens sjálvs er sveimandi, betrivitandi, sjálvklókt, og ógvuliga óítekiligt. Tá tú hevur lis- ið eina grein eftir N.J., spyr tú teg sjálvan aftaná: Hvat meinar hann? Hví kann/vil/torir hann ikki at skriva greitt, hvat hann meinar? Man langrekjut- ur og torskildur man N.J. vera av harðari neyð. So og so nógv skal skrivast, til blaðið, áðrenn dead line, tí hesir longu, fják- utu, uppgjerdu, onkisig- andi, spyrjandi, býtt/- smartu setningarnir, har er onki annað til. Eg sá ikki ummæli Sverra Eg- holms av bók DPD. Sverri Egholm er ikki einsamall- ur um at vera óítekiligur, tað óítekiliga, ”»insinuati- énirnar«,) ríða hesum sam- felagnum sum ein marra. Eg kann siga Sverra Eg- holm, at vit eiga at varð- veita vandi hammers- haimbsku stavseting og skrivtmál, ið eru í fínasta lagi. Í einum og hverjum samfelagi eru tað altíð nekur, sum av ymsum or- sekum ikki megna at skriva móðurmálið. At trúgva, at ein broyting í stavseting betir tað, er sera skeivt/naivt. Minnist til: Ringur skrivari lastar pennin. Verandi samfel- ags kreppa kemur í stóran mun av, at málið og stav- setingin eru lítisvird/und- irmett, faktiskir ella funk- sjonellir bókloysingar, (»analfabetar”%,) kunna aldrin megna at styra ella arbeida skilagott. Skuld- ina av, at næmingar eftir 10 ára skúlagongd ikki megna at tala ella skriva ella lesa fullfíggjað foroy- skt hava hverki rætt- skriving ella næmingar, men skúlin ella kennarar- nir. Sverri Egholm trýt, at tað er gagnligt, um alt sum eitur stílur, setninga- bygging, orðaval og orða- skipan verður niður javn- að, til lægsta felagsnevn- ara. Jú, jú, væl gagnist. Av ávekstrunum skalt tú træið kenna. Sverri Egholm hevur eisini við vilja og vitandi spreitt tað falsum í blød- um og útvarpi, at Magnus Heinason var sjórænari. Tað er eyðkent fyri lítil- mennið at vilja vinna sær virðing við at dálka nógv betri menn. Sum enn tá ikki fáa svarað aftur. Nógvir feroyingar hava eisini tann ringa óvana at lesa donsk skjøl upp í út- varpinum, tað er forkasti- ligt. Megna teir ikki at týða hesi skjal, má tað vera har við. Har er Sverri Egholm prototypan. Ringur er fuglur, ið drýtur í egið reiður. >Feroyingar hava aldrin uppfunnið nakað,< fýsti hann eina- ferð, gallsúrur, úti á Landsbókasavninum. Annars átali eg harð- liga, at sjónvarpið sabo- teraði Bláa Álitið, sum jú var við í lýstu, kunngjer- du skránni. Og rættskriving okkara er í lagi, men ikki skúlin. Danskt má og skal strik- ast nú í barnaskúlanum. (Tað læra øll kortini, tað floymir jú so ræðuliga nógv av donskum inn yvir okkum). Danskt skuldi nú verið 100% boykottað í skúlun- um nú, eftir einari føroy- skari lóg. (Takk fyri sein- ast). Teir kennarar, ið fremja obstruktión, upp- søgn upp á staðið. Hatta er einasta vón um at vinna á kreppuni, at vit fara at byggja á okkara egna grundsteði, kletta grund- ina, og ikki fremmandan svikaligan sand. Hvat meina onnur? Nú mundi eg gloymt eitt. Hesar viðmerkingar mínar mugu ikki nýtast sum jarnbrot, so smábólk- ar, Landsskúlaráð, Lands- skúlafyrisiting, osfr., osfr., kradda sær sterri játtanir. Als ikki, tey fáa alt ov nógv sum er. Í fyrstu atløgu eiga allar danskar, fremmandar bekur, og allir dansktímar í ellum skúlum strikast. Føroyskt kemur so í stað- in fyri, hatta kostar ikki skattaborgarunum eitt oyra, men hevði verið eitt veldugt framstig, til at vinna á kreppuni, sum herjar samfelag okkara. Sjúrður Joensen