fríggjadagur 10. mai 1991síða 2

Postadressa: Postsmoga 76 110 Tórshavn 14720 Ábyrgdarblaðstjóri: Krisjan Dahl Fyritaksstjóri: Krisjan Dahl ljósmyndari: Kalmar Lindenskov Blaðfólk: Randi Jacobsen - Tórfinn Smith - Dagny Joensen - Ólavur W. Høgnesen - Útgevari: P/f Sosialurin Uppseting: P/f Sosiaturin Prent: P/F Pressan 1981 spindeedd Bústaður: Argjavegur 26 Argir 11820 Telefax: Telefon ya Livsins rættur TAKKAD verid framskygdum stårmennum eins og politik- arum kring heimin allan, sum hóast politiskar, átrúnaðarlig- ar og fíggjarligar ójavnar, skiltu tað skilagóða í einum skipaðum samstarvi fyri ein- um betri heimi fyri oll, eru vit við bøttu fatanini millum folkasløg nú frægari fyri til at veita samskipaða hjálp og linna, tá har vánaligast er statt. ÓJAVNAR, armóðin og ikki minst órætturin, summi líða meira enn onnur, er ikki fyri- beindur, men í mun til onkun- tíð, so hava vit nú ein al- heimsstovn við hópi av góð- gerandi undirdeildum, sum vegna fræga hjálpar- og menningararbeiði teirra har neyðin er størst, hava vunnið uppiborna virðing og mynd- ugleika til at ganga undan í hesum mangan ótýdliga ar- beiði. SAMAN við mongum ødrum vælgerandi felagsskapum av- rika hesir stovnar alt frå tí mest bráðneyðuga hjálparar- beiðinum til tær meira langt- røkkandi loysnirnar — at veita hjálp til sjálvhjálp. UPPLYSING, vegleiding og ikki minst fólksins møguleik- ar fyri sjålvsupplysing, eru mest týðandi partar í hesum meira langtrøkkandi menn- ingararbeiði. Er tað rokkið, verður munandi lættari at mynda og fylla út vinnuligu og sosialu karmarnar, hesi ymisku samfeløgini kunnu ætlast at megna at bera. AT góður skúlaskapur frá grundini tí er besta vápnið í stríðnum móti fákunnu, ar- móð, andaligari sum handa- ligari kúgan, má ti vera ollum greitt. Tí hava eisini Sam- eindu Tjóðir í mong ár lagt al- stóran dent á júst henda tátt- in, og fyri at gera vart við, at enn er langt á mál, hevur stovnurin lýst verandi skúlaár sum altjóða lesiár. VIT kunnu bert takka stovn- inum og teimum kring heim- in, sum umsita skulu hesa viðtøku og sum hver í sínum lagi skulu ávirka egnar myndugleikar sum frægast á- vegis málinum, fyri hesa til- trongdu áminning. VIT skulu nevniliga ikki sjálv- ir so langt aftur í tíðina fyri at fáa um endan av tí mangan skammiliga stríði, vit føroy- ingar fingu burturúr fríum skúlaskapi fyri almúgvuna. AT tað ikki nú verður sagt beinleiðis, men kortini meint av onkrum — at tað er vanda- mikið at upplýsa arbeiðara- og fiskimannabørn okkara, skal ongin ivast í. At hetta dulda prát kanska er annað enn prát kundu ynskini um ser- og privatskúlar, sum tað almenna tó skal gjalda bróðurpartin av umframt út- búgva lærarar til, eisini bent á. VIT ynskja sjálvsagt bæði næmingum í hesum skúlum og »almannanæmingum« okkara besta møguliga lær- dómin, ein lærdóm, sum byggjast kann víðari á til tey andans sum handans yrki, evnini megna. Eitt grundstødi ella fatanarheim, har ivi ikki skal vera um rangt ella rætt mótvegis næsta og umhvørvi okkara — eisini tí nakað longri burturi. FØROYINGAR fegnast allir í dag um okkara fræga skúla. Onkur heldur tó, at onkur út- búgving verður livgad fíggjar- liga betri enn aðrar, men fá halda útbúgvingar okkara verða ov góðar. Øll hava á sín hátt rætt, men skal talan vera um at unna onkrum skúla betri enn øðrum, må og skal tað vera barnaskúla okkara. HÓAST neyðugar sparingar á øllum økjum, eisini innan skúlaverkið, kann okkara ættarlið ikki hava sitandi á sær, at tað beindi fyri eins møguleikum hjá okkara smáu til at royna tey evni, Skaparin gav. Hesin rættur má og skal tryggjast — og ikki minst teimum smáu, sum kanska ongan hava til at halda seg framat hesum møguleika. VÆL vita vit, at ymiskt er sum hesi fáa burturúr seinni í lívinum, men hava tey íkki nomið kunnleika til fremsta frælsisamboð — at duga at lesa — er øll von fokin. HETTA eru vit øll greið yvir. Tí skuldi tað heldur ikki verið torført hjá okkum føroying- um at fata týdningin av slík- um hjálparætlanum í tilafturs- komnum londum. Gávu- mildni í so máta prógvar eis- ini at so er. Í hvønn Mun spar- ingarnar innan skúlaverkið gera tað, kann haldast ymiskt um, men hesar mugu og skulu ongantíð gerast so, at hesin »livsins rættura fyri okkara smæstu nakrantíð verður hóttur — um enn vit bert ana sum tjóð. Heldur tvorturímóti. Havnin sum Tilvildarligur ferðafólka- politikkur Í oddagrein í gjár skrivar Dagblaðið um Kirkjube sum ferðafólkastað m.a.: Vit skatta fólkaognina og søguliga hornasteinin Kirkjubø. Men okkara tvi- støda tænir til kitlan sóma. Íkki fáa vit okkum at visa Múrinum nóg stóran ans til at seta hann í stand sum fornminnissavn. Hann tænir væl sum heimsins størsta opna pisshús hjá 1.000-tals vitjandi árliga, feroying- um sum útlendingum. Landsstýrið kann ikki taka seg saman til at gera alment tváttarhús á stað- num. Hvor má hjálpa sær sum frægast. torir illa til sjálvum Ferðafó!} gongu til Kirkjubøar av vanda fyri maktarloysi. Tó at ein danskur pinna- ísur og postkort fæst til neyð úr eini kiosk undir Stokkastovuni. = Annars hverki vátt ella turt fyrr- enn aftur í Havn. Kirkjubøur er besta í- myndin av kleyvarskapi okkara, tá talan er um Før- oyar sum ferðamanna- land. Ein stúgvi av góðum ætlanum, privatgisting, gestablidni og skitførum krabbagåggum. Vælegnad land við villari, vakrari nåtturu, reinari luft og umhvørvi, hópin av út- ferdarmøguleikum. Men ikki so frægt sum ein kaffistova, fyri ikki at tala um gistingarhus, t land- sins søgudepli. Ein må fegnast um norsku virðislonina til kongsbóndahjúnini. Utt- an blíð fólk sum tey við toli, treysti og tjúkkari húð høvdu Føroyar einki at bjóða útlendskum ferðafólki. Vit vilja so fegin hava tey henda veg- in. Men eidasørt at fáa nakran vinning ur hesi uppløgdu inntøkukeldu. Hygg at Kirkjubø-murin- um. So sært tú føroyskan ferdamannapolitikk. ferda- hevur At feroyskur mannapolitikkur verið og er helst enn merktur av tilvild og snævurskygni, er eingin loyna. Spell, tí aðrastaðni er ferðafólkavinnan eitt sterri ella minni íkast fíggjarliga, men ikki her. Landsstýrið hevur nú um- skipað ovastu leiðsluna av foroyskum ferðafólkapoli- tikki, so vónandi verður frægari framyvir. Góð kelda Oyggjatíðindi skriva frá Javnaðarflok- sum var suðuri í landsfundi sins, Vági um vikuskiftið: Stutt sagt var eitt rætti- ligt rok á landsfundinum hjá >reyðu rosuni« við tí knýtta nevanum. Tað byrjaði við, at Ingeborg Vinther og Atli P. Dam brustu saman. Atli Dam vildi ikki finna seg í at fáa nøkur »borgarlig« orð frá fakfelagsleiðaranum í 1. mai-reðu hennara á Vagl- inum í Haun. Ingeborg og Atli brustu saman, skrivar blaðið. Hetta ljóðar spennandi. Bert spell, at lesararnir ikki fáa meira at vita um hendan samanbrestin. Oyggjatíðindi hava fingið væl meira burtur úr lands- fundinum enn tey, sum har vóru komin saman. Ingeborg var als ikki við á landsfundinum. ferðafólkabýur Skal ferðamannavinn- an verða útbygd, so krevst ein nágreinilig meting av tervinum innan ymisk eki av vinnuni. Kommunan eigur at fáa til vega neyðugar upplýsingar um altjóða ferða- mannavinnu at nýta í sínari ráðlegging á hesum eki. Hetta siga teir báð- ir, Poul Michelsen, bý- ráðsformaður, og Tór- finn Smith, býráðslim- ur, í einari frágreiðing, sum varð almanna- kunngjørd tysdagin. Frågreidingin viðger hvussu ein åvis vinnu- livsmenning kann fara fram i Havn. Ein part- ur av frågreidingini snýr seg um ferða- fólkavinnuna. Til at fyrireika eina útbygda ferðafólk a- vinnu í hevuðsstað- num eru tríggir ar- beiðsbólkar settir, sum hver í sínum lagi skal lata býráðnum álit í heyst, so fyrstu tiltøkini kunnu setast í verk til næsta summ- ar. Ein bólkur skal kanna hvussu mat- stovuvinnan kann mennast, annar bólkur skal taka sær av hvussu Havnin kann gerast ráðstevnu og fundarbýur, og hin triði bólkurin skal siga sína hugsan um há- skúla- og skeiðvirk- semi kann mennast. Serliga við atliti til at útlendsk ferðafólk kunnu fáa eina virkna summarfrítíð í Feroy- um. Hetta er eitt gott tiltak, meiriluti og minniluti í Tórshavnar Býráð eru farnir undir saman.