mikudagur 6. februar 1991síða 2

Ábyrgdarblaðstjóri: Krisjan Dahi Fyritaksstjóri: Krisjan Dahl Ljósmyndari. Kalmar Lindenskov Steðgið á og leggið til rættis! DAGLIGA hoyra vit um upp- sagnir. Postverkið skal ein dag siga 16 fólkum upp. Dag- in eftir er boðið í øðrum fjøl- miðli 90. Fleiri virki hava stongt, og fáa byggivirkini ikki okkurt at gera, fara tey at útskeiða fólk. Almannastov- an skal siga fólkum upp. og í gjár lósu vit, at 20 portørar skulu sigast úr starvi. AT verða sagdur úr starvi er eitt tað ringasta, sum kann henda fólki. Serliga nú, tá tað sær svart út at fáa annað ar- beiði. ARBEIÐSLOYSIÐ nærkast nú arbeiðsloysinum i fimtiårun- um, tå Sambandsflokkurin og Fólkaflokkurin ráddu fyri borgum. Talið av arbeiðsleys- um í januar liggur helst mill- um 700 og 800. Og summi hava enn ikki tikið ta tungu avgerð at søkja um stuðul. tr rer Blaðfóik. Randi Jacobsen - Térfinn Smith - Dagny Joensen - Ólavur W. Høgnesen - Hilmar Jan Hansen - Justinus Eidesgaard Prent: Utgevari P/f Sosiaturin Uppseting: P/f Sosiaturin P/f Pressan 1981 Bústaður: Argjavegur 26 Telefon: Postadressa: Postsmoga 76 Argir 110 Tórshavn 11820 Telefax: 14720 FÍGGJARLÓGIN hevði stórt hall í fjór. Og fíggjarlógin fer aftur at hava hall í ár. Hetta hall skal figgjast við lánum og 600 til 700 milliónir krónur eru nevndar. VERDA ætladu sparingarnar framdar, og fleiri skip verða løgd, fer talið av arbeiðsleys- um skjótt upp um 1000. Hesi fólk hava ikki ein livandi kjans at fáa arbeiði i Føroyum í løtuni og ta fyrstu tíðina. Leiðin gongur tí á Almanna- stovuna og upphæddin til ar- beiðsleys fer tí at margfald- ast. TALAN verður tí bara um um- flyting á fíggjarlógini: frá stovnum og møguligum iløg- um til forsorgarhjálp. Og hetta setir sjálvandi krøv til størri jåttan, og eisini hesin peningurin skal koma onkun- staðni frå. EINAR 600 milliónir skulu lænast til rakstur. Tí kann tað so at siga gera akkurát tað sama, um vit læna einar 100 milliónir meira, so tey, sum eru í vanda, kunnu varðveita arbeiðið. VIT eru komin í ein tronga. Eftir einans tveimum árum er skuld landskassans, sum nærum var eingin, komin upp í 1,2 milliardir krónur. Og tað ber ikki til at halda fram eitt ár afturat, tí bara rentur og avdráttir uppá hesa skuld verða einar 200 milliónir krón- ur árliga. SITANDI samgonga hevur sett sær fyri at fáa javnvåg á búskapin og tað skal helst henda eftir tveimum, trimum árum. Tað gerst bara við økt- ari framleiðslu, menning av fiskastovnunum, hægri út- flutningsvirði, umlegging av framleiðsuhætti, samstundis sum tillagingar fara fram í tænastuvinnuni. TAÐ er tí neyðugt við ný- hugsan og langtíðarplanlegg- ing. Bæði innan tað almenna og privata. Latið tí vera við bara at brúka »plenuklippara- håttin« i ár. Brúkið heldur árið í ár at leggja til rættis. Sjálvt um tað kostar nakað í fyrstu syftu! R = RE > MH s0Sigaley BD” SN - 8 - Dimma nú fyri húkaveiðu Í oddagrein í gjár tekur Dimma samanum og dreg- ur fram allar higartil góð- kendar orsekir fyri teirri syndarligu steðu, grunnar okkara eru í í dag. Hon nevnir broytingarnar, sum stóðust tá vit við út- flyting av fiskimerkunum aðrastaðni vóru rikin í egnan sjógv og sigur m.a.: Den i visse kredse her- hjemme så højt besungne fiskerigrænseudvidelse indeholdt således kimen til den kritiske tilstand, Færøerne i dag befinder sig i, men det er en anden historie, som vi selv har hovedskylden for. og vidgongur, at broyting- in i veidiflota okkara, henda øgiliga økingin i togaraorkuni, nærum hev- ur beint