fríggjadagur 3. mai 1991síða 19

Nr. 82 — 3. maí 1991 I Føroyar hava vunnið, 1- Í móti norðurírum. Ein sigur, sum er uppaftur stórri enn bragdið í Landskrona. Í miðbý- num í Havn er eins nógv fólk á gøtunum sum á Olavsøku, kanska meira. Hetta er um midnáttina. Men stemningurin er ein heilt annar, her er talan um ein sannan gleðisrús. Róp, geyl, málageipan, flenn og fnis. Fólk sum annars ikki kenna hvgnn annan ynskja hvgrjum ødrum tillukku. Tað eitur ikki longur tú og eg, nú verður sagt vit. Føroyska fólkið stendur saman. Gloymt er gamalt agg, gloymdir eru sam- felagstrupuleikar. Nú snýr tað seg um eitt, vit hava vunnið, tí javnleikur er ein sigur fyri okkum. Undirlutakenslan av at vera ein lítil tjóð er horvin, vit hava skakað alheimin. Nakað soleiðis kendist tað mikukvøldid aftaná at Føroyar høvdu spælt javnleik móti norðurírum. Ein lastbilur koyrdi gjøgnum býin. Á lastini stóð ein luftkompressari og til hendan var settur ein risastórur lúður. Stóðst tú tætt við lúðurin skakaðist hoyrnin. Lúðurin hoyrdist um allan býin og gjørdi rómin enn stýrri. Veðrið var sera gott, turt og lotið svalligt. Fólk vóru ílatin soleiðis, at ein var ikki í iva um, hví tey vóru úti. Jens Martin húgvan sást allastaðni, og fløgg bleiktraðu og á náttar- himinum sóðust litfagran rakettir. Mikudagin áðrenn dyst-- in varð ikki tosað hart um úrslitið, mong trúu uppá landsliðið, men eins nógv ivaðust og heldur ikki uttan orsøk. Tá dysturin var av var tað sum at seta eld í krút, manntómu gøturnar fyltust og uttan nakra almenna fyrireiking stuttleikadu øll sær. Og ungdómurin, sum fær mangt skotið fyri ólevna skikkaði sær væl, onkur brotin fløska, tað var alt ein sá. Eitt tílíkt kvold er deiligt at vera føroyingur. orð: Jústinus Myndir: Kalmar og Torfinn