fríggjadagur 15. februar 1991síða 6

Síða 6 Nýs sjónleikurin "Sní- kurin" eftir Jens Paula Heineser rithøvunda, øtun: fram- førdur á pallinum í SjÓn Tá khúsið varð víð kað fyri nøkrum árum íða ein venjingar- bygdur uppí, har var at leikarnir skuldu arbeiða í venjing- í ikki um hesin pallur verður nýttur til | men hann Í at hava til at taka í hesum døgum, nú áskoðarnir ikki standa á bakinum á hverjum ødr- ILATIN PALLUR ul t beinanvegin, æsur eru fyri berast — fram å palli Tad setur avgjørt dåm å heildina og vekjur for- Guðrið Poulsen hevur gjørt pallin, og hon hevur stóran part av æruni fyri at årslitid gjørdist so væleydnað. Yngst dóttirin Maria Unn Patursson) reisist år sessinum vid spegilin vendir sær móti áskoðar- 1 Hvør eri vilni 191 Í Og Sigur 10 tykist eitt ur nú kemur lív ' inum, og aðrar hendingar Ikki RD - pur koma framvið, sum beinleiðis vísa til ningin hjá gentunmi í byrjanini, og kortini LEIDREGLAN Gentan setur ikki bert spurnartekin vid seg sjål- va. Øll seta hvørjum ød- rum henda spurning, sum ongantíð verður svarað- ur, men sum kortini er leiðreglan gjøgnum allan leikin. Jens Pauli Heinesen skil- ir mannasálina og torir at sýna okkum áskoðarum, at menniskjan ikki er lítaleys. Tað vita vit kortini, men rithøvundin er meira djarvur i sini fråsøgn í hesum leiki, enn hann áður hevur verið í síni skriving. Orð og rørslur á palli, standa ikki aftanfyri leiklist aðrastaðni, og tíðindablaðið LL Nr. 32 — 15. februar 1991 Darandi hvørvisjøn siggja, hvussu føroysk leiklist nú flytir mark og roynir at imynda veruligt liv - og ikki bert varisliga nertir vid trupulleikar og lýtir. Tað hevur verið alt ov vanligur moralur í Før- oyum, ikki at "forarga" áskoðaran. Meingin er júst at arga áskoðaran, so hann noyð- ISt at hugsa sjålvstødugt. Heitið á leikinum "Sníkurin" merkir ein snúltari ella parasitt, sum livir av øðrum. Í hesum føri er sni- kurin (Hilmar Joensen) høvudsleikari. Gesturin kemur inn á gólvið, biður um at sleppa at gista hjá fremmandafólki, sum als ikki kenna hann - og hann ikki húskið. Brádliga tekur gesturin húsfólkið av ræði, og fær tey at gera tað, sum hon- 1 um hóvar. Ja, hann snikir seg inn á tey uy konu- húsunum, og leggur tey undir seg - so- leiðis at skilja, beint sum tað er sagt. Hilmar Joen- sen var ímyndina av ein- um droymara á pallinum - bæði likamliga og sálarliga. Hann fylti 6- smæðin leiklutin út í æsir. Eg haldi ikki, at meira skal sigast um innihaldið í leikinum, tí hann skulu fólk sjálvi fara í Sjón- leikarhúsið at fregnast eftir. Leikarnir standa sterkir á pallinum. Laura Joen- sen, leikstjóri hevur evn- að burturúr nýggjum, og hevur bert síni egnu hug- skot og ímynd at halda seg til. Tað er altíð for- vitnisligt í sjálvum sær, at nakað verður "loyst úr lagdi" á okkara leiðum, og her er tað eydnast at fólkini i samantvinna leik, ljóð, ljós og pallmynd ul eina heild. MAMMA- OG DÓTTUR LUTIR Mamman (Nora Bær- entsen) og døturnar Sú- sanna (Ulla Svarrer Wang) og Maria (Unn Patursson), vóru imynd- in av nútíðar ættarliði- num, har veitin millum mammu- og dótturleik- lutirnir falla burtur. Tær eru eins og vin- konur - flenna og fjasa kanska í so nógv, men kortini. Ung foreldur kenna seg aftur í hesum lutum, og Jens Pauli hevur verið beinrakin, tá hann skapti hesa ímynd. Hinvegin er pápin Antinis (Kári D. Peter- sen) í so veruleikafjarur persónur, sum kvinnur flest ikki høvdu skoytt um å okkara døgum, men tó so - kanska eru menn so keðiligir og einki- sigandi, men tað er ikki vanligt. BESTA HJÁLEIKLUT Nú kann sigast, at per- sónarnir á pallinum vóru als ikki vanligir. Tú fekk einki at vita um um- hvørvid, grannar o.a. Tey vóru mest at kalla ein ímynd um menniskjasál- ina við ymsum fyri- brigdum, sum fleiri per- sónar eru í einum. I Hollywood er verður kappast um at geva leik- listafólki heidurløn fyri besta spæl, besta handrit 0.s.fr. Har verður eisini latin heidursløn fyri besta hjå- leiklut. Tað var slíkan leiklur Kári D. Petersen hevði í "Snikinum" og eg Fremmandamaður kemur at vitja, sum fullkomiliga broytir gerandisdagin í heiminum. Hann er ókendur fyri leikarunum eins og áskoðarnum, og eingin veit, hvaðani gesturin er komin, ella hvar hann fer. Hann hvørvur eins brádliga sum hann kom inn í tilveru. teirra. Var hann bert ein hvørvisjøn, sum rithøvundurin nýtti til tess at prógva, hvussu mannasálin kann boyggjast - alt eftir umstødunum, sum tær mynda seg fyri einstaklingin? haldi hann spældi s at hann hevði uppiborið heidursløn fyri tað. Harnæst kundi verið skoytt uppí, at allir leikarnir vóru sera heppi- sliga valdir, til hvønn leiklut sær. Fyri ikki at siga ov nógv, so var Nora Bær- entsen mamma, kona, hjákona og krevjandi kvinna í einum. Dóttirin Maria (Unn Patursson) var lúnut og spilt yngsta barn, sum øll góðtóku. Hon var dárandi og ótolandi um somu tíð, júst sum slík- ar gentur eru. Samanumtikið ein áhuga- verd uppliving, tó at okkurt kundi verið ørd- vísi, eitt nú við ljóð- inum. Tá gesturin og konan í húsinum fara í song sam- an, slókna ljóskeraldini, og fyri at mynda sam- leguna, kemur eitt ræðu- ligt ljóð sum fylgimynd. So óhugnaligt er tað kortini ikki - heldur ikki tá talan er um ótrúskap! Dagny Joensen