fyri møguleikun- P um fyri skilagóðari stovnsrekt og at tað er so galið við toskinum, at hes- in, sum áður var álitið, í 90 bert var 15 prosent av teirri negd, flakavirkini tóku ímóti. Dimma mælir nú sum vera man til skyn- samari veiðihættir og sig- ur: Hvor det gælder fisk, der kan fanges med for- skellige redskaber, má det være selusagt, at den fiskerimetode bliver fa- voriseret, som er mindst nedbrydende for fiskebe- standen, nár den samtidig er í stand til at opfiske den fast satte maksimums- fangst. Dimma mælir sostatt nú til at »optimera« úrtek- una av meguligu veiðuni. At hon nú viðurkennir, at tað vitloysi, sum tók seg upp á Feroya grunnunum í kjalarverrinum av fiski- marksbroytingunum, er BER AE stersta orsekin til vána standin, takka vit henn fyri — helst bendir hetta á, at allir flokkar nú fara at standa saman um sky- samari veiðu. Hetta kann í fyrstu syftu ikki merkja annað enn álvarsligar skerjingar í togaraflotan- um. Studningsmeldurin, ella afturberingin til fiskivinn- una, er partur av sama fyrilitarloysi, sum lands- stýri tá við sambandinum á odda sýndi við at oysa yvirfíggjað og illa hósk- andi — og í dýra dóma — umbygd skip inn á grunn- arnar. Skip, ið ikki vístu seg at hava nakran megu- leika uttan alsamt vaks- andi afturberingar. Sjálvsagt áttu vit tá heldur at endurnýggjað flotan við sterri nútíðar- hóskandi utr6drarførum, men skilið er bara versnað til henda dag — og vit vága okkum at halda, at så , | upphøggingin tvey tey seinastu árini skuldi, hóast fíggjarliga trong- steðu, verið uppfylgd av nýbyggingum av hósk- andi nútímans førum til húkaveiðu — til veiðu av besta fiski fyri besta prís — eisini um talan var um upsan. Onkur hevur kallað hesa leið at »brota togaramono- polið< og mett hetta sum fyrstu treyt fyri skinsam- ari stovnsrøkt og »opti- mering< av okkara av- markaða tilfeingi. Vit halda kortini, at allir fiskimenn okkara — við togarum ella ikki — leggja so miklan álvara í hetta stolta og neyðuga yrki, at hesir ikki sínámillum fara at kjakast um annað enn tað, ið neyðugt er, nevni- liga at minka um ovur- trýstið á stovnarnar og at taka væl meira við skyn- samari og í rakstri væl bí- ligari amboðum. Má smíðast meðan jarnið er heitt Kjakið um broytingar- nar í rúsdrekkalógini gongur millum fólk sum ongantíð fyrr — kanska í so væl halda kanska tey, ið skipa skulu fyri ætlaðu lógarbroytingunum. Væl vita vit, at mál- ini eru bæði stór og álvarslig, sum liggja á landsstýrisborðinum at taka steðu til, ser- liga um nakað skal spyrjast burturúr teirri endurreisn, sum vit oll bíða eftir og sum má koma. Álit okkara til landsstýrið er í so máta hitt besta, og hugsað um stuttu tíð- ina, stjórn okkara hev- ur sitið, so undrar tað enn ongan, at nýggj uppskot ikki eru av- rikað í rúgvuvís. Men tað tykir okk- um, at rúsdrekkamál- ið, sum enn einki av- a gjert er frætt um úr landsstýrinum, hevur — orsakað áhuganum fyri tí millum fólk — uppiborið skjóta og góða viðgerð. Lesarabrev, tey flestu skilagóð, í blød- unum benda á, at øll eru fyri einhverjari broyting. Trupulleikin er bert, at ov fá enn hava inn- lit í tær broytingar, landsstýrið kann ætlast at skjóta upp. Einkarsøla við deild- um kring landið og loyvi til at skeinkja afturvið mati er í stórum tað, vit hava fingið at vitað. Vegna lesarar okk- ara heita vit tí á landsstýrið um at bera skjótt at í hesum máli — at smíða meðan jarnið er heitt — og nýta samhugan, sum nú tykist at vera mill- um fólk fyri neyð- ugum broytingum, til okkurt skilagott